A. M. Burrage

„Dawniej wierzyłem, że kiedy ludzie umierają, to już na dobre. Dalej zresztą wierzę w to, co mówią pastorowie, że jest takie miejsce, dokąd idziemy po śmierci, tyle że zdaje się, że moja dziewczynka zbyt jest ruchliwa, aby tam wysiedzieć”. Długie, jesienne wieczory sprzyjają sięganiu po opowieści, które zacierają granice między tym, co rzeczywiste, a tym, co nadprzyrodzone. Zachęcają do zgłębiania historii otulających niepokojącym klimatem, wymykających się racjonalności. „Koszmarny dom i i nie opowieści o duchach” to zbiór 24 opowiadań, który oferuje zupełnie inny rodzaj grozy niż ten, z którym zwykle spotykamy się we współczesnych horrorach. Nie epatuje brutalnością, nie jest nastawiony na tanie efekciarstwo ani nie bryzga krwią, a mimo to jego atmosfera i nastrój potrafią uwieść i wywołać dreszcz emocji. A. M. Burrage tworzy klimat, w którym duchy są niczym smugi ludzkich emocji i pozostawia przy tym sporą przestrzeń dla wyobraźni czytelnika. Często pojawiają się tu zagubione dusze, pragnące jedynie zrozumienia, co widać, choćby w pierwszym opowiadaniu „Koszmarny dom” albo takie, które domagają się wysłuchania bądź próbują odzyskać coś utraconego. W przytoczonych historiach możemy dostrzec, jak wielkie niezrozumienie i lęk budzi kontakt z tym, co niepojęte, przykładem może być „Licho” lub wręcz przeciwnie, jak możliwe jest nawiązanie więzi, co obserwujemy w „Przyjaciółkach”. Inne opowiadania ukazują utraconą miłość, bolesny zawód bądź nawiązują do klasycznych motywów nawiedzonych przedmiotów i starych budynków, jak w „Szafie. Opowieści niesamowitej”. Oczywiście, jak to bywa w tego typu zbiorach, jedne teksty wypadają lepiej, jednak całość utrzymuje równy i dobry poziom. To idealna lektura dla miłośników klasycznych ghost story, urzekająca klimatem, nastrojowa i niepokojąca. Jeśli jednak szukasz mocnego, nasączonego grozą horroru, możesz poczuć lekki niedosyt.