Jarosław Karbowski

Po cichu liczyłem, że ta rozpisana na trzy dni i sto pięćdziesiąt stron książka będzie miała zamknięte zakończenie. Sprawiłoby to, że ta niewielkich rozmiarów historia byłaby doskonałym przykładem na to, iż aby stworzyć ambitne science fiction, nie trzeba snuć opowieści na wiele części i opasłe tomiszcza. Jak zapewne się domyślacie, Gen trzech to zaledwie początek. Mimo to brawa należą się autorowi za niezwykle treściwe, zwięzłe, a jednocześnie — paradoksalnie — wyczerpujące ujęcie zagadnień teorii strun i światów równoległych. Oklaski należą się również za uczynienie głównym bohaterem lekarza psychiatry, który o aspekcie fantastycznym dowiaduje się od swojej pacjentki. Sam nie wie już, co w jej historii jest prawdą, a co należy tłumaczyć ewidentnymi urojeniami — sensownymi i urzekającymi, lecz wciąż bardzo nieprawdopodobnymi. Nadaje to tekstowi charakter może i znany z kina, ale jednak oryginalny oraz niepokojący. Można było tę opowieść, moim zdaniem, pociągnąć dalej, mimo to wyszło zacnie. To, co również udało się Jarosławowi Karbowskiemu, to napisanie powieści angażującej i intrygującej, którą bez większego trudu można by przenieść na srebrny ekran. Mamy bowiem w rękach rzecz bardzo ambitną, w której widać nie tylko fikcję, ale także poważne wykorzystanie aktualnej wiedzy z zakresu fizyki i kosmosu — fantastykę naukową par excellence. Z ciekawością czekam na kolejną odsłonę tych podróży między światami i liczę na większy nacisk na genetykę oraz tytułowy gen trzech. Takie skupienie się na tych wątkach uczyniłoby historię jeszcze bardziej atrakcyjną, choć to już tylko moje czytelnicze życzenia. Zobaczymy, w jakim kierunku autor je rozwinie. Podsumowując: to bardzo dobra książka, którą można przeczytać w dwie godziny — i nie będzie to stracony czas. Kto nie lubi podróży przez fantastyczne światy? Ja na pewno. Serdecznie polecam! Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwo_novaeres