Złamane skrzydła #3

Krótko o mandze: Jest to komedia pokazująca w lekki sposób, że nie wolno oceniać książki po okładce, a właściwie człowieka po pierwszym wrażeniu. Urocza historia młodego, samotnego gbura i miastowego lekarza w wiosce przepełniona gwiazdami. Polecam przeczytać ją na raz, gdyż każdy rozdział przybliża nam przeszłość obu panów dawkując ją i przeplatając obecnymi wpadkami.

W stolicy kwiatów Ӝ̵̨̄ Motoharu Tsujimura oraz Akira Hasumi są od dzieciństwa bliskimi przyjaciółmi. Obydwoje uwielbiają spędzać ze sobą każdą wolną chwilę, ale jest mały problem, który od dawna doskwiera Motoharu i nie daje mu spokoju...chłopak darzy Akire mocniejszym uczuciem niż tylko przyjaźń. Gdy Tsujimura otwarcie informuję go o tym, Hasumi odrzuca go, a złamane serce Motoharu podpowiada chłopakowi, aby ten złagodził swój ból w towarzystwie alkoholu oraz urodziwych gejsz. Główni bohaterowie po tamtej sytuacji diametralnie odsuwają się od siebie i stają się sobie coraz bardziej obcy. Jednak pojawia się mały promyk nadziei, ponieważ "przypadkowo" spotykają się na tej samej uczelni, gdzie rozpoczęli obaj w tym samym czasie studia. Czy wciąż będą udawać, że się nie znają? „W stolicy kwiatów...w samym jej centrum...doszło kiedyś do spotkania, które na zawsze pozostanie w moim sercu”. „W stolicy kwiatów” to przyjemny spin-off składający się z pięciu krótkich rozdziałów. Pierwsze trzy z nich dotyczą Akiry i Motoharu oraz ich wspólnej historii będącej fajnym dodatkiem do „Tylko kwiaty wiedzą”.  Po zakończenie rozdziału trzeciego wracamy na moment do znajomych bohaterów. Poznajemy późniejsze losy Yuichiego oraz Misakiego, w trakcie których jeden z nich postanawia przedstawić temu drugiemu swoją rodzinę. Nie chcę tu mówić, o kogo dokładnie chodzi, dlatego będzie to tajemnica, dopóki sami niesięgnięcie po ten tytuł ;) „Myślałem, że dni przepełnione zabawą i totalną beztroską...pozwolą mi o wszystkim zapomnieć. Mimo to, bojąc się zostawić za sobą przeszłość, specjalnie poszedłem na te same studia co on”. W mojej opinii była to słodko-gorzka opowieść. Chwilami smutna, ale zdarzały się też momenty, w których delikatnie się uśmiechnęłam. Zwłaszcza polubiłam tutaj optymistyczną siostrę jednego z chłopaków - sceny z nią w roli głównej bardzo mnie bawiły <3 „Nie wychodziliśmy z pokoju przez cztery dni. Dostało nam się potem za wagary. Ale tamte chwile... zostaną w mym sercu”. Nie był to jakoś bardzo potrzebny dodatek, aby ładnie zakończyć historię zapisaną w trylogii „Tylko kwiaty wiedzą”, ale miło spędziłam przy nim czas i był doprawdy uroczy ^^ „Nieważne, czy minie rok. Dwa lata, czy całe dekady. Zawsze będziemy wspólnie czekać, aż nadejdzie czas, gdy zakwitną kwiaty”. Ograniczenie wiekowe: 18+ TW! Nagość 

