Katarzyna Puzyńska

Drugi tom Zalesia to wyraźny krok w lepszą stronę względem 1. części, przede wszystkim czuć większą kontrolę nad fabułą. Jest mniej chaosu, mniej przytłaczających wątków i nazwisk, a więcej skupienia na głównej osi śledztwa, dzięki czemu czytało mi się płynniej i z mniejszym poczuciem zagubienia. To nadal nie jest poziom „nie mogę się oderwać”, ale już trochę„chcę wiedzieć, co dalej”. Prokurator Hala nadal jest „niewygodny” i intrygujący w swoich zaburzeniach, Piggy wnosi energię i ekscentryczność, która ożywia sceny, a Michalina zdecydowanie przyciąga najwięcej uwagi. Jej trudna przeszłość, etykietka „morderczego dziecka” i napięte relacje z Iwo dodają historii ciężaru. Wciąż ciekawie wypada też postać Oliwii - dziennikarki, która dla rozgłosu potrafi sporo namieszać. Jej obecność pokazuje, że zagrożenie nie zawsze płynie tylko od sprawcy, ale też od ludzi próbujących coś ugrać na tragedii.Wątek życia prywatnego bohaterów wypada tu momentami ciekawiej niż sama zagadka kryminalna. Intryga w "Nocy trzydziestej" jest skonstruowana sprytnie i potrafi wciągnąć ale... problem w tym, że czasem sprawia to wrażenie bardziej manipulacji niż naturalnego prowadzenia historii. Jakby autorka chwilami bardziej chciała przechytrzyć czytelnika niż opowiedzieć spójną opowieść. Finał daje satysfakcję, ale droga do niego bywa momentami nużąca. Na plus wyróżnia się motyw chińskiej symboliki - czerwone wstążki, „emeici” i cały azjatycki klimat nadają świeżości. To jeden z bardziej oryginalnych elementów tej części. Niestety, gdy wątek azjatyckiej mafii zaczyna się rozrastać, momentami ociera się o przesadę i wybija z wcześniej budowanego realizmu. Jest poprawnie. To historia, która angażuje, ale potrafi też zmęczyć - trochę jak świadome pakowanie się w coś niewygodnego, bo i tak chce się zobaczyć, jak to się skończy. Czy sięgnę po kolejny tom? Podobno do 3x sztuka😉