Sabine Kuegler

Niezwykła powieść biograficzna. Mądra, a przy tym wdzięczna i momentami zabawna. Historia o tym jak wiele o człowieku można się dowiedzieć w dżungli. Podróż Literacka po pograniczach socjologii, psychologii i biologii. Dla mnie, miłośnika iteratury o dzieciach i naturze, pozycja obowiązkowa. " Fakt, że wychowałam się w kulturze Fayu, stanowi dziś dla mnie cenny dar. Fayu pytają mojego ojca: " Jak się czuje Sabiny ? Czy jej serce jest szczęśliwe?". Nie pytaj, jak mieszkam ani ile mam dzikich świń. Ich troska o mnie nie ma nic wspólnego ze ściągniętym przeze mnie statusem społecznym lub materialnym. Dopóki udaje mi się słuchać tego, co ma mi do powiedzenia dżungla, czuję się dobrze. " ******* "Sabine jako dziecko niemieckich naukowców spędziła swoje dzieciństwo w środku indonezyjskiej dżungli w Irian Jaya, czyli zachodniej części wyspy Nowa Gwinea, wśród ludności Fayu, zapomnianego plemienia kanibali. Żyli na wyspie w pobliżu Australii przez kilkaset lat nie niepokojeni przez białego człowieka. Mała 7-letnia dziewczynka była pierwszą istotą, jaką zobaczyli, inną niż oni sami... Sabine w wieku 17 lat nie znała samochodów, nie widziała telewizora, a nawet nie umiała nosić butów. Potrafiła za to przepłynąć rzekę pełną krokodyli, huśtać się na lianach. Przyroda była jej placem zabaw, dżungla - domem. Uczyła dzikie dzieci przyjaźni i miłości, poczucia wspólnoty, lojalności podczas zabawy i niezabijania w kłótni. Przejęła od nich sztukę przetrwania wśród nieokiełznanej przyrody oraz plemienne reguły i rytuały. Jaka jest dzisiaj Sabine, wychowywane przez dwie zupełnie różne kultury? Czego uczy swoje dzieci? Czy potrafi egzystować w cywilizowanym świeciei" (okładka)