Ostatnio w końcu miałam możliwość przeczytać kontynuację „Atramentowego serca”. Po wielu latach odkąd poznałam tę historię mogłam do niej wrócić. Powrót do tej historii jako osoba dorosła, był dla mnie cudownym pełnym nostalgii przeżyciem.
Przypomniałam sobie nie tylko, dlaczego jako dziecko, a później nastolatka tak bardzo rozkochałam się w książkach. Po pierwsze na rynku było zdecydowanie mniej tytułów, więc mogliśmy się bardziej rozkoszować kupioną, bądź pożyczoną książką, dzięki czemu każda była wyjątkowa. A po drugie, opowieść, którą snuje Cornelia Funke w tamtym czasie była niezwykle wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju.
Meggie, Mo, Resa, Fenoglio w wyniku pewnych wydarzeń przenieśli się do świata książki, o czym po cichu zawsze marzyli. Tam okazuje się, że będą musieli mierzyć się ze złem, które rozlewa się coraz szerzej i szerzej. Cała historia zmierza w stronę zakończenia, którego Fenoglio nie planował. I zdecydowanie mu się to nie podoba.
Czy przy pomocy czarodziejskiego języka, kilku zapisanych stroń na papierze, zbójców i księcia, będą w stanie to wszystko odkręcić?
„Atramentowa krew”, to książka, która jest mroczniejsza i bardziej poważna od pierwszego tomu. Nie tylko przenosi czytelnika do innego, fantastycznego świata, ale również pokazuje każdy jego aspekt, od jego piękna po jego brutalność. Doświadczamy nie tylko wpływu jaki wywiera Atramentowy Świat na bohaterów, ale również dociera do nas wiele odpowiedzi na pytania zadawane po cichu, podczas zanurzania się w kolejne książki, gdy marzyliśmy, aby móc choć na chwilę się do nich przenieść.
Jest to kontynuacja, która jest jeszcze lepsza od poprzedniego tomu. Akcja powoli dojrzewa wraz z bohaterami, a czytelnik odkrywa wszystko, co do tej pory było ukryte. Tym razem wraz z postaciami w wyniku splotu różnych wydarzeń przenosimy się do samego Atramentowego Świata, by tam przeżyć wiele przygód, jak i mrożących krew w żyłach chwil.
Nasi bohaterowie nie mają łatwo. Z jednej strony zakochani w barwnym świecie, w którym się znaleźli, co krok odnajdują kolejne dziwy i cudowności, z drugiej strony, z każdym kolejnym krokiem poczynionym w Atramentowym Świecie, przekonują się, że skrywa on również mroczną stronę, która nie daje im spokoju. Choć doświadczają dobrych chwil, to te złe coraz mocniej dają o sobie znać. Przed nimi jeszcze długa droga, zanim uda się przechylić szalę na ich stronę.
Dowiadujemy się więcej o postaciach, które wcześniej były tylko tuszem na papierze, o tych, którzy do niego powrócili, jak również i o tych, którzy tam pozostali. Obserwujemy jak doświadczają nowych jak i dawno zapomnianych wrażeń, jak powoli przemieniają się, rozkwitając niczym kwiaty.
Sama postać Meggie bardzo się rozwija. Dojrzewa, poważnieje, zaczyna rozumieć, że jej działania niosą ze sobą konsekwencje. Dodatkowo w samej książce jest jej więcej, dostajemy możliwość bardziej zagłębić się w jej myśli i emocje, nie jest tylko poboczną postacią, jak to było w przypadku pierwszego tomu. Nabiera charakteru i nie boi się walczyć ze wszystkich sił o swoje. Ale oczywiście wszyscy inni również błyszczą coraz mocniej.
Już w przypadku pierwszego tomu zachwyciło mnie, jak cudownie została ukazana relacja ojca i córki, tutaj jest jej trochę mniej, ale jest jeszcze głębsza, pełna miłości. To relacja, dla której oboje są w stanie zrobić wszystko. Nawet zmierzyć się z najgorszym złem. Nie jest to jednak jedyna para bohaterów, której wzajemne uczucia przyciągnęły moją uwagę.
