Echo

Obiecująco się zaczynało. Pierwsze 100 stron wciągnęło mnie bez reszty. Niestety, później nastąpiły dłużyzny, zagubienie w wątkach, bezsensowne dialogi itp. itd.

Szkoda ciekawego pomysłu.

Obiecująco się zaczynało. Pierwsze 100 stron wciągnęło mnie bez reszty. Niestety, później nastąpiły dłużyzny, zagubienie w wątkach, bezsensowne dialogi itp. itd.

Szkoda ciekawego pomysłu.

Nie polubiłem ani bohaterów, ani samej książki. Miejscami męczyłem się, czekając na jakąkolwiek akcję. Dlaczego zatem przyznaję jej taką notę? Otóż atmosfera duszności i nieokreślonego zła, mrok sączący się z powolnych scen, momentami działał na mnie. Czułem się spięty, rozdrażniony, pełen dziwnego niepokoju. Może to przez wieczorne czytanie przy świetle lampki, a może dlatego, że wkrótce miałem odwiedzić okolice opisane w książce. A może drażnili mnie bohaterowie… Nie wiem sam, ale książka pozostawiła po sobie ślad.

Nie polubiłem ani bohaterów, ani samej książki. Miejscami męczyłem się, czekając na jakąkolwiek akcję. Dlaczego zatem przyznaję jej taką notę? Otóż atmosfera duszności i nieokreślonego zła, mrok sączący się z powolnych scen, momentami działał na mnie. Czułem się spięty, rozdrażniony, pełen dziwnego niepokoju. Może to przez wieczorne czytanie przy świetle lampki, a może...

Uznaję się za fankę Thomasa Olde Heuvelt. "Hex" zrobił na mnie pioronujące wręcz wrażenie. Ale...

"Echo" - choć pod kątem rozwoju kariery jest krokiem naprzód - warsztatowo cofa autora do czasów, gdy szlifował umiejętne snucie opowieści i połykanie czytelnika bez reszty. Odpowiedzialny za tę przypadłość jest narracyjno-retrospekcyjny szum.

Przyczepiam się również do nadmiernej górskiej miłości. Nie, ja - wyjadacz horrorowy - nie znam różnicy między poszczególnymi węzłami używanymi przez alpinistów i nie potrafię zawsze dobrze odtworzyć w wyobraźni ich sytuacji podczas schodzenia ze szczytu.

Tym, co jednak broni się w książce "Echo", są jak zwykle u tego autora bohaterowie. Autentyczni, kombinujący - przekonujący!

Pełna recenzja dostępna na TikToku: https://www.tiktok.com/@literaryhaunted/video/7588614517605666070?is_from_webapp=1&sender_device=pc&web_id=7528530883462530582

Uznaję się za fankę Thomasa Olde Heuvelt. "Hex" zrobił na mnie pioronujące wręcz wrażenie. Ale...

"Echo" - choć pod kątem rozwoju kariery jest krokiem naprzód - warsztatowo cofa autora do czasów, gdy szlifował umiejętne snucie opowieści i połykanie czytelnika bez reszty. Odpowiedzialny za tę przypadłość jest narracyjno-retrospekcyjny szum.

Przyczepiam się również do...

Hex mnie wynudziło, ale Echo totalnie ze mną zarezonowało.
Byłam przekonana, że historie tego autora są nie dla mnie, ale dawanie drugiej szansy naprawdę ma sens.
Z niecierpliwością czekam na kolejne horrory pełne grozy i tego specyficznego klimatu, serio chcę więcej.
To pewnie dlatego, że mam słabość do górskich (i morskich) opowieści.

Hex mnie wynudziło, ale Echo totalnie ze mną zarezonowało.
Byłam przekonana, że historie tego autora są nie dla mnie, ale dawanie drugiej szansy naprawdę ma sens.
Z niecierpliwością czekam na kolejne horrory pełne grozy i tego specyficznego klimatu, serio chcę więcej.
To pewnie dlatego, że mam słabość do górskich (i morskich) opowieści.

