Europa stanie się jedynym w swoim rodzaju, bezkresnym, powszechnym burdelem! Wszyscy Europejczycy będą mieli nadgniłe nerki, miękkie zęby, obwisłe brzuchy. Syfilis zżerać będzie rodziców i dzieci. O miłości będzie można się dowiedzieć jedynie ze starych książek. Od choroby, nędzy i nieszczęścia mogły uratować Europę tylko pożar! Przyjacielu, już teraz marzę o ogniu. O płomieniach – jedynym lekarstwie!

Nigdy cię nie opuszczę. Dlaczego miałabym to zrobić, skoro jesteś światłem mego życia, wszystkim, co pragnę mieć?

Nigdy cię nie opuszczę. Dlaczego miałabym to zrobić, skoro jesteś światłem mego życia, wszystkim, co pragnę mieć?

spoglądam na ciebie z nienawiścią w oczach
kiedy mówisz mi że nie jest on wart
mojego czasu i starań jakich się podejmuję
okłamując samą siebie że może z czasem
ten chłopak pokocha mnie
tak mocno jak ja kocham go w tym momencie

nawet jeśli
moją głowę wypełniają myśli

jak taki piękny człowiek
duszę mi może rozrywać
kłamstwami
schowanymi za delikatnymi dłońmi
uśmiechem
pod zapomnianymi obietnicami

i kiedy krzyczę na ciebie z całą swoją nienawiścią
w chwili twierdzisz że nie jest tym
za którym moje serce powinno płakać
wiem że robisz to z troski
bym nie wylała
już ani jednej łzy

mówiąc

to jest jak kwiat
bez promieni by się uśmiechnąć
bez wody by poczuć bliskość
bez ziemi
by móc zakwitnąć

prosząc

ten chłopiec nie jest wart
twojego serca
także proszę cię
kochanie
nie szukaj w jego oczach
ponieważ nigdy tam tego nie było
nie szukaj w jego dłoniach
pokrytych fałszem za każdym razem
nie słuchaj jego obietnic
zapychających twą pustkę

bo wiem
że pojawią się ramiona
silniejsze niż jego
które obejmą cię całą
usta
nigdy nie kłamiące
czyny dzięki którym uwierzysz

to ten właściwy.

spoglądam na ciebie z nienawiścią w oczach
kiedy mówisz mi że nie jest on wart
mojego czasu i starań jakich się podejmuję
okłamując samą siebie że może z czasem
ten chłopak pokocha mnie
tak mocno jak ja kocham go w tym momencie

nawet jeśli
moją głowę wypełniają myśli

jak taki piękny człowiek
duszę mi może rozry...

Jego spojrzenie ma na mnie wpływ. Przyznaję.(...)Czasami sama jego obecność przyprawia mnie o taką słabość w nogach, że muszę usiąść, a w uszach tak mi szumi, że ledwo słyszę, co mówią dzieci. Chcę być blisko niego, lecz nie tylko z powodu, z którego pragnęłam bliskości Gerosa. Owszem, moje ciało go pragnie, ale ja chcę też czegoś więcej.(...)Lubię się nim opiekować. Pilnować, żeby coś zjadł, żeby miał czystą pościel, żeby dobrze się czuł. Ale pragnę też po prostu z nim być. Rozmawiać z nim. Opowiedział mi o swoim dzieciństwie. Po śmierci matki musiał sam się o siebie zatroszczyć. Gdy był już na tyle duży, by rozpalić w piecu, ojciec zostawił go samego na wiele dni, a sam szedł do lasu wycinać drzewa lub polować. Wtedy Kárun włóczył się po okolicy. "To podczas tych wędrówek nauczyłem się, jak pozostać wiernym sobie"- powiedział kiedyś. (...) Spytałam go kiedyś, czy nie czuł się samotny, a on się do mnie uśmiechnął. Ma taki powolnie rozkwitający uśmiech, który jest niczym wschód słońca nad lasem: poważna twarz Káruna powoli jaśnieje, coraz bardziej i bardziej, po czym jak słońce unosi się ponad wierzchołki drzew i nagle wszystko jest skąpane w złotym świetle. Mam wtedy wrażenie, że ja również jaśnieję od środka. Cały czas tęsknie za jego uśmiechem.- "Nigdy nie jestem samotny"-odparł.-"Są wokół mnie drzewa. Ptaki, zwierzęta, wiatr i słońce. Zawsze mam najlepsze towarzystwo".-Kárun rozpozna każdego ptaka po śpiewie i każde zwierzę po jego śladach, zębach, pazurach i odchodach. Niektóre zwierzęta są dla niego jak przyjaciele. Jego głos łagodniał i pojawiało się w nim ciepło, gdy mówił o łani, która pewnej wiosny pokazała mu swoje cielę, albo o jeżu, który co wieczór przychodził w odwiedziny do jego chaty w pierwszym roku po śmierci ojca. Kiedy jego głos staje się taki ciepły, nie chcę, żeby przestawał mówić.

