Przychodzę nie w porę

„Przychodzę nie w porę” autorstwa Pani Eweliny Dydy to połączenie mrocznego kryminału z powieścią obyczajową. Jest to drugi tom z komisarzem Jakubem Rauą, którego spokój w Tarnobrzegu przerywa odkrycie ciała młodej kobiety, bestialsko okaleczonej. Kolejne zbrodnie szybko ujawniają działanie bezwzględnego sprawcy polującego na następne ofiary. Raua, zmagający się z własnymi demonami i trudnym charakterem, zostaje nieoficjalnie poproszony o pomoc przez miejscowego komisarza prowadzącego śledztwo.

Jakub wyraża zgodę na udział w dochodzeniu prowadzonym w atmosferze narastającej paniki, wśród milczenia i nieufności mieszkańców, którzy ukrywają sekrety mogące mieć związek z morderstwami. Każdy nowy trop — od śladów na miejscu zbrodni po strzępy informacji wydobywane z niechętnych świadków — odsłania kolejne warstwy lokalnych patologii, przemocy i krzywd zamiatanych pod dywan.
Śledczy musi zmierzyć się zarówno z okrutnym przeciwnikiem, jak i własnymi ograniczeniami, a im bliżej prawdy się znajduje, tym bardziej oczywiste staje się, że zbrodnie mają głębsze, osobiste podłoże.

Problematyka powieści dotyka traumy i jej długotrwałych konsekwencji, społecznego przyzwolenia na milczenie, trudnych relacji, samotności i wyobcowania, a także pytania o to, jak łatwo krzywda przeradza się w spiralę przemocy oraz dlaczego prawda w małych społecznościach często „przychodzi nie w porę”.

Tarnobrzeg, stanowiący tło powieści, to miasto, w którym mieszka sama autorka, co nadaje historii bardziej realny i autentyczny wymiar.

„Przychodzę nie w porę” autorstwa Pani Eweliny Dydy to połączenie mrocznego kryminału z powieścią obyczajową. Jest to drugi tom z komisarzem Jakubem Rauą, którego spokój w Tarnobrzegu przerywa odkrycie ciała młodej kobiety, bestialsko okaleczonej. Kolejne zbrodnie szybko ujawniają działanie bezwzględnego sprawcy polującego na następne ofiary. Raua, zmagający się z własnymi...

Nie wiem dlaczego w opisie jest kryminał skoro z kryminałem łączy jedynie obecność mordercy i prywatny detektyw więcej jest narzekania na miasto Tarnobrzeg, opisów spożywania alkoholu przez głównego bohatera i garść wątków pobocznych. Co do głównego wątku jest on taki nijaki, że w zasadzie sam toczy się bez żadnego udziału żadnego bohatera. Wątki poboczne są w pewnym momencie wygaszone bez żadnego słowa wyjaśnienia i w sumie nie wiadomo po co się czytało o tym wszystkim. Sam główny bohater to unikat z jakim się spotkałem w książce bo w sumie bez niego akcji by wyglądała dokładnie tak samo bo nie ma kompletnie udziału w części kryminalnej, ot typ jest detektywem, chodzi po barach, pije wódkę, brakuje mu kasy, narzeka na miasto, "prowadzi śledztwo", i ma dziwną sytuację mieszkaniową. Strata czasu na czytanie.

Nie wiem dlaczego w opisie jest kryminał skoro z kryminałem łączy jedynie obecność mordercy i prywatny detektyw więcej jest narzekania na miasto Tarnobrzeg, opisów spożywania alkoholu przez głównego bohatera i garść wątków pobocznych. Co do głównego wątku jest on taki nijaki, że w zasadzie sam toczy się bez żadnego udziału żadnego bohatera. Wątki poboczne są w pewnym...

Coś pięknego, przeczytalam jednym tchem! Błagam, chce więcej! A te komentarza co są to uważam za stek bzdur. Ale to nie na temat. Wszystko jest perfekcyjnie, to że fabuła opiera się na prawdziwym mieście to mega pomysł. Utknie mi ta książka na długi czas w głowie. Dziękuję!

Coś pięknego, przeczytalam jednym tchem! Błagam, chce więcej! A te komentarza co są to uważam za stek bzdur. Ale to nie na temat. Wszystko jest perfekcyjnie, to że fabuła opiera się na prawdziwym mieście to mega pomysł. Utknie mi ta książka na długi czas w głowie. Dziękuję!

Drugi tom serii o prywatnym dedektywie z Tarnobrzega. Zdecydowanie kryminał niż thriller.

Drugi tom serii o prywatnym dedektywie z Tarnobrzega. Zdecydowanie kryminał niż thriller.

Według mnie raczej słaba pozycja. Mało się tu dzieje, ale dużo jest zupełnie niepotrzebnych opisów, wątków, które chyba tylko miały sztucznie książkę wydłużyć. Detektyw więcej czasu poświęca na podrywanie dziewczyn i picie alkoholu niż na pracę. Pewnie dlatego nie on rozwiązuje sprawę, a sama porwana dziewczyna mówi gdzie jej szukać.

Według mnie raczej słaba pozycja. Mało się tu dzieje, ale dużo jest zupełnie niepotrzebnych opisów, wątków, które chyba tylko miały sztucznie książkę wydłużyć. Detektyw więcej czasu poświęca na podrywanie dziewczyn i picie alkoholu niż na pracę. Pewnie dlatego nie on rozwiązuje sprawę, a sama porwana dziewczyna mówi gdzie jej szukać.

Ciekawa historia. Szybko się czyta. Niestety nie czytałam 1 części, ale nie przeszkadzało mi to w czytaniu 2 części.

Ciekawa historia. Szybko się czyta. Niestety nie czytałam 1 części, ale nie przeszkadzało mi to w czytaniu 2 części.

Drugie spotkanie z detektywem Rauem. I małomiasteczkową rzeczywistością. Szkoda, że nie powstały kolejne części, bo bardzo jestem ciekawa jak rozwinęłyby się zapoczątkowane wątki.

Drugie spotkanie z detektywem Rauem. I małomiasteczkową rzeczywistością. Szkoda, że nie powstały kolejne części, bo bardzo jestem ciekawa jak rozwinęłyby się zapoczątkowane wątki.

Zapowiadała się fajnie. Koniec rozczarował. Zbyt szybki. Sporo wątków,które nie zostały właściwie wykorzystane i rozwiązane, więc po co je zaczynać (Konrad, który okazał się kimś innym, w jakich okolicznościach podszył się pod kogoś innego, gdzie grywał, gdzie poznała go Dorota, dlaczego tak szybko z niego zrezygnowała i bez problemu zajęła się Jakubem. Co z kampanią wyborczą Heńka?). Dupy nie urywa.

Zapowiadała się fajnie. Koniec rozczarował. Zbyt szybki. Sporo wątków,które nie zostały właściwie wykorzystane i rozwiązane, więc po co je zaczynać (Konrad, który okazał się kimś innym, w jakich okolicznościach podszył się pod kogoś innego, gdzie grywał, gdzie poznała go Dorota, dlaczego tak szybko z niego zrezygnowała i bez problemu zajęła się Jakubem. Co z kampanią...

Słabsza niż 1. część.

Słabsza niż 1. część.

Noir? Raczej nie. Do przeczytania, ale nic nie urywa.

Noir? Raczej nie. Do przeczytania, ale nic nie urywa.