Z drugiej strony mamy Smolipalucha i Farida, a także to, co ich łączy. Chłopak się do niego dokleił, a mężczyzna nie był tym zachwycony. Tak przynajmniej myślał. Powoli jednak jego mur opadał, a do niego docierała pewna myśl, która przebiła się do jego serca niczym taran. Z tą relacją wiąże się pewna scena, która łamie serce i to na wiele sposobów. Poruszyła mnie do tego stopnia, że do teraz ciągle o niej myślę.
Świat stworzony przez Cornelię jest niezwykły i bardzo trudno jest się z niego wyrwać. To, co w "Atramentowym Sercu" zostało jedynie lekko zarysowane, tutaj rozrasta się i zachwyca mnogością barw i odcieni. Tutaj możemy go doświadczyć w pełnej jego okazałości, poznać wiele jego zakątków, od Nieprzebytego Lasu, przez Ombrę, Obóz Wagantów, Mysi Młyn, Twierdzę Koziorożca do Mrocznego Zamku. Ogniste elfy, błękitne wróżki, Białe Damy, rusałki, Kryształowe Ludziki, to zaledwie mały ułamek całości.
Akcja jest w miarę spokojna, na początku doświadczamy przerażających wydarzeń, z czasem jednak płynie wolniej dokładnie ukazując każdą stronę konfliktu. Z czasem jednak misternie budowane napięcie wybucha, pozostawiając czytelnika w oszołomieniu. Wiele tutaj jest scen, które szczególnie młodszego czytelnika schwycą za serce i będą trzymać w ścisku aż do ostatniego słowa. Szczególnie zakończenie wiedzie prym w tej kwestii. Te ostatnie rozdziały, gdy cały misterny plan ułożony przez Meggie i Fenoglia rozpada się niczym domek z kart, a historia zaczyna żyć swoim własnym życiem, całkiem zbaczając ze ścieżki wyznaczonej przez jej twórcę.
To była niezwykle emocjonalna przygoda, która dostarczył mi wielu silnych emocji. Początkowy pozorny spokój momentami może delikatnie irytować, ale gdy już każdy wątek mocno się ze sobą splecie, a przed czytelnikiem zostanie zaledwie kilkanaście rozdziałów do końca, całość solidnie zaskoczy i zszokuje.
Pierwszy tom przeżywałam całym sercem, ale to właśnie ten drugi wzbudził we mnie całą gamę silnych uczuć. Poczułam, jakby atrament z kart wsiąknął przez opuszki moich palców i wymieszał się z krwią płynącą w żyłach. Mimo ponad 600 stron lektura całkowicie mnie pochłonęła. Zazwyczaj staram się unikać takich grubych książek, po prostu po czasie zaczynają mnie męczyć, jednak tutaj było inaczej. Delektowałam się każdą stroną, powoli dawkując sobie kolejne rozdziały. Całość przeczytałam w 3 tygodnie, nie chciałam zbyt szybko opuścić ukochanych bohaterów i świata, który poznawałam razem z nimi.
Bardzo lubię pióro Cornelii, jest coś magicznego w sposobie, w jaki układa słowa. Nie tylko jest lekkie i przyjemne, ale również świetnie oddaje klimat historii. Każde wydarzenie, każdy dialog mają w sobie to coś.
Spoziera spośród nich cudowny klimat, ale również doskonale oddane są emocje, konflikty, wewnętrzne zmagania, a bohaterowie są pełni charakteru i okraszeni rozbudowaną historią, która czyni ich w oczach czytelnika bardziej realnymi.
Nie brakuje tutaj także życiowych przemyśleń, a cała powieść pełna jest pięknych cytatów, które wzbudzają w sercu ciepło. Nie tylko przekazuje miłość do drugiego człowieka, tą nową i starą, ale również tę do książek i światów, do których pozwalają się nam przenieść.