Czy przypadkowe spotkanie na ulicy jest w stanie zmienić całe dotychczasowe życie? Oczywiście. Dobrze wie o tym niedoszły pianista, Yuuya Kishimoto, który ratuje zapłakanego mężczyznę przed skończeniem pod kołami samochodu. Jego smutek udzielił się także chłopcu, i jak to w yaoi bywa, skończyło się w łóżku. Od tamtej pory parka spotykała się co weekend na seks bez zobowiązań. Jednak, gdy ta relacja ma szansę przerodzić się w coś więcej, burzy ją z pozoru niewinne kłamstwo młodszego chłopaka... Kiedy pierwszy raz zobaczyłam okładkę tej mangi, uznałam, że nie czeka w niej nic ciekawego. Ot, kolejna odsłona boys love z logo czerwonego ptaszka, z oklepaną fabułą i schematami. Te drugie, owszem, pojawiają się, ale są przedstawione w ludzki, dojrzały sposób. Takie są również relacje bohaterów, chociaż ciężko o tym mówić w przypadku 17-letniego niedoszłego pianisty, którym targają uczucia typowe dla wieku nastoletniego. Mimo wszystko stara się zachować trzeźwy osąd sytuacji, a kiedy odlatuje, szybko zostaje sprowadzony na ziemię. Historia nie jest tą z gatunku przyjemnych, ponieważ opowiada o zdradzie, kłamstwie i rozstaniach. To nie jest kolejne cukierkowe yaoi z naiwnymi bohaterami. To nie jest kolejna odsłona męskiej miłości, która opiera się tylko i wyłącznie na toksyczności i dominacji. To jest gorzkie życie z nutką słodyczy. To jest yaoi, które warto przeczytać.

ja wiem, że to yaoi i w ogóle... ale czy członkostwo w yakuzie naprawdę nie wiąże się z niczym innym, jak tylko piciem drogich trunków, grą w mahjonga i ostrym rżnięciem Yashiro? No... ale kreska zacna, a rozmieszczenie dymków przejrzyste i zrozumiałe nawet dla najbardziej opornego Czytelnika mang ever. A i niekiedy nasi gangsterzy podciągają spodnie, przypominając sobie, że wypadałoby trochę "popracować". I wtedy Czytelnik może liczyć na niezgorszą intrygę rodem z filmów noir. Oryginalne charakterki. Misumi jest moim faworytem. Miłość to za mało. ❤ Z kolei Doumeki to jakaś życiowa pomyłka jego matki. Ckliwa nastolatka w ciele rosłego mężczyzny. Ryki, kwiki i pierdzenie lukrowanymi serduszkami. Pozostali członkowie bandy... zacni, nie powiem. Ostatecznie jednak manga wypada nieco bardziej na plus. Ale mogło być lepiej.

Nie dość, że boys love, to jeszcze poruszany motyw mizofobii, co jest bardzo na plus. Z ogromnym zaangażowaniem wgłębiałam się w psychikę oraz zachowania Shirotaniego, ciesząc się, że ktoś podejmuje się takich tematów. Sposób leczenia, o ile można o nim mówić, jest niewątpliwie intrygujący. Sama relacja między bohaterami rozwija się bardzo powoli, co jest dla mnie dodatkową zaletą, bo mam wielką słabość do slow burnu. A kreska jest bardzo dobra - lubię patrzeć na tych przystojnych mężczyzn a mimika postaci jest niezła. Zapowiada się dobra historia i mam nadzieję, że się nie zawiodę.

Bardzo interesująca, wzruszająca historia dwóch zakochanych w sobie serc przyprawiona szczyptą zazdrości i łyżeczką niepewności. Myślę, że ta manga autorstwa Kou Yonedy jest absolutnym "must have" każdej osoby, która uwielbia historie o zagmatwanej miłości dwójki mężczyzn.

Moja opinia jest taka, że nie sposób brać to na serio. Finder to zabawa konwencją, wrzucanie do jednego garnka wszystkiego, co wpadło do głowy autorce. (Choć nadal nie jestem pewna, czy była trzeźwa kiedy to wymyślała.) To szalony sen miłośnika, czy raczej miłośniczki, kiczowatych powieści sensacyjno-erotycznych klasy D. Ja to kupuję, ale inni nie muszą. Ot, i takie jest moje zdanie.