Jego spojrzenie ma na mnie wpływ. Przyznaję.(...)Czasami sama jego obecność przyprawia mnie o taką słabość w nogach, że muszę usiąść, a w uszach tak mi szumi, że ledwo słyszę, co mówią dzieci. Chcę być blisko niego, lecz nie tylko z powodu, z którego pragnęłam bliskości Gerosa. Owszem, moje ciało go pragnie, ale ja chcę też czegoś więcej.(...)Lubię się nim opiekować. Pilnować, ...

Gdy tak siedziałam wieczorem za barem, patrzyłam na ludzi, czytających, rozmawiających półgłosem, szepczących w świetle przytulnych lampek na stoliczkach, doszłam do wniosku, że człowiek to jednak dziwna istota. Czasami potrafi tylko narzekać. Cierpieć latami, męcząc się wśród ludzi, których nie lubi i nie szanuje, niszczyć swoje ego, burzyć porządek własnego ja, ale nie zrobi nic, aby cokolwiek zmienić. A przecież wystarczy uświadomić sobie, co chce się w życiu robić, a potem po prostu zacząć to robić.

Gdy tak siedziałam wieczorem za barem, patrzyłam na ludzi, czytających, rozmawiających półgłosem, szepczących w świetle przytulnych lampek na stoliczkach, doszłam do wniosku, że człowiek to jednak dziwna istota. Czasami potrafi tylko narzekać. Cierpieć latami, męcząc się wśród ludzi, których nie lubi i nie szanuje, niszczyć swoje ego, burzyć porządek własnego ja, ale nie zrobi ...

Wszystkie miejsca poza człowiekiem to już nie są te miejsca. Jedyne miejsce człowieka jest tylko w nim. Niezależnie, czy jesteśmy tu, gdzie indziej czy gdziekolwiek. Teraz czy kiedykolwiek. Wszystko, co na zewnątrz, to jedynie złudzenia, okoliczności, przypadki, pomyłki. Człowiek jest sam dla siebie zwłaszcza tym ostatnim miejscem.

Wszystkie miejsca poza człowiekiem to już nie są te miejsca. Jedyne miejsce człowieka jest tylko w nim. Niezależnie, czy jesteśmy tu, gdzie indziej czy gdziekolwiek. Teraz czy kiedykolwiek. Wszystko, co na zewnątrz, to jedynie złudzenia, okoliczności, przypadki, pomyłki. Człowiek jest sam dla siebie zwłaszcza tym ostatnim miejscem.

To wszystko było niepojęte. /.../ Co ona sobie wyobrażała, że kim jest na tym świecie, na tym dziwnym i niezrozumiałym świecie?

To wszystko było niepojęte. /.../ Co ona sobie wyobrażała, że kim jest na tym świecie, na tym dziwnym i niezrozumiałym świecie?

Brak pieniędzy nigdy, przenigdy nie jest problemem. Brak pieniędzy jest jedynie objawem tego, co się dzieje pod spodem.

Brak pieniędzy nigdy, przenigdy nie jest problemem. Brak pieniędzy jest jedynie objawem tego, co się dzieje pod spodem.

(...) pieniądze nie zawsze przynoszą prawdziwą przyjaźń, raczej przeciwnie.

(...) pieniądze nie zawsze przynoszą prawdziwą przyjaźń, raczej przeciwnie.

Ten, kto ma czas na rzeczy nieprzynoszące pieniędzy, uchodzi za wariata. Jednak bez takich szaleńców świat by zginął.

Ten, kto ma czas na rzeczy nieprzynoszące pieniędzy, uchodzi za wariata. Jednak bez takich szaleńców świat by zginął.