Amanda Li

Beznadziejne. Jak głosi jakaś strona po norwesku: „Med bildemateriale fra denne nye animasjonsserien har det britiske forlaget Pan Macmillan siden 2019 utgitt en ny serie med bearbeidede gjenfortellinger av kjente historier og nyskrevne bildebøker, blant annet med Alex Haridi og Amanda Li som forfattere. Disse bøkene er av varierende kvalitet. Gjenfortellingen Veien til Mummidalen er en striglet og nedredigert versjon av Småtrollene og den store oversvømmelsen, som gjør det lettere å forstå originalbokas plass i bokserien. Andre bildebøker fra denne produksjonen mangler dynamikk og tilfører lite til mummi-universet.” (Od 2019 roku brytyjski wydawca Pan Macmillan publikuje na podstawie materiałów graficznych z tej nowej serii animacji nową serię zredagowanych powtórzeń dobrze znanych historii i nowo napisanych książek obrazkowych, których autorami są między innymi Alex Haridi i Amanda Li. Książki te są różnej jakości. Opowieść "Droga do Doliny Muminków" jest okrojoną i zredagowaną wersją "Małych Troli i Wielkiej Powodzi", co ułatwia zrozumienie miejsca oryginalnej książki w serii książek. Innym książkom obrazkowym z tej produkcji brakuje dynamiki i niewiele wnoszą do muminkowego świata.) Nic ująć. Z innej strony po angielsku: „The whole team really enjoyed working on this book – some of us have loved the Moomins deeply since childhood so it’s a real dream come true to help bring the stories to life in a new way. We are all big fans of the animation; it’s so beautifully crafted and has a fresh feel while staying true to Tove Jansson’s original vision and work.” (Praca nad tą książką była naprawdę przyjemna dla całego zespołu – niektórzy z nas bardzo kochali Muminki od dzieciństwa, więc pomoc w ożywieniu tych historii w nowy sposób to prawdziwe spełnienie marzeń. Wszyscy jesteśmy wielkimi fanami animacji; jest tak pięknie wykonany i ma świeży charakter, a jednocześnie pozostaje wierny [!] oryginalnej wizji i pracy Tove Jansson.) Czy „When pulling these books together, we asked ourselves how Tove would have liked the books to be” (Gdy składaliśmy te książki w całość, zadaliśmy sobie pytanie, jak Tove chciałaby, aby te książki wyglądały.) Gdyby tak chcała, to by tak napisała i narysowała. Prawdziwe Muminki brzmią tak: „Pewnego szarego poranka na Dolinę Muminków spadł pierwszy śnieg. Padał miękko i cicho – w parę godzin wszystko było białe. Muminek stał na schodkach przed domem, patrząc, jak dolina okrywa się zimową kołdrą. „Dziś wieczorem – myślał sobie – ułożymy się do długiego zimowego snu”. (Wszystkie trolle Muminki układają się do snu zimowego gdzieś koło listopada. Bardzo to rozsądnie ze strony każdego, kto nie lubi zimna i zimowych ciemności). Potem Muminek zamknął za sobą drzwi i poszedł do swojej Mamy. (…) Muminek obudził się i leżał przez dłuższą chwilę, patrząc w sufit, zanim zdał sobie sprawę, gdzie się znajduje. Spał sto dni i sto nocy, w głowie wirowały mu jeszcze sny, usiłując wciągnąć go ponownie w swoją krainę. Ale gdy odwrócił się na drugi bok, chcąc znowu ułożyć się przyjemnie do dalszej drzemki, zobaczył coś, co sprawiło, że otrząsnął się ze snu natychmiast.” A tak wygląda twórczość Amandy „W Dolinie Muminków nastała zima. Ziemię przykryła gruba pierzyna śniegu. Rodzina Muminków leżała w łóżkach w swoim przytulnym domu, pogrążona w głębokim zimowym śnie. Muminkowi śniło się coś cudownego. Unosił się na miękkiej chmurce tuż obok Panny Migotki i razem łagodnie sunęli po niebie, gdy… łup! Spadł z łóżka i obudził się.” Gdy nagle łup… Można by to uznać za streszczenie w jednym zdaniu. Tak jakby na podstawie filmu „Latające machiny” napisać nową wersję „Pana Samochodzika i Złotej Rękawicy”.