Nina Andrycz

Dość specyficzna autobiografia. Sama Andrycz nazywa ją „Autobiografią Ducha”. Autorka skupia się w zasadzie wyłącznie na swojej (skądinąd imponującej) karierze teatralnej, romansach z różnymi panami i szeroko pojętej duchowości. Wszystko w ogóle pisane jest w filozoficzno-katolickiej aurze. Nina Andrycz wciąż odnosi się do abstrakcyjnych pojęć wyższych, opisuje swą więź z Bogiem, rozmowy, które prowadzi z duchami, biesami, diabłami i aniołami. Wielka szkoda, że tak wspaniała artystka i intelektualistka, za jaką ją uważałem, okazała się taką hipokrytką. Z jednej strony dopuszcza się oceny ateistów, agnostyków i hedonistów, traktując ich jako ludzi gorszych od katolików, a z drugiej opowiada o dokonanych aborcjach, studiowaniu hinduizmu i korzystaniu z usług wróżek i tarocistek. I znów – opisuje z detalami, jak robiła loda i spijała z rozkoszą spermę swego żonatego kochanka, Aleksandra Węgierki, lub jak masturbowała się do lustra pod okiem seks-nauczyciela Ożarskiego, a potem gorszy się, że w latach 70’ XX w. Anglicy wystawili w teatrze „Księżną Amalfi”, gdzie widać było męskie pośladki, co określiła jako „przedstawienie nie tylko drastyczne, ale chwilami zbaczające w porno”. Krytykuje też „smaczki pornograficzne” w literaturze, a sama od nich nie stroni. Dziwna jest też forma tej książki. Andrycz nadużywa wielkiej litery, stosując ją zbyt często w odniesieniu do rzeczowników pospolitych. Jest tu potworny bałagan w interpunkcji i jakaś zupełnie niepotrzebna przeplatanka wielkości czcionki. Nadużywa też autorka kursywy, pisząc nią np. whisky. Jest niestety sporo literówek (np. „mięsień” był „miesień”, „zgadzam się” stało się „zgadam się” itd.),błędów rzeczowych (Bronisław Pawlik stał się Bronisławem Pawlikowskim, a „postsynchrony” Andrycz nazwała „podsynchronami”) i ortograficznych (aktor był – zdaniem Andrycz – „przekonywujący”, a nie przekonujący lub przekonywający, jak być powinno). Frazeologizm „wyskoczyć jak filip z konopi” autorka błędnie zapisała (i to dwukrotnie) jako „Filip z konopi”, a Nowy Jork określiła „stolicą Ameryki”. Andrycz myli też daty, np. twierdzi, że 90. urodziny obchodziła w 2005 r. (tymczasem było to w 2002 r.). To wszystko podważa wiarygodność całej książki. Jako teatrolog nie mogę jej traktować serio. Nie wiem, ile dat, faktów, nazwisk i wydarzeń Nina Andrycz jeszcze pomyliła. Należy to traktować jako fabularyzowaną autobiografię, a nie źródło rzetelnej wiedzy o stu opisywanych latach. Bo książka wyszła na rynek w momencie, gdy autorka obchodziła setne urodziny. Andrycz, która przeżyła obie wojny światowe, Rewolucję Październikową, PRL, transformację gospodarczą, wejście Polski do NATO i UE i wiele, wiele innych przełomowych momentów, praktycznie zupełnie zignorowała otaczający ją świat. Egocentrycznie skupiła się na sobie, swojej karierze aktorskiej i własnej transcendencji, w ogóle pomijając tak wiele, ile działo się w tle.