Norbert S. Sikorski

Mam słabość do starych PRL-owskich kryminałów. Nie na tyle wielką, by grzebać po antykwariatach i je kupować, ale na tyle dużą, by, ku lekkiemu zgorszeniu pani bibliotekarki, łapać każdy, który nawinie mi się pod rękę. No i ten mi się nawinął. I trzeba kogoś z lekką szajbą, by dotrwać do końca lektury z uśmiechem na ustach, gdy czyta się o tym, że pan komisarz w ten jedyny siermiężno-protekcjonalny sposób traktuje świadków (pamiętacie porucznika Borewicza?),że ten sam komisarz nurza się w środowiskach prywatnej inicjatywy, która, jak wszystkim wtedy było wiadomo, charakteryzowała się podejrzaną, niesocjalistyczną moralnością i dlatego tam właśnie najczęściej popełniano przestępstwa, zabijając się dla kilkunastu złotych pierścionków, diamentowej kolii i sznura pereł. Nietypowa za to wydała mi się kreacja głównego bohatera komisarza Batorskiego. Jak na wzorowego milicjanta, stróża porządku w naszej ludowej ojczyźnie, człowiek ten był dziwnie nierozgarnięty. Bo zamiast od razu zacząć dociekać, co takiego zostało napisane w pracy doktorskiej, która zniknęła z miejsca zbrodni, ten wpadł na to dopiero na około setnej stronie. Dziwne, doprawdy dziwne. I na taką plamę na honorze naszej milicji nie zareagowała cenzura! Tak, tu się kryje największa zagadka tej książki. I, nietypowo jak na kryminał, nie została rozwiązana.