W tym tomie autorka zdaje inne pytanie, niż w przypadku "Atramentowego Serca". Czy jako miłośnicy książek, naprawdę bylibyśmy szczęśliwi, gdybyśmy dostali się do wnętrza książki, którą najbardziej uwielbiamy? Czy wręcz przeciwnie, mimo dobrych chwil, brutalność świata bardzo szybko odbiłaby na nas swoje piętno, które zmieni nas na zawsze?
Warto wspomnieć, że język dopasowany jest oczywiście do młodszego odbiorcy, więc nie ma tutaj opisów, które byłyby dla takiego 13-latka nieodpowiednie. Jest brutalnie, a bohaterowie doświadczają wielu krzywd, ale nie jest to przedstawione w dosadny sposób, tylko bardziej subtelnie z wyczuciem. Nie zabraknie tutaj oczywiście magii i niesamowitego piękna.
To historia o pełnej miłości rodzinie, która książki kocha ponad wszystko. O ich wzajemnym przywiązaniu i trosce, a także odkrywaniu prawd, o których nie mieli pojęcia. To wyjątkowa podróż nie tylko do fantastycznego świata, ale również w głąb czytelniczego serca. To opowieść, która pochłania czytelnika bez reszty, nie pozwalając mu choćby na chwilę zapomnieć o świecie, do którego go zabrała.
Nastoletnia ja pokochała tę książkę, a dorosła ja tylko utwierdziła się w przekonaniu, że warto było do tej historii wrócić. Myślę, że obecni nastolatkowie również świetnie się w niej odnajdą. Ale i tych starszych zachęcam do zapoznania się z nią. Jestem pewna, że pozytywnie was zaskoczy.
Już nie mogę się doczekać, aż będę mogła sięgnąć po trzeci tom, na szczęście, nie musimy długo czekać. Premiera "Atramentowej Śmierci" i pierwszy raz!!! wydawanej w Polsce czwartej części "Koloru zemsty" już 15 października!
Szukamy ofert...
1668 
858 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi
Wielki powrót do książki z młodości. Całkiem przyjemny. Pokaże córce
Wielki powrót do książki z młodości. Całkiem przyjemny. Pokaże córce
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toA co? Zaryzykuje i dam "8".
Zaskoczyła mnie ta książka, tzn. spodziewałem się przygodówki młodzieżowej (coś na kształt współczesnego Pana Samochodzika) a dostałem miks przygody, horroru, fantastyki naukowej i wiele innych pod gatunków.
Główni bohaterowie charakterystyczni i mający swoje ja. Autor czasami bawi się z czytelnikiem, czasem przebija czwartą ścianę.
Ponoć to jest/była lektura szkolna - to by tłumaczyło, że czytałem 45 wydanie.
A co? Zaryzykuje i dam "8".
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZaskoczyła mnie ta książka, tzn. spodziewałem się przygodówki młodzieżowej (coś na kształt współczesnego Pana Samochodzika) a dostałem miks przygody, horroru, fantastyki naukowej i wiele innych pod gatunków.
Główni bohaterowie charakterystyczni i mający swoje ja. Autor czasami bawi się z czytelnikiem, czasem przebija czwartą ścianę.
Ponoć to...
Jak się okazuje, nie wszystkie młodzieżowe książki są kiepskie. Widać wyraźnie różnice między współczesnymi powieściami young adult a tymi z dawnych lat - na plus dla starszych pozycji.
"Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi" to bardzo wciągająca i pełna energii powieść młodzieżowa, która potrafi zaciekawić zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Najbardziej podobają mi się bohaterowie – ich naturalne zachowania, spontaniczne reakcje i autentyczne relacje między sobą sprawiają, że trudno ich nie polubić i łatwo wciągnąć się w ich przygody.
Fabuła bywa momentami abstrakcyjna i pełna niezwykłych wydarzeń, ale wcale nie przeszkadza – wręcz dobrze pasuje do współczesności. Choć książka powstała ponad 10 lat temu, świetnie oddaje realia dzisiejszego świata i porusza ważne problemy społeczne i moralne, które nadal są aktualne. Humor, kreatywność bohaterów i lekki styl autora sprawiają, że nawet chaotyczne lub nieco przesadzone wątki stają się przyjemne w odbiorze.
