Dominika Kuprianowicz

Nie ukrywam, oczekiwałam czegoś innego od tej książki. I nie mówię, że nie jest ona ciekawa, ale ja po prostu spodziewałam się po niej czegoś innego. Zacznijmy jednak najpierw od plusów. Podobało mi się, że tekst jest co jakiś czas przeplatany zdjęciami. Co prawda są one czarno białe, ale i tak przyjemnie jest zobaczyć zdjęcie tego, o czym się czyta. Na plus było też oddzielenie tekstu nagłówkami, np. ,,rodzina i przyjaciele” jako dodatek do rozdziału i podrozdziału. Dodaje to większej przejrzystości i łatwiej jest coś znaleźć. Autorka w książce opisuje jak wyglądała Argentyna kiedyś, opisuje rdzennych mieszkańców różnych miast. Wszystko wnikliwie opowiada, mówi o różnych ciekawostkach, lecz jak dla mnie – tych opisów - było zbyt dużo. Na pewno skróciłabym niektóre rozdziały. Zamiast skupiać się na przyrodniczej i historycznej części Argentyny, ja wolałabym przeczytać więcej o kulturze. Tutaj był taki rozdział zatytułowany ,,Zjawiska”, który opisywał tango, piłkę nożną i obyczaje Argentyńczyków, ale on miał zaledwie około czterdziestu stron. Nigdy nie byłam w Argentynie, ale od dawna się nią interesuję i liczyłam na to, że dzięki tej książce przeniosę się do tego kraju i będę spacerować razem z autorką po różnych miastach, jednak ja się trochę czułam jak na wykładzie. Ciężko mi się czytało tą książkę. Co chwila traciłam nią zainteresowanie i patrzyłam ile zostało jeszcze stron do końca. Zawiodłam się trochę na tej książce, ale mam nadzieję, że innym bardziej się spodoba.