Najnowsze artykuły
Artykuły„Odpowiedź kryje się w tobie” – Katarzyna Wolwowicz zdradza, jak ją odnaleźć
1
ArtykułyNowa karkonoska powieść Sławka Gortycha! „ŚWIĘTO KARKONOSZY”- już wkrótce! KONKURS91
ArtykułyWielkanocna chwila odpoczynku z literaturą – okazje na ebooki do -95% i ranking top tytułów2
ArtykułyNie żyje Wiesław Myśliwski. Autor „Kamienia na kamieniu” i „Traktatu o łuskaniu fasoli” miał 94 lata54
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Struktura iki Shūzō Kuki 
To nie jest książka dla Ludzi Zachodu!
Nie czarujmy się. Japonia jest daleko, bardzo daleko. W naszej części świata jedynie nieliczni wybrani mogą zagłębiać się w zakamarki japońskich niuansów, a nie Kowalscy, Mullerowie czy Smith'owie, choćby byli ponadprzeciętnie oczytanymi ludźmi.
Trzeba być bardzo biegłym w literaturze, sztuce, języku, obyczajach i wszystkim co składałoby się na pojęcie kultura japońska aby przeczytać (nie przebrnąć/przeczołgać się) przez tę pozycję i zrozumieć o czym ta ,,książeczka" (patrz wstęp) jest.
Książka jest przeintelektualizowana do granic absurdu, chorego absurdu, zarówno przez Autora, jak i Tłumacza.
To pozycja dobra (być może) dla studentów japonistyki, a nie dla Kowalskiego ciekawego Japonii i Świata w ogóle.
Jej miejsce jest w bibliotece uniwersyteckiej, nigdzie indziej.
Struktura iki Shūzō Kuki
Lektura z początku interesująca, która z upływem czasu stawała się irytująca. Bo i faktycznie, zajmujące było spotykać się z obrazem "iki" jako czegoś specyficznego dla kultury japońskiej. Sam opis jej struktury, choć nieco trudny w odbiorze przez mnogość zapożyczeń terminologii innych filozofów, zdaje się być przemyślany i koherentny. Jednak nie uważam by konieczne było, przykładowo, poświęcenie ponad 10 stron na wytłuszczenie różnicy w "iki" między paskami poziomymi a pionowymi.
Dla mnie - osoby nie zaznajomionej z językiem Japońskim, dużą częścią sztuki, ubiorów i obyczajów cała druga część tego eseju sprawiała, że miałem chęć rzucić "Strukturą" o ścianę. Wydaje mi się być całkowicie bezużyteczna. Jest wypełniona po brzegi przykładami "iki" z różnych dziedzin życia i sztuki, ale w sposób dla mnie całkowicie niezrozumiały. Nie znam japońskich nazw elementów architektury, czy też popularnych przed stoma latami fryzur lub ubiorów i nie jestem w stanie użyć ich opisów do bliższego wyobrażenia sobie tego pojęcia.
Wywód autora opisujący specyfikę jednego słowa na ponad 100 stron wydaje mi się przesadny, i pełen nacjonalistycznego, stronniczego zacięcia. Zalecałbym przeczytanie wyłącznie pierwszej jej połowy jako że była, choć mętna, faktycznie interesująca. Sam nie wiem czy to mnie brakuje zacięcia i bystrości, czy może to wszystko w istocie jest nieco przeintelektualizowane.
