Cytat dnia
W 1969 roku rzuciłem alkohol i kobiety - to było najgorsze 20 minut mojego życia.
Najnowsze artykuły
Artykuły„Ostatni smrek” Marii Gąsienicy-Zawadzkiej trzyma w napięciu do ostatniej strony
1
ArtykułyNie jesteśmy skazani na powtarzanie błędów, ale jesteśmy na to podatni2Artykuły
Gdy prawdy powiedzieć nie możesz, a kłamać nie chcesz
1
ArtykułySportowa opowieść o sile dziecięcego charakteru – „Akademia Piłkarska. #1 Gra się zaczyna”2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2015
2007
2002
George Best. Najlepszy. Autobiografia George Best 
Kolejna biografia piłkarska za mną. Tym razem trafiło na Georga Besta, który został jedną z legend futbolu, a przede wszystkim-Manchesteru United. Początek książki to lata młodzieńcze, które opisują, jak zazwyczaj grę na ulicy, ale też sytuację w państwie. Mamy tutaj relacje z początkowych konfliktów protestantów z katolikami, jak i późniejsze, bardziej drastyczne. Best nie marzył o byciu piłkarzem jak np. Pele, więc ta książka nie jest tak urokliwa, jak wspomnianej legendy, a opowieści z dzieciństwa też nie umywają się do tych, które przeżywał słynny Brazylijczyk. Człowiek, którego większość życia to były imprezy, chlanie i wakacje, który nie zdawał sobie sprawy z problemów zdrowotnych jak np. Onyszko, choć ich przykłady są różne, ponieważ Arek nie miał problemów z alkoholem. O kilka rzeczy jestem mądrzejszy, przede wszystkim te historyczne, jak lata 60. i pierwszy triumf United w Pucharze Europy. Jednak mam wrażenie, że książka jest trochę bez głębi, jakby autor nie o wszystkich momentach wspomniał, czytałem kilka artykułów o nim i to, co się z nich dowiedziałem, nie było w tej książce. Biografię oceniam jaką dobrą, a temat alkoholu na pewno zapadnie w pamięć, ale z jakiś głębszych rzeczy, to chyba na tyle.
George Best. Najlepszy. Autobiografia George Best
Bardzo ciekawa autobiografia północnoirlandzkiego piłkarza, ale też trzeba zauważyć, że w sumie więcej miejsca niż piłce nożnej poświęcono, niestety, problemom alkoholowym George'a Besta. No, ale cóż, taki to życiorys i pewnie też można to przekłuć w jakiś pozytyw, że nie jest to typowo sportowo książka. Best przez jedenaście lat występował w Manchesterze United, grał także w reprezentacji Irlandii Północnej, przez "France Football" wybrany najlepszym piłkarzem Europy, a w sezonie 1967/1968 "Czerwone Diabły" wygrały Puchar Europy Mistrzów Krajowych. Podobało mi się, że Best bardzo obszernie opisywał swoje początki piłkarskie, dzieciństwo w Belfaście, młodość - często są to tematy po których sportowcy się prześlizgują, a tutaj wyszło to całkiem ciekawie i można się dowiedzieć jak wyglądała droga do sukcesu. George Best prowadził rozrywkowy tryb życia, więc sporo jest o kobietach i imprezach, piciu alkoholu, hazardzie, coraz większych problemach zdrowotnych. Czyta się to dobrze bo kolejne fragmenty o futbolu przeplatane są kolejnymi ekscesami i romansami. Piłkarz dość szybko zakończył swoją poważną karierą i został maszynką do robienia pieniędzy dla biedniejszych klubów, co swoją drogą też jest interesującym wątkiem. Ostatnie kilkadziesiąt stron to już opowieści o terapii antyalkoholowej, dla mnie były to najsłabsze fragmenty, ale doceniam szczerość Besta w tych wynurzeniach.
