Paulina Pidzik

Mam trzy definicje. Pierwsza, taka najbardziej oczywista czy powierzchowna, brzmiałaby: Poezja to prawda wsłuchania w naturę. Jakby podmiotka nie chciała (tu cytat z Macieja Woźniaka) przeszkadzać „ziemi mówić jej własnym, wilgotnym językiem”. I ta niechęć do „wchodzenia naturze w słowo” ma jak dla mnie genialny wyraz już na poziomie interpunkcji – nawiasy w tytułach! – jakby autorka wiedziała, że gest nazywania wiąże się z symboliczną przemocą, więc zamiast tego pozwala przyrodzie przemówić (przede wszystkim poprzez bardzo kojący, wyciszony rytm) i tylko nieznacznie jej wtóruje. To zatopienie w przyrodzie czuć w takich frazach jak: „nie wiem [...] czyimi płucami oddycham” czy: „ziemia na współ ziemia” Jednocześnie poprzez to imaginarium przyrody te wiersze w absolutnie cudowny dla mnie sposób wyrażają jedność narodzin i śmierci, np. we fragmentach: „oddech obieg ziemi połączenia atomów i rozpad wpływanie tlenu bulgotanie wody wdech fotosynteza zanikanie tkanek” „gdy rośnie las las umiera” „nie da się oddzielić zranione od niezranionego żywicą” Druga definicja: poezja to prawda języka uchwyconego in statu nascendi, wyłaniania się języka z nicości. Pod względem totalności doświadczenia mogłabym porównać projekt Pauliny Pidzik tylko z „Falami” Virginii Woolf. Podobny jest rytm, duża liryczność, zanurzenie w przyrodzie, i podobny jest też punkt wyjścia, taka jakaś dziecięca naiwność i bezbronność percepcji, jakby uczenie się świata od początku: „pierwsze jest granatowe gdzie mnie nie było gdzie zabrakło przybyło na ileś z dlaczego próbuję zapamiętać to które zaczynało ale nie znam jeszcze słów” (z wiersza „(odpamiętywanie pierwsze)”) U PP to stwarzanie świata na nowo wiąże się oczywiście z nazywaniem po raz pierwszy, ale inaczej niż u Adama w Biblii, nie jest to akt narzucający, despotyczny, tylko raczej dialogizujący: „przesuwamy łóżka dłonie splatamy przeciw jakby to mogło ochronić tamto to niebo tamte jesiony” Pytania, jakie mi się nasunęły przy lekturze tego tomu, to m.in.: jaka jest relacja człowieka do przyrody? Co było pierwsze: język czy świat? Czy śmierć jest końcem/przeciwieństwem życia, czy jego częścią? Trzecia definicja pochodzi od poetki Laury Riding Jackson, która pisała: „wiersz jest odsłonięciem prawdy tak fundamentalnego i ogólnego rodzaju, że poza słowem >>poezja<< żadna nazwa nie jest tu adekwatna oprócz słowa >>prawda<<”.