Uważam, że jest to wartościowa i wciągająca lektura – zabawna, pełna pomysłów i pozytywnej energii, z bohaterami, których łatwo polubić.
Na pewno kolejnych części nie przeczytam, ale miło było wrócić do pierwszego tomu.
Jak się okazuje, nie wszystkie młodzieżowe książki są kiepskie. Widać wyraźnie różnice między współczesnymi powieściami young adult a tymi z dawnych lat - na plus dla starszych pozycji.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi" to bardzo wciągająca i pełna energii powieść młodzieżowa, która potrafi zaciekawić zarówno młodszych, jak i starszych czytelników....
Podróż sentymentalna do początku wspaniałej serii młodzieżowej. Tyle śmiechu, tyle zdziwień. Wiele momentów wciąż pamiętam bardzo dobrze z poprzedniej lektury. Surrealistyczną wyobraźnię autora bardzo uwielbiam i dotykają mnie boleśnie negatywne recenzje, z których wynika, że niektórzy czytelnicy spodziewali się powieści realistycznej albo bardziej tradycyjnej, zaszufladkowanej w jednym podgatunku fantastyki. Niektórzy na przykład narzekają, że sierota nie może się utrzymać w Warszawie niezauważona za określoną kwotę, a po drugie żeby nastolatkowie byli tak genialni i o tyle mądrzejszy od swoich nauczycieli. Co do pierwszej uwagi - przebija z niej całkowite niezrozumienie książki, która zaczyna się przecież od napadu na skarbiec banku, w którym trzymane są wszystkie pieniądze, chociaż współczesna bankowość wcale tak nie funkcjonuje. Co do drugiej uwagi, w książce występuje typowa konwencja polegająca na przeciwstawieniu głupich policjantów - inteligentnym detektywom, skostniałego czynnika oficjalnego - inicjatywie prywatnej, i też nie trzeba się na takie zabiegi szczególnie srożyć. Pierwsza część serii rzeczywiście wydaje mi się bardziej chaotyczna od kolejnych, i być może gdybym zaczęła właśnie od niej, to nie sięgnęłabym po kolejne tomy serii. Na szczęście w latach szkolnych przez przypadek sięgnęłam od razu po część drugą, już bardziej uporządkowaną, a pierwsza wpadła mi w ręce dopiero później, kiedy byłam już bardziej zaznajomiona z uniwersum. Wciąż jednak uważam "Gang Niewidzialnych Ludzi" za pozycję wyjątkową, pełną inteligentnego i bardzo charakterystycznego humoru. Wyczucie absurdu i pewnych systemowych zjawisk nadaje tej książce wyjątkowego, polskiego ducha. Podstawowy dylemat życiowy, będący - moim zdaniem - motywem przewodnim całej serii: siedzieć cicho i być bezpiecznym czy przejąć inicjatywę i ryzykować narażanie się, jest silnie reprezentowany po obu stronach sporu, przy czym najbarwniejszą postacią jest tutaj arcy-zachowawczy i wręcz tchórzliwy Net. Z perspektywy czasu doceniam jeszcze bardziej dynamikę relacji między głównymi bohaterami, którzy mimo autentycznych różnic między nimi i ostrych wymian zdań bardzo dobrze współpracują i uzupełniają się wzajemnie - autor oddaje głos każdemu z nich i podtrzymuje tę delikatną równowagę przez cały czas w ferworze wydarzeń. Część czytelników negatywnie odnosi się do tego, że bohaterowie ciągle piją coca-colę jakby to było niemalże lokowanie niezdrowych produktów, i rzeczywiście ja też zwróciłam na to uwagę przy czytaniu książki po raz drugi. Wydaje mi się to dziwne, natomiast składam tę niewielką właściwie wadę na karb klimatu wczesnych lat 2000., z czego np. wynika to, że diety w tej książce są przedstawiane jako swego