Profiler

Ciekawy erotyk z plejadą nazwisk bogobojnych polityków. Ale jest to też studium obrzydliwości, hipokryzji, pospólstwa, moralnej zgnilizny i szczucia. Świata niegodziwości, zdrad, kochanek, kochanków, śliniących się dziadów i wycierania sobie mord też już moralnie przegniłym kościołem. Wszystko dla zaspokojenia swoich najniższych żądz, przez ludzi podłych, nieszczęśliwych i wiecznie niezaspokojonych, bez kręgosłupów ani godności. O Dudzie jest mało. Występuje jako tło.

Przyjemny, a ponadto przyprawiający o nie jedną gęsią skórkę zbiór felietonów czytany przez genialnego lektora Jakuba Kamieńskiego 👻. Czy szpital psychiatryczny w bedlam to wymysł? ☠ Czy nadal praktykuje się seanse spirytystyczne z udziałem przeklętych tablic? 😈 Czy wampiry są znane tylko i wyłącznie z serii pt. "Zmierzch"? 🧛 Czy potwory nadal sieją postrach i jak się ich pozbyć? 👾 POLECAM! Na (+) duża dawka nawiązań do popkultury i dawnych wierzeń 😚 ZARYZYKUJESZ I PRZESŁUCHASZ TEGO PRZERAŻAJĄCEGO SŁUCHOWISKA? 👹

Książka ma niskie oceny, gdyż okazuje się, że niektórzy po tytule spodziewali się kolejnej pozycji z serii "sekrety różnych zawodów". Kiedy okazało się, że nie o pracy przy rurociągach Białego Domu to rzecz, ktoś ochoczo musiał nisko ocenić i wylać swoje frustracje. No coż, ja trochę podwyższę ocenę.

Prowokacyjnie nadany tytuł skrywa rzetelny, choć krótki reportaż. Jednak jest długość jest wystarczająca, aby zbudzić niepokój czytelnika. Nie potrafię tej książki polecić, mimo że arcyciekawego tematu, bo jest zwyczajnie bardzo trudna. Momentami słuchało mi się audiobooka po prostu przykro i z dużą ilością empatii wobec opisanych zmarłych. Na pewno moja wiedza na główny temat (i poboczne) uległa rozszerzeniu, ale dodam na koniec: czytasz na własne ryzyko.

Kolejny fantastyczny reportaż od autora i muszę przyznać , że bardzo długo się na tą książkę naczekałem. Zamówiłem Ją na początku 2024 roku razem z kilkoma innymi i dopiero w grudniu przyszły dwie , a reszty wciąż nie ma z powodu różnych opóźnień. A sam reportaż o Sołtysiaku naprawdę szybko się czyta. Przeczytałem w ciągu 3 godzin , a sam morderca to oczywiście kawał gnoja i bardzo mi szkoda zabitych. A najbardziej poruszył mnie los pewnej zamordowanej dziewczynki(Aneta) , która została zamordowana przez Sołtysiaka , gdy szła do szkoły:( I jeszcze autor umieścił w książce zdjęcia Jej zwłok. Serce się kraja:( I dobrze , że to bydle dostało karę śmierci , bo mimo młodego wieku był prawdziwym świrem i zaraz biorę się za kolejny reportaż autora. Tym razem o Karolu Kocie. I mimo , że znam sprawę „Lolo Rozpruwacza” to bardzo mnie ciekawi jak autor przestawił jego historię

Scary stuff ale no tym razem aż czasami się śmiałem bo ci ludzie naprawdę wybierają zawsze najgorszą drogę możliwa i to jest aż komiczne momentami ale no są tu takie akcje opisane że aż ciężko nie traktować tych sprawców jak jakieś bezmyślne zwierzęta bez ksztyny refleksji. Życzę im szybkiego i bolesnego zgonu, a tym co już umarli żeby ten ich Bóg jednak istniał i zesłał ich do piekła. Pozdrawiam.

Książka bardzo dobra, pisana w zrozumiałym potocznym języku, każdy epizod ma swoje źródła, rzetelna robota ale jest trochę subiektywna i nieaktualna, mówienie o prokremlowskim Trumpie jest raczej subiektywne bo obecne wrogie czyny wobec prokremlowskich reżimów Iranu i Wenezueli raczej obalają tą tezę no i źródła takie jak bussinesinsider czy wyborcza które słyną z 0 % i 100 % niewiarygodności lekko zaniżają ocenę bo subiektywizm może zabijać prawdę ale tak to polecam bo reszta źródeł i dowodów jest prawdziwa oraz kompetentna

Kilka krotkich, ale za to bardzo ciekawych felietonow, akurat teraz wpisujących się w nostalgiczną porę roku. Autor, ktory jest balsamistą uchyla drzwi prosektorium, a tym samym pokazuje na czym polega ta praca. Opowieści okraