Roberto Bolaño

„Dzicy detektywi” Chilijczyka Roberto Bolaño jest książką faktycznie dziką. Niesamowicie łamie schematy swoim naturalizmem, nie ucieka od brzydoty i krzykliwości, lawiruje po bandzie razem ze swoimi bohaterami, aspirującymi poetami - Arturem Belano oraz Ulisesem Limą. Są oni liderami młodzieńczego ruchu literackiego pod zagadkową nazwą „bebechorealizmu”, co oczywiście non stop kojarzyło mi się ze zgniłymi bebechami. „Ten cały bebechorealizm to był list miłosny, obłąkańczy popis szurniętego pawia w świetle księżyca, rzecz banalna i bez znaczenia.” Prowadzą oni żywot bardzo swobodny i całkiem lekkich obyczajów, ale zaimponowali mi swoim uzależnieniem od odwiedzania księgarń i antykwariatów, oraz prowadzeniem ożywionych dysput literackich o każdej porze dnia i nocy. „Wyznałem mu, że systematycznie nawiedzam stołeczne księgarnie w poszukiwaniu dwóch zaginionych kolegów, że kradnę książki, bo nie mam pieniędzy, że wielbię Alfonso Reyesa, bo nie dość, że znał grekę i łacinę, to jeszcze francuski, angielski i niemiecki, i że nie pojawiam się na uniwersytecie.” Możliwe, że powieść jest krzywym zwierciadłem środowiska literackiego w Meksyku, nie brakuje tu humoru, groteski i abstrakcyjnych wydarzeń. Bardzo podobało mi się odwzorowanie meksykańskiego ducha lat 70-tych ub. wieku i ukazanie miasta w całej swej przaśnej i surrealistycznej oprawie. Jednocześnie książka do prostych i łatwych nie należy, pod całą tą kremową śmietanką żartów i łóżkowych dylematów kryje się całkiem dosadny i odrażający świat ówczesnej literackiej bohemy. Książka przewrotna i do końca nie wiem, czy jest tak na serio, serio.