rodzaju dziwactwo. Myślę, że zetknięcie się z takim znakiem czasu jest samo w sobie pouczające, tak samo jak czytając powieści XIX-wieczne też można zadziwić się, jakie wtedy leki uważano za pożyteczne (a jakie jedzenie za zdrowe). Wreszcie ktoś z czytelników zwrócił uwagę slapstickowe żarty z otyłości, co uważam tylko za częściowo uprawnioną krytykę. Autor podkreśla wręcz, że Celina (jedna z bohaterek),mimo iż nie jest (jak to się obecnie mówi),konwencjonalnie atrakcyjna, to jednak posiada bardzo dobry charakter. Widać więc, że nie promuje on oceniania ludzi wyłącznie przez pryzmat wyglądu. Natomiast to prawda, że posługuje się on często skrótami i uproszczeniami, zwłaszcza w odniesieniu do bohaterów pobocznych, i rysuje ich niekiedy bardzo grubą (nomen omen) kreską, wytykając czy to tłuste włosy w przypadku profesora Butlera, czy to wysuszony wygląd nauczycielki geografii. Nie podzielam również krytyki dotyczącej rzekomej "antydziewczęcości" autora, szczególnie wyrażonej poprzez skontrastowanie Niki z innymi dziewczynami z klasy. Moim zdaniem nie ma się co tu szczególnie doszukiwać jakiejś sztucznie wykreowanej "pick me girl", co to zrobi wszystko, żeby przed kolegami wydać się wyjątkową na tle innych. Tak naprawdę każdy bohater z głównej paczki poszukuje własnej tożsamości i staje z konieczności w opozycji do swojego środowiska. Net ma niezrozumiane, nerdowskie hobby, Felix jest nieco konserwatywny i pisze wiecznym piórem, a za to Nika wykształca własny styl ubierania się (po części spowodowany brakiem pieniędzy). Nika jak najbardziej reprezentuje pewien typ dziewczęcości lub kobiecości: gospodarność, oszczędność, empatię, pewien wdzięk, umiłowanie literatury, zainteresowanie bardziej psychiką niż techniką - ale zachowuje przy tym własną osobowość. Na pewno czytając tę książkę trzeba przygotować się, że światotwórcza konsekwencja i ciągłość będzie tu występowała raczej na poziomie ogólnego nastroju, typu humoru i powtarzającej się plejady bohaterów, niż szczegółowego dopracowania mechanizmów rządzących rzeczywistością, które raz będą traktowane w sposób wręcz fotorealistyczny, a innym razem - bardzo uproszczony lub wręcz fantastyczny.
Podróż sentymentalna do początku wspaniałej serii młodzieżowej. Tyle śmiechu, tyle zdziwień. Wiele momentów wciąż pamiętam bardzo dobrze z poprzedniej lektury. Surrealistyczną wyobraźnię autora bardzo uwielbiam i dotykają mnie boleśnie negatywne recenzje, z których wynika, że niektórzy czytelnicy spodziewali się powieści realistycznej albo bardziej tradycyjnej,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo lubię tą serię ale z początku nie umiałam się do niej zabrać.
Jak dla mnie tu za dużo się działo i niezbyt rozumiałam jaki jest w końcu główny wątek. Też była bardzo pomieszana perspektywa: w jednej chwili była ze strony Felixa, w drugiej już Niki a jeszcze chwilę potem Neta.
Dalsze części są już bardziej poukładane i bardziej je rozumiem. Ogółem jednak polecam tę książkę jako fanka fantastyki.
Bardzo lubię tą serię ale z początku nie umiałam się do niej zabrać.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak dla mnie tu za dużo się działo i niezbyt rozumiałam jaki jest w końcu główny wątek. Też była bardzo pomieszana perspektywa: w jednej chwili była ze strony Felixa, w drugiej już Niki a jeszcze chwilę potem Neta.
