Cytat dnia
Jaki sens mają granice, jeśli drzewa w lesie ptaki, wilki i wszystkie zwierzęta są wszędzie takie same i nic sobie z nich nie robią? Jak dla...
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2020
2019
2017
Dusza granicy Matteo Righetto 
Dzisiaj zapraszam do sięgnięcia po powieść włoskiego autora, który mieszka i pracuje w Padwie, na granicy dzikich terenów północno-wschodnich Włoch. Akcja książki to surowe górskie pogranicze włosko - austriackie pod koniec XIX wieku. Powieść zaliczono do literatury pięknej i myślę, że ta westernowa opowieść mieści się właśnie w tej kategorii o czym może świadczyć piękny język. Widać tutaj ogrom pracy włożonej przez tłumacza Tomasza Kwiecień, który sprawił, że teks brzmi po prosu genialnie. Chce się po prostu czytać i sycić umysł tak klimatycznie, ciekawie z własną inwencją tłumacz przedstawia historię. Trzeba jednak przyznać, że sama akcja powieści opowiedziana jest nieśpiesznie, ale z dbałością o szczegóły. Autor skupia się na jednej rodzinie, która jak wiele innych trudni się uprawą tytoniu.
„Mieszkańcy uprawiali tytoń. Zajmowali się tym od pokoleń, od wieków, ponieważ nad doliną Brenty tytoń rósł dobrze i był tak smaczny, jak żaden inny.”
Niestety dochody z uprawy tytoniu nie wystarczają na godne życie rodziny. Augusto chcąc uchronić najbliższych przed nędzą postanawia nielegalnie przekroczyć nieodległą granicę, aby przemycić ukrytą nadwyżkę tytoniu.
„…człowiek trudniący się przemytem, nie stawał się bogaty, ale przynajmniej żył w mniejszym ubóstwie.”
Trasa, którą ma do pokonania prowadzi niedostępnym i trudnym do pokonania szlakiem. Surowy, niebezpieczny świat z dzikimi zwierzętami, rozbójnikami, którzy czyhają na łatwy łup i strachem przed strażą graniczną, która przecież może nie tylko aresztować, ale i postrzelić nielegalnych przemytników. Z czasem okaże się, że Jole najstarsza córka De Boerów zmuszona będzie do samotnego pokonania tej niebezpiecznej trasy. Czy nastolatce uda się przeżyć wśród dzikiej natury?
„W górach albo przezywasz, albo giniesz, nie ma pośredniej drogi.”
Poruszył mnie ten odległy świat prostych bohaterów, ludzi niepotrafiących czytać, ale umiejących żyć w zgodzie ze sobą i otaczającą przyrodą. Pod koniec powieści zastanawiałem się gdzie biegnie prawdziwa granica, ta która od zawsze oddziela świat złotych koron i koron cierniowych. Świat bogatych i nędzarzy. Pomyślałem o ludzkich pragnieniach sprawiedliwości i odpłaty za zło. Zadumałem się nad słowami nastolatki Jole, która szepnęła mi: „Żeby znaleźć, to czego szukałam, straciłam wszystko, w co wierzyłam.”
Wartościowa i mądra to powieść, która ma w sobie to coś, co czyni ją wyjątkową na tle innych, które ostatnio czytam. Z przyjemnością sięgnę po drugą część tej serii.
Ostatnia ojczyzna Matteo Righetto 
Druga część trylogii Matteo Righetto. Po dwóch latach autor powraca do Nevady i rodziny De Boer. I już niestety od początku wiemy, co się zdarzy, dopiero co prawda po 1/3 treści, ale za to nieuchronnie. Jak również co będzie potem. W oczekiwaniu na nieuchronne otrzymujemy równie proste i niezbyt twórcze streszczenie okresu nie objętego fabułą.
Akcja jest jeszcze bardziej przewidywalna, niż w pierwszym tomie. I do tego jeszcze – w odniesieniu do misji głównej bohaterki – absolutnie nierealistyczna. Oto bowiem jeszcze częściej niż w pierwszym tomie pojawiają się szczęśliwe zbiegi okoliczności, które sprawiają, że i wilk jest syty i owca cała. Nic nie zaburza ewidentnej czerni i ewidentnej bieli poszczególnych postaci. I zupełnie przypadkiem, dokładnie w jednym z kluczowych momentów, pojawia się ważna epizodyczna postać z „Duszy granicy”, niczym anioł stróż zesłany przez autora, któremu jak widać zabrakło lepszego pomysłu na podkręcenie fabuły.
Zresztą tych aniołów jest mnóstwo - i w klasztorze i na dworcu i nawet na peronie. Jednym słowem Włochy anno domini 1898 cierpiały na nadmiar dobrych ludzi ratujących z opresji krystalicznie uczciwych biedaków z doliny Brenty. Mówiąc krótko słowem fabuła rodem z kina familijnego i gdyby nie dwukrotnie użyte pewne słowo, powieść można byłoby polecić 10-11 latkom, wierzącym że opatrzność zawsze jakoś dopomoże młodym poszukiwaczom przygód. Bo też i w istocie jest to przygodówka dla młodzieży, przed okresem dojrzewania, z niewyszukaną i niezbyt pomysłową akcją oraz dość pobieżnymi opisami przyrody. Polegają one bowiem na wymienieniu nazw i gatunków zwierząt i roślin, a nie na opisaniu tego, jak wyglądają.
Sporo mielizn scenariuszowych (m.in. czemu chory od razu nie był zawieziony do siostry) i jedno kuriozum albo autora, albo tłumacza. Długopis na włoskiej prowincji w 1898 roku?
Natomiast należy pochwalić autora za wspomnienie o Cymbrach oraz przedstawienie Królestwa Italii jako biednego kraju, niezdolnego i nie chcącego wyżywić swoich mieszkańców. Krótka, prościutka bajka dla niezbyt wymagającego czytelnika.
