Allama Prabhu

Książka poezji hinduistycznej (śiwaistycznej) poświęcona wychwalaniu boga Śiwy. Jest tam dużo powiązań z chrześcijańskimi metaforami i nauczeniami co daje do myślenia o podobieństwie (czy może uniwersalności) ludzkiego wyobrażenia duchowości np nauka zawarta w tej książce o tym, iż nie można posiadać równocześnie tak bogactwa jak i świętości (co było ubrane w wiele metafor jak np pracownicy seksualnej z dzieckiem, która nie zadowoli równocześnie klienta i dziecka) - co jest identyczne z naukami Jezusa o tym, że nie można służyć dwum panom lub być bogatym i zgromadzić bogactwo w niebie. Inny przykład to wielokrotne przedstawianie Śiwy jako kochanka czy męża - co też zdaje się, że pojawiało się w Starym Testamencie. Są też ciekawe różnicę i metafory, które zachęciły mnie do dalszego zgłębiania tematu i sensu myśli hinduistycznej np o tym jak często autorzy zwracają uwagę, że w głębi siebie odnajdują właśnie Śiwy i sami utożsamiają się ze swoim bóstwem czy też mówią o iluzoryczności świata stworzonego przez Śiwe, raczej niechętnie podchodząc do jego tworu wbrew abrahamowym zwyczajom. Dalej; często treści o płciowości, które zachęcają do dalszych poszukiwań np o tym jak powierzchowne jest ocenianie kobiecości czy męskości lub częste feminizowanie mężczyzn jako wyłącznie żon, oblubienic Śiwy. Jest to bardzo ciekawe a książka przyjemna w czytaniu, aczkolwiek ze względu na to, że jest to zbiór poezji a nie jakiś traktat teologiczny to prócz niuansów językowych nie odnajduje tutaj dużo wiedzy a jeśli jest to jest ukryta pod skojarzeniami i skrótami myślowymi, które zrozumieć najpewniej może wyłącznie hinduista lub fascynat hinduizmu.