Leonardo Padura Fuentes

Nope. Nuda. W tej powieści nic się nie dzieje: główny bohater przez większość czasu snuje się po Hawanie, marudząc o odszukaniu jakiejś kobiety, zapomnianej piosenkarki, która zafascynowała go, bo zobaczył jej zdjęcie zapodziane w starej książce kucharskiej. Po co? Nie wiadomo. Jak bardzo jest to prawdopodobne? Autor cierpi na biegunkę słowną, niemożliwie rozwleka każde zdanie, a wynika z tego niewiele. Powieść rozgrywa się na początku XXI wieku, podczas kolejnego kryzysu na Kubie, w czasie którego ludzie znowu głodują, wyprzedają swoje dobra i z sentymentem wspominają czasy kiedy Hawana była pełna klubów i kabaretów, a nawet jeszcze wcześniejsze, sprzed kubańskiej rewolucji (kiedy to zaczyna się historia rodziny Monter de Oca. No i bohaterowie w pewnym momencie stwierdzają, że w starym ustroju pozbawiono ich możliwości prowadzenia takiego życia, jakie było udziałem ludzi na całym świecie. Żeby ich uchronić. No tak, niewątpliwie, czyli jakiego życia? Pełnego pogoni za pieniędzmi, dobrami materialnymi, przesytu wszystkiego (jakie zresztą prowadziła tylko część ludzi na świecie). Życia, które doprowadziło nas do katastrofy. Żałujmy, że nie braliśmy w tym udziału...