Książki jeszcze nie ukończyłem, więc jest to ocena przechodnia. Interesuje mnie, czy wyjątkowo wszechobecny product placement w książce był zamierzonym celem autora czy to jakaś maniera w środowisku LGBT aby podkreślać na każdym kroku luksusowość wykorzystywanych przez nich przyborów dnia codziennego. Z taką ilością marek spotkałem się chyba tylko w American Psycho, ale tak było to uzasadnianie fabularnie i konceptualnie, gdzie tutaj z kolei ten pomyślunek jakoś mi umyka.

Książki jeszcze nie ukończyłem, więc jest to ocena przechodnia. Interesuje mnie, czy wyjątkowo wszechobecny product placement w książce był zamierzonym celem autora czy to jakaś maniera w środowisku LGBT aby podkreślać na każdym kroku luksusowość wykorzystywanych przez nich przyborów dnia codziennego. Z taką ilością marek spotkałem się chyba tylko w American Psycho, ale...

Nie usłyszałem, a byłem w górach.

Nie usłyszałem, a byłem w górach.

Książka całkowicie mnie pochłonęła.

Książka całkowicie mnie pochłonęła.

Polecam. Jeśli komuś podobało się Hex, to Echo też mu przypadnie do gustu.

Polecam. Jeśli komuś podobało się Hex, to Echo też mu przypadnie do gustu.

To nie jest zły horror. Widać, że autor przemyślał sposób narracji, świadomie wybrał, jak zaskoczyć i jak przestraszyć. Ale w wielu miejscach wykonanie szwankuje i książka nie sięga poziomu „naprawdę dobra”. Czy warto poświęcać czas na czytanie tak długiej książki, która jest tylko „całkiem dobra”? Mam wątpliwości. Wydawnictwu Albatros daję też małego minusa za tłumaczenie i będę uważał na ich książki.

Nie ma żadnej oczywistej wpadki. W historii nie ma pomyłek i bzdur. Bohaterowie nie są papierowi. Jest zaplanowanie zakończenie, nie ma akcji, która się urywa bez pomysłu. Tyle że bardzo mało było miejsc, gdzie poczułem zachwyt nad pomysłem autora.

Może moje rozczarowanie bierze się stąd, że elementy nadnaturalne były jednymi ze słabszych elementów książki. Najlepiej zaś wyszło autorowi odmalowanie tła emocjonalnego, poczucia winy, strachu przed okaleczeniem i tak dalej. Nieźle szczegóły alpinizmu, dobrze użyta Szwajcaria jako tło.

Polskie tłumaczenie kuleje. Nie ma tam bardzo drewnianego języka, ale też tekst nie „płynie” szczególnie. Są zdania, szczególnie złożone, gdzie sens się gubi. Jestem prawie pewien, że są tam grube pomyłki. Choćby dlatego, że nie ma żadnej „kawki alpejskiej”, to wymysł tłumaczki, która potraktowała „alpenkauw” jak dwa słowa i każde przetłumaczyła osobno. Ten ptak ma jaskrawy żółty dziób, więc na pierwszy rzut oka widać, że kawką nie jest, a polsku nazywa się go „wieszczek”, co łatwo sprawdzić nawet jeśli się nie ma atlasu ptaków, wystarczy wpisać „alpenkauw” w Google i wyszukiwarka wyświetli wielki napis „wieszczek”.

To nie jest zły horror. Widać, że autor przemyślał sposób narracji, świadomie wybrał, jak zaskoczyć i jak przestraszyć. Ale w wielu miejscach wykonanie szwankuje i książka nie sięga poziomu „naprawdę dobra”. Czy warto poświęcać czas na czytanie tak długiej książki, która jest tylko „całkiem dobra”? Mam wątpliwości. Wydawnictwu Albatros daję też małego minusa za tłumaczenie...

Pomysł na książkę świetny, jednak wykonanie trochę przekombinowane. Zdarzało mi się niejednokrotnie przelecieć pobieżnie wzrokiem po niektórych stronach, które nie wnosiły nic do fabuły. Dłużyła mi się i w rezultacie czytałam ją parę miesięcy. Można by obciąć objętość o ok. 1/3.

Pomysł na książkę świetny, jednak wykonanie trochę przekombinowane. Zdarzało mi się niejednokrotnie przelecieć pobieżnie wzrokiem po niektórych stronach, które nie wnosiły nic do fabuły. Dłużyła mi się i w rezultacie czytałam ją parę miesięcy. Można by obciąć objętość o ok. 1/3.