Volker Koop

To pierwsza w moim życiu książka, której nie dałam rady doczytać do końca. Przeczytałam do strony 182 i poległam... Mamy tu suche fakty, liczby, statystyki, a treść jest tak nudna, że co chwilę myślami odpływałam poza lekturę. Autor wyjaśnił w jaki sposób powstawały ośrodki Lebnsborn, kto tam trafiał, jak długo przebywał, jakie były źródła finansowania i w porządku, tylko, że można było w to wpleść jakieś ciekawe historie, które ożywiłyby ten monotonny i do bólu nudny opis. Byłam w jednym z dawnych ośrodków Lebensborn na Dolnym Śląsku i muszę stwierdzić, że obiekt robi wrażenie. A podobno wszystkie inne również. Można było wstawić trochę fotek, ciekawostek o id razu inaczej by się to czytało. A tak lektura okazała się dla mnie zbyt monotonna i ciężkostrwana aby dobrnąć do końca. Nie jest to ani opracowanie historyczne, ani obyczajówka, jakiś twór dla masochistów, którzy lubują się w statystykach i “suchych” danych. Mogę czytelnikom poradzić tylko jedno: omijać szerokiem łukiem.