Ryszard Głowacki

Powyższa książeczka, to zbiór jedenastu opowiadań fantastyczno-naukowych napisanych przez polskich pisarzy w ubiegłym wieku. Przeczytacie między innymi o modliszkopodobnych stworach kilkakrotnie razy większych niż nasz wszechświat, o tajemniczym wirusie, o planecie opanowanej przez maszyny i wiele wiele innych historii. Muszę przyznać, że jak na stosunkowo starą książkę science-fiction, była to niezła lektura. Oczywiście niezbyt zaskakująca czy wyróżniająca się, ale nawet przyjemnie się ją czytało. Miała jednak to, co wszystkie książki tego pokroju - już w połowie opowiadania mniej więcej wiadomo było jaka będzie końcówka, a cała tajemnica zostawała odkryta. Mimo tego, parę pomysłów przykuło moją uwagę, a niektóre z nich były naprawdę szalone. Autorom na pewno nie da się zarzucić braku wyobraźni 🙈 Pojawiły się też dwa czy trzy opowiadania, których sens nie do końca zrozumiałam - czytałam mając nadzieję, że w końcu pojawi się jakaś puenta, gdy nagle opowiadanie kończyło się, a ja miałam przed sobą jeden wielki znak zapytania. Jedna z historii szczególnie zapadła mi w pamięć, a była to opowieść o ludziach żyjących kilkaset lat po nas. Autor pokazał tu nieciekawą wersję przyszłości, w której tlen jest dla ludzi szkodliwy i żeby oddychać muszą mieć oni stały dostęp do smogu czy papierosów, a trucizna to prawdziwy rarytas... Chociaż przerażająca, wizja nie wydała mi się tak do końca nieprawdopodobna, szczególnie patrząc na to, co dzieje się ze światem... Opowiadania mogę polecić miłośnikom fantastyki naukowej, szczególnie tej starej, bo trzeba przyznać, że jest to bardzo specyficzny gatunek, który wybuchł pełną gracją po pierwszym locie w kosmos. Inni czytelnicy być może również znajdą tu coś dla siebie, ale z pewnością nie jest to lektura dla wszystkich. Książka na pewno nie pozostaje długo w pamięci, jest dobra jako lektura pomiędzy tymi poważniejszymi.