"Pewnego razu była sobie lalka, która dzięki miłości swojego pana zyskiwała duszę. Ale jej wyjątkowość sprawiła, że ludzie obawiali się jej i lalka czuła się z tego powodu bardzo samotna. Pewnego dnia spotkała jednak kogoś, kto zaakceptował ją taką, jaka była, wraz z nowym panem lalka odkryła nieznane dotąd uczucia. Po pewnym czasie pan i lalka zrozumieli, jak bardzo są dla siebie ważni i poprzysięgli sobie, że już na zawsze pozostaną razem. Wiele lat później, gdy jej pan zasypiał w końcu snem wiecznym, lalka niestrudzenie trwała u jego boku. A gdy odszedł, nie poruszyła się już nigdy więcej. Z pewnością wspólnie poszli do nieba."

Dałabym więcej, gdyby było choć trochę dłuższe. A tak mamy miłą miniaturkę, z bardzo zgrabnie poprowadzoną fabułką, przeuroczymi i słodkimi postaciami, przednim humorem i bardzo sympatyczną kreską. Czyli wszystko, czego potrzebuję po smutnym/meczącym dniu by poprawić sobie humor. Polecam każdemu, kto ma chce wydobyć się z doła, a nie przerażają go romanse męsko- męskie. Dobrze spędzone pół godzinki.

Czy ja mam pisać znów tą samą opinię? Ta manga nic się nie zmienia.... W CIĄŻ JEST WSPANIAŁA!! Wreszcie wyczekiwane "pikantne" sceny ;3 i rozwój akcji. Szkoda, że to już koniec... Naprawdę. Bardzo się przywiązałem do tej serii. Cóż, nic więcej nie powiem, bo brak mi słów na ten diament. Po prostu polecam i zaliczam to na must have. Pozdrowionka <3 PS. A starszy i większy Endo w ciele człowieka jest taki hot 0.0

DIAMENT!! Kolejne cudo Yamamoto <3 Nic tylko chwalić! Akcja jest szybka, lecz dobrze (moim zdaniem) zbalansowana. Czuję co raz więcej emocji a ostatnia scena jest tym co kocham najbardziej *śmiech*. Uwielbiam całą mangę i polecam serdecznie... najlepiej kupić całą serię (3 tomy)! Cóż, kreska przecudowna i jak zawsze umie mnie rozbawić. Uwielbiam i ode mnie 10 ^^

Bardzo przyjemna manga, a przede wszystkim przezabawna. Uśmiałam się niesamowicie podczas czytania. Kreska ładna, taka słodka. :3 Fabuła nie jest za bardzo rozbudowana, postaci tez nie do końca są dobrze przedstawione, jednak humor i urok tej mangi rekompensuje wszystko. Bardzo leciutkie i słodkie shōnen-ai.

Historia jest prosta: były hikikomori dostaje pracę w sklepie spożywczym i wychodzi ze swojej skorupy z pomocą jednego ze swoich współpracowników. Łączy ich w końcu uczucie bynajmniej nie przyjaźni. Spokojna narracja oraz przedstawienie ich rodzącego się uczucia pozwala na kibicowaniu tej dwójce aż do końca mangi. Oczywiście na swojej drodze musi ono pokonać uprzedzenia, problemy takie jak publiczne trzymanie się za ręce czy wreszcie wrogie jednemu z bohaterów kolegów z klasy, jednak choć trudne tematy nie są dogłębnie poruszane, każą zastanowić się nad własnym postępowaniem w takiej sytuacji. Ja bardzo przejęłam się, że rzeczywiście coś tak normalnego dla mnie jak trzymanie się za ręce może być możliwe dla osób tej samej płci, zwłaszcza mężczyzn, tylko w mało uczęszczanych uliczkach, bo jeszcze ktoś zwróci na to uwagę. Autorka pokazuje nam fabułę z pewnym akcentem realizmu, w której porusza różne tematy, takie jak mobbing, depresja, znęcanie się, lęk przed odrzuceniem i akceptacja tego, kim jesteśmy, bez stereotypów Strach, który odczuwał Endou, jest czymś, co wielu doświadcza w związku z traktowaniem społeczności LGBT+. Jedną rzeczą, którą należy przy okazji podkreślić w tej historii BL, jest to, że pokazano nam związek bez toksyczności, czystą miłość bez ukrytych motywów i presji. Miłość, w której partnerzy doskonale się uzupełniają, która pomaga iść do przodu. To dość rzadkie w tym gatunku, gdyż zwykle mamy władczego seme i wykorzystywanego uke. Więcej na: https://www.monime.pl/konbini-kun/

