Cytat dnia
Jeśli "Iliada" była zapowiedzią wojennych ideałów Spartiaty, "Odyseja" pozwala przeczuć wdzięk klasycznych Aten.
Najnowsze artykuły
Artykuły„Odpowiedź kryje się w tobie” – Katarzyna Wolwowicz zdradza, jak ją odnaleźć
1
ArtykułyNowa karkonoska powieść Sławka Gortycha! „ŚWIĘTO KARKONOSZY”- już wkrótce! KONKURS94
ArtykułyWielkanocna chwila odpoczynku z literaturą – okazje na ebooki do -95% i ranking top tytułów2
ArtykułyNie żyje Wiesław Myśliwski. Autor „Kamienia na kamieniu” i „Traktatu o łuskaniu fasoli” miał 94 lata54
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2002
2000
1994
1989
Starożytna Macedonia N.G.L. Hammond 
Nicholas Hammond z całą pewnością był wybitnym badaczem dziejów starożytnej Grecji i Macedonii. Z całą pewnością także był człowiekiem mocno trzymających się swoich pomysłów, tych miał zaś sporo. „Starożytna Macedonia” to książka, w której kilka takich Hammondowskich poglądów dostrzec łatwo. Dotyczy to choćby: podziwu dla Filipa II i Aleksandra Wielkiego, czy przekonania o „konstytucyjnym” (tj. z dużą rolą zgromadzenia obywateli-wojowników) charakterze monarchii macedońskiej. Na te i na kilka innych koncepcji patrzeć trzeba cum grano salis, co bynajmniej nie świadczy o tym, że należy je całkowicie odrzucić. Po prostu trzeba o tym pamiętać czytając tę książkę.
Autor przeprowadził czytelnika przez kilka wieków istnienia starożytnej Macedonii, od bardzo słabo znanych początków aż po upadek państwa i jego podbój przez Rzymian w II wieku p.n.e. Zgodnie z podtytułem skupia się nie tylko na dziejach militarno-politycznych, ale dużo miejsca poświęca także problematyce macedońskich instytucji, zwłaszcza zaś wspomnianego już wyżej zgromadzenia i jego relacji z monarchą. Nie pomija też zagadnień społeczno-gospodarczych, co więcej, w kilku punktach wyraźnie je uwypukla, np. w przypadku opisu rządów Filipa II. Łatwo dostrzec, że zdecydowanie najbardziej interesowała Hammonda epoka Filipa II i Aleksandra III, toteż o nich napisał on najwięcej. Odniosłem wrażenie, że Macedonia hellenistyczna została potraktowana nieco zbyt pobieżnie, ale może to wynik zestawienia dotyczących tej epoki rozdziałów z objętością rozdziałów o latach 359-323. Na pochwałę zasługuje bardzo dobre, profesjonale tłumaczenie.
Ogólnie rzecz biorąc jest to książka bardzo dobra i bardzo ciekawie napisana. Sądzę, że także dla czytelników niebędących miłośnikami epoki starożytnej będzie zrozumiała. Hammond jest autorem także trzytomowej „A History of Macedon”, a omawiana praca jest swego rodzaju skrótem swej obszerniejszej poprzedniczki. „Starożytna Macedonia” nie jest więc tak wypełniona szczegółami, a zatem są w niej zawarte wszystkie najważniejsze informacje, podstawowe quantum wiedzy o omawianym temacie. Przy uważnej i uwzględniającej Hammondowską specyfikę lekturze czytelnik bez wątpienia znacznie wzbogaci swą wiedzę o starożytnych Macedończykach.
Tomasz Babnis
Filip Macedoński N.G.L. Hammond 
N. G. L. Hammond należał do najwybitniejszych w XX wieku badaczy starożytnej Grecji i Macedonii. Problem z Hammondem polega na tym, że miał kilka swoich pomysłów, których kurczowo się trzymał i których bronił z niezwykłym uporem. W tej biografii widać to aż nadto wyraźnie. Przede wszystkim naczelna jej teza brzmi następująco: Filip II był człowiekiem pod każdym względem wybitnym i w swoich działaniach cechował się bynajmniej nie żądzą podboju, ale dobrem wszystkich swoich poddanych, zarówno tych „starych”, jak i tych z ziem nowo włączonych do Macedonii. Przy okazji akcentuje swoje poglądy na temat tzw. „konstytucyjnego” charakteru monarchii macedońskiej, a także stawia ją na poziomie organizacyjnym wyżej niż greckie poleis. W moim odczuciu bardzo autorytatywnie interpretuje źródła i – co mnie uderzyło najbardziej – w podobny sposób rekonstruuje tradycję stojącą za poszczególnymi tekstami źródłowymi. W przypisach nie zauważyłem żadnego odniesienia, w którym Autor uznałby którąś ze swoich wcześniejszych koncepcji (pracował nad dziejami Grecji dobre kilkadziesiąt lat) za zdezaktualizowaną. W ogóle przypisy najczęściej informują czytelnika o innych tekstach samego Hammonda, rzadziej do przeciwnych opinii jego naukowych adwersarzy.
Tyle słów krytyki, teraz trochę o zaletach tej książki. Praca stoi niewątpliwie na wysokim poziomie merytorycznym, trudno cokolwiek zarzucić bardzo szczegółowemu przedstawieniu faktografii. Korzystna dla Filipa interpretacja faktów to już rzecz trochę inna, ale w drobiazgowości bardzo trudno Hammonda przebić. Podział na rozdziały jest klarowny. Na pochwałę zasługuje podjęcie tematów związanych z gospodarką i społeczeństwem, a nie tylko historią polityczno-militarną. W ogóle akcenty rozłożone są tak, by wykazać także zmysł organizacyjny Filipa, którego skądinąd trudno mu odmówić. Całość bardzo dobrze się czyta, pod tym względem biografia niniejsza wypada lepiej niż Hammondowa „Historia Macedonii”. Ogólnie rzecz biorąc jest to bardzo dobra publikacja, z którą powinni się zapoznać miłośnicy starożytności, chociaż na pewno dobrze jest skonfrontować wizję Hammonda z opinią badaczy o mniej promacedońskim nastawieniu.
Tomasz Babnis