Dalsze części są już bardziej poukładane i bardziej je rozumiem. Ogółem jednak polecam tę...
Perfekcyjnie stworzone postacie, idealnie zastosowany humor i wciągająca historia. W tej książce jest zawarte wszystko czego potrzebuje czytelnik.
Perfekcyjnie stworzone postacie, idealnie zastosowany humor i wciągająca historia. W tej książce jest zawarte wszystko czego potrzebuje czytelnik.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa pozycja to jakiś eksperyment społeczny.
O czym jest książka? O walce z Gangiem Niewidzialnych Ludzi? Chyba nie, skoro się ciągle o nim zapomina i przez dziesiątki stron robi zupełnie coś innego. To może o przyjaźni trojga nastolatków? Szkoda, że ich charaktery są płaskie jak talerz UFO. A propos, w historii pojawiaja się wszystko co się da, jakby autor chciał zostać okrzyknięty najmniej przewidywalnym twórcą. Duchy, rosiczki łapiące muchy w locie, gnom, sztuczna inteligencja, święty Mikołaj, wspomniane UFO, rośliny rosnące na głowie, roboty, babka wiedźma i dziadek inkwizytor, telekineza... Bohaterowie drugoplanowi mają tylko po jednej stereotypowej cesze i interakcja z nimi opiera się na wyśmiewaniu tej cechy. Koleżanka wegetarianka, przygłupi nauczyciel informatyki - a z resztą cała kadra jest nie halo, w końcu jedynym zajęciem bibliotekarki jest NIE wypożyczenie żadnej książki, jakiej sobie uczniowie życzą, a co chwilę chodzą do biblioteki.
Poza tym sytuacje w jakich znajdują się bohaterowie są nieuzasadnione i żenująco nieprawdopodobne. A to wszystko pod płaszczykiem sci-fi.
Nie do zniesienia jest ukochanie autora w nazwach marek. Po nocach będą mi się śniły MARTENSY Niki. Tyle razy o nich wspomniano, jakby miały mieć co najmniej wpływ na fabułę.
Najgorsza książka, jaką miałam nieprzyjemność czytać.
Ta pozycja to jakiś eksperyment społeczny.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toO czym jest książka? O walce z Gangiem Niewidzialnych Ludzi? Chyba nie, skoro się ciągle o nim zapomina i przez dziesiątki stron robi zupełnie coś innego. To może o przyjaźni trojga nastolatków? Szkoda, że ich charaktery są płaskie jak talerz UFO. A propos, w historii pojawiaja się wszystko co się da, jakby autor chciał zostać...
Czytałem z siostrzenicą , bo to Jej kolejna lektura i ledwo oboje wytrzymaliśmy. Dziwię się , że takie książki są teraz lekturami
Czytałem z siostrzenicą , bo to Jej kolejna lektura i ledwo oboje wytrzymaliśmy. Dziwię się , że takie książki są teraz lekturami
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMiałam ją jako lekturę i przeczytałam ją jeszcze raz i jestem z siebie dumna że jednak to przeczytałam bo nie pamiętałam tylu szczegółów że aż głowa mała mam nadzieję że wam wszystkim się spodoba.
Gorąco polecam.
Miałam ją jako lekturę i przeczytałam ją jeszcze raz i jestem z siebie dumna że jednak to przeczytałam bo nie pamiętałam tylu szczegółów że aż głowa mała mam nadzieję że wam wszystkim się spodoba.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGorąco polecam.
miałam tą książke w 6 klasie jako lekture więc odrazu mnie to zniechęciło. Plusy są takie że to jest powieść a za razem fantastyka. Sprawdziłam audiobooka i 1 rozdział trwał 2 godziny!!!!! bło to dawno więc nie pamiętam szczeg
miałam tą książke w 6 klasie jako lekture więc odrazu mnie to zniechęciło. Plusy są takie że to jest powieść a za razem fantastyka. Sprawdziłam audiobooka i 1 rozdział trwał 2 godziny!!!!! bło to dawno więc nie pamiętam szczeg
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to