Sympatyczna manga o nietypowym fetyszu i grupce znajomych z liceum. Ładna kreska, pozornie bardzo oszczędna, ale z pięknymi detalami, np. oczu. Niezła fabuła i sympatyczne postacie. Co ciekawe, jak na yaoie, dużą rolę odgrywa siostra głównego bohatera i jest świetnie skonstruowana - charakterna, sympatyczna, nieoczywista. Takie kobiety rzadko kiedy goszczą w tym gatunku, więc tym większe brawa dla autorki. Bardzo fajnym dodatkiem było też jednostronicowe posłowie, w którym dosłownie w pojedynczych kadrach Beriko podsumowała losy naszych bohaterów. Zwykle brakuje takich dodatków. Polecam miłośnikom MLM, w wydaniu bardziej dla dorosłych.

Historia jest cudowna! Nieschematyczna, naturalna, pisana rzeczywiście o homoseksualistach, a nie o tym, jak yaoistki ich sobie wyobrażają. Do tego bohaterowie są świetnie zarysowani i sympatyczni, a ich relacja po prostu urocza. Niestety, dobre wrażenie psuje okropna kreska. Autorka nie dość, że ma wyraźne problemy z anatomią, to jeszcze rysuje bardzo niestarannie. Szkoda, bo tworzy to niepotrzebną i wyraźną barierę, trudną do przeskoczenia nawet dla pozytywnie nastawionych czytelników. Mimo wszystko, warto się przemóc i jeśli próbować z BL, to właśnie z tym tytułem. Absolutna czołówka!

Jedna z moich ulubionych mang, polecam serdecznie wszystkim, którzy nie liczą tylko na seks w książce, bo tutaj raczej takowy ciężko znaleźć. Historia jest mądrze poprowadzona, realistyczna, a czasami bardzo urocza, pokazuje jakimi problemami są niedosłuch i głuchość oraz uczy jak osoby muszą sobie z tymi niezdolnościami radzić. Można przez nią w jakimś stopniu zrozumieć uczucia ludzi, którzy nie słyszą lub niedosłyszą. Cudowne

"On jest pokręcony... jak świński ogon!" - tekst mnie powalił xD W trzecim tomiku poznajemy nową parę bohaterów - niestety nie przepadam za wprowadzaniem pobocznego wątku/pobocznej historii, która niestety jak dla mnie jest swoistym zapychaczem, ale wiem - niektórzy lubią oderwanie się od głównej historii. Muszę przyznać, że z tego powodu na jakiś czas odłożyłam mangę na półeczkę i nie mogłam się przemóc do dalszego czytania. Jak to mówią nie taki diabeł straszny jak go malują - nawet ciekawie się zapowiada ta parka - 30-latek z wyglądem dzieciaka i 21-latek student typowy bisz :D Zobaczymy co tam dalej :D

Brutalna, ale mimo to sympatyczna manga yaoi. Wiem, że to brzmi prawie jak oksymoron, ale taka jest rzeczywistość. Mimo dużej dawki przemocy, w tym seksualnej, jest w niej ciepło i po przeczytaniu ma się silne poczucie, że dalej będzie tylko lepiej. Nie zapominajmy, że jest to tytuł czysto rozrywkowy, nie ma skłaniać do przemyśleń, nie ma zmieniać życia... To tylko solidnie zabarwiona erotyką manga o yakuzie. Niby są poważniejsze wątki, jak przemoc wobec dzieci, ale cała reszta jest czysto rozrywkowa. Biją się, uprawiają seks, jeszcze trochę się biją i knują, a na koniec znów się migdalą. Paradoksalnie w tym całym bajzlu jest jeszcze miejsce na humor i jakąś, taką nadzieję na lepsze jutro dla wszystkich występujących postaci. Bardzo podoba mi się kreska Beriko. Główny bohater wyglądał trochę jak wkurzony elf, czy demon. Jego chłopak był odpowiednio słodki i niewinny, choć pokazał swój pazur kiedy trzeba było. Główna knuja przypominała główną knuję. Panowie są przystojni, tła są, momenty są odpowiednio pikantne. I zdecydowanie nie dla nieletnich. Nie jest to wybitne dzieło, ale bardzo dobra sztampowa robota biegłej rysowniczki. Ja bawiłam się dobrze, odpoczęłam i zresetowałam głowę. Pora wracać do poważnych lektur.

