Wołodymyr Kuzniecow

Październik ostatnio zamienił się poziomem ciepła z wrześniem. Czy listopad przyniesie temperatury październikowe? Oby! W każdym razie – mimo miłych okoliczności przyrody zdążyłem przeczytać nowy numer NF. A w nim… Proza polska. „Jewgienij Krykanow u Carskich Wrót” Macieja Głowackiego – wydawało mi się, że to uwspółcześniony retelling bajki o głupim Jaśku, co to diabła oszukał. Aż do Władimira Władimirowicza na końcu (Putina jak sądzę),który ukazał mi, że jest w tym tekście jakieś drugie dno. Którego niestety nie dostrzegam. Czyli – przeczytałem bez bólu, ale przesłania nie rozumiem. A bez przesłania to niezbyt potrzebne uwspółcześnienie bajki! „Totem z kłębów wełny i kości wielorybów” Łukasza Redelbacha – znając wcześniejsze teksty Autora z portalu fantastyka.pl, spodziewałem się ostrej jazdy. No i taka była. Poziom obrzydliwości wysoki, ale trzymany w ryzach. Fabuła niestety dość przewidywalna, ale to scenografia robi robotę. Ach, jedna rzecz – grindwale to nie wieloryby, a krewni delfinów. Znaczy – coś nie z mojej bańki, ale przeczytać warto. A z zagranicy. „2.V.1945” Wołodymyra Kuzniecowa – opowiadanie jak ulał pasujące do „Snów umarłych”. Tam nie rozumiem większości tekstów. Tego też nie bardzo. Czyściec jako odgrywanie przeszłości? Żeby to jeszcze sprawiało przyjemność w lekturze… Nie spodobało mi się! „Sześć wersji mojego brata znalezionych pod mostem” Eugenii Triantafyllou – znowu diabeł w roli głównej, acz zakulisowej. Uważaj czego sobie życzysz? Nie da się drugi raz wejść do tej samej rzeki? Było, w lepszym wykonaniu. „Kapiton” Ołeksija Gedeonowa – no i znowu nie zrozumiałem przesłania. Bo o czym właściwie jest ten tekst? O duchach? O magii? Co z niego wynika? Podsumowując ten numer – jedynie opowiadanie Łukasza Redelbacha mi się spodobało. Na resztę mniej czy bardziej kręcę nosem. Publicystyka. A tu cymesik! Bo takim jest dla mnie wywiad z Markiem Piestrakiem. Reżyserem mieszanym z błotem za PRL-u, którego niektóre filmy da się oglądać do dziś (Pirxa bardzo lubię!). Trochę koloryzuje, ale też i ciekawie opowiada. Za to wywiad z Mastertonem taki jakby nijaki. Widać że autor tysięcy już wywiadów udzielił i odpowiada bardzo bezpiecznie. No i jeszcze kino z Azji. Jeśli czytam, że film „meandruje licznymi dygresjami”, to już wiem, że jest nieoglądalny dla zwykłego widza. Czyli nie skorzystam! Resztę – Klęczar, Haskę-Stachowicza, Vargasa, Orbitowskiego zawsze czytam z przyjemnością! Tylko z Kosikiem bym trochę popolemizował, ale to w sumie jak zwykle.