Seven Days 7 [tom 1-2]  Imię i nazwisko: Yuzuru Shino Płeć: mężczyzna Wiek: 18 lat Klasa: 3 Zainteresowanie: Łucznictwo Imię i nazwisko: Touji Seryou Płeć: Mężczyzna Wiek: 16 lat  Klasa: 1  Zainteresowanie: Łucznictwo (?) „Wybacz, nie zakochałem się w tobie. To koniec”. Yuzuru Shino przez ostatnie trzy lata żył jak (prawie) każdy przeciętny licealista. W ciągu roku szkolnego dobrze się uczył, nie sprawiał nauczycielom żadnych kłopotów i dodatkowo był uznawany przez większość uczennic za jednego z najładniejszych chłopaków w całym liceum Huoka. Chętnie zgadzał się na zaproponowane z ich strony spotkania, choć niestety każda randka była skazana na niepowodzenie, ponieważ przy bliższym poznaniu, Yuzuru okazywał się zupełnym przeciwieństwem chłopaka, o którym marzyła wtedy każda zainteresowana nim dziewczyna. Jego nudne, a wręcz monotonne życie zmienia się nagle za sprawą pewnego pierwszoklasisty. Niejaki Touji Seryou jest znany z tego, że w każdy poniedziałkowy poranek przyjmuje propozycje "chodzenia ze sobą" od pierwszej osoby, która go oto prosi.  Gdy mija ostatni dzień tygodnia, chłopak kończy swój krótki związek i następnego dnia czeka na kolejną propozycję. Zaciekawiony Shino postanawia sprawdzić, ile jest w tym wszystkim prawdy... „Czemu ludzie muszą się w sobie zakochiwać?” Jeśli poszukujesz wyjątkowego, urokliwego oraz prostego w przekazie romansu, to powyższy tytuł powinien Cię zaciekawić. Historia Yuzuru i Touji nie jest jakoś bardzo skomplikowana, a sama ich relacja opiera się w dużej mierze na dosyć banalnym schemacie, który nikogo tutaj nie zaskoczy.  W tej serii nie otrzymamy zdumiewających zwrotów akcji, ale możemy spodziewać się dobrze napisanego shōnen-ai. *Shōnen-ai - motyw w mandze, który opiera się na miłości pomiędzy dwójką mężczyzn. Jestem wyrozumiała w przypadku krótkich serii i doskonale wiem, że nie tak łatwo napisać dobrą fabułę, dlatego też nie miałam sporych oczekiwań do tej mangi. Niektórych bohaterów łatwo polubić, choć zdarzają się też tacy, o których oczywiście wolałabym prędko zapomnieć. Zwłaszcza ten fakt dotyczył kobiecych postaci, które zostały tutaj ukazane z jak najgorszej strony.  Niestety nie umiałam w nich dostrzec żadnych pozytywnych cech. Z chłopakami natomiast było zupełnie odwrotnie. Styl rysowania Pani Rihito Takarai idealnie odzwierciedlał charakter Shino i Seryou. „Właśnie to mnie w tobie zauroczyło”. Manga wydana jest w formie dwóch osobnych tomów. Akcja pierwszej części rozgrywa się na przełomie poniedziałku-czwartku, zaś druga od piątku do niedzieli. Powiem również uczciwie, że okładka nieco mnie zmyliła, bo na pierwszy rzut oka wydawało mi się, że będzie to historia detektywistyczna, a daleko jej do takiej ^^' Podsumowując... Dylogia „Seven Days” to na pozór nietypowa manga, którą mogę polecić każdemu, kto woli delikatne, lekkie romanse. Ograniczenie wiekowe: 16+ „Mnie siedem dni  wystarczyło...by się zakochać”.

Seven Days 7 [tom 1-2]  Imię i nazwisko: Yuzuru Shino Płeć: mężczyzna Wiek: 18 lat Klasa: 3 Zainteresowanie: Łucznictwo Imię i nazwisko: Touji Seryou Płeć: Mężczyzna Wiek: 16 lat  Klasa: 1  Zainteresowanie: Łucznictwo (?) „Wybacz, nie zakochałem się w tobie. To koniec”. Yuzuru Shino przez ostatnie trzy lata żył jak (prawie) każdy przeciętny licealista. W ciągu roku szkolnego dobrze się uczył, nie sprawiał nauczycielom żadnych kłopotów i dodatkowo był uznawany przez większość uczennic za jednego z najładniejszych chłopaków w całym liceum Huoka. Chętnie zgadzał się na zaproponowane z ich strony spotkania, choć niestety każda randka była skazana na niepowodzenie, ponieważ przy bliższym poznaniu, Yuzuru okazywał się zupełnym przeciwieństwem chłopaka, o którym marzyła wtedy każda zainteresowana nim dziewczyna. Jego nudne, a wręcz monotonne życie zmienia się nagle za sprawą pewnego pierwszoklasisty. Niejaki Touji Seryou jest znany z tego, że w każdy poniedziałkowy poranek przyjmuje propozycje "chodzenia ze sobą" od pierwszej osoby, która go oto prosi.  Gdy mija ostatni dzień tygodnia, chłopak kończy swój krótki związek i następnego dnia czeka na kolejną propozycję. Zaciekawiony Shino postanawia sprawdzić, ile jest w tym wszystkim prawdy... „Czemu ludzie muszą się w sobie zakochiwać?” Jeśli poszukujesz wyjątkowego, urokliwego oraz prostego w przekazie romansu, to powyższy tytuł powinien Cię zaciekawić. Historia Yuzuru i Touji nie jest jakoś bardzo skomplikowana, a sama ich relacja opiera się w dużej mierze na dosyć banalnym schemacie, który nikogo tutaj nie zaskoczy.  W tej serii nie otrzymamy zdumiewających zwrotów akcji, ale możemy spodziewać się dobrze napisanego shōnen-ai. *Shōnen-ai - motyw w mandze, który opiera się na miłości pomiędzy dwójką mężczyzn. Jestem wyrozumiała w przypadku krótkich serii i doskonale wiem, że nie tak łatwo napisać dobrą fabułę, dlatego też nie miałam sporych oczekiwań do tej mangi. Niektórych bohaterów łatwo polubić, choć zdarzają się też tacy, o których oczywiście wolałabym prędko zapomnieć. Zwłaszcza ten fakt dotyczył kobiecych postaci, które zostały tutaj ukazane z jak najgorszej strony.  Niestety nie umiałam w nich dostrzec żadnych pozytywnych cech. Z chłopakami natomiast było zupełnie odwrotnie. Styl rysowania Pani Rihito Takarai idealnie odzwierciedlał charakter Shino i Seryou. „Właśnie to mnie w tobie zauroczyło”. Manga wydana jest w formie dwóch osobnych tomów. Akcja pierwszej części rozgrywa się na przełomie poniedziałku-czwartku, zaś druga od piątku do niedzieli. Powiem również uczciwie, że okładka nieco mnie zmyliła, bo na pierwszy rzut oka wydawało mi się, że będzie to historia detektywistyczna, a daleko jej do takiej ^^' Podsumowując... Dylogia „Seven Days” to na pozór nietypowa manga, którą mogę polecić każdemu, kto woli delikatne, lekkie romanse. Ograniczenie wiekowe: 16+ „Mnie siedem dni  wystarczyło...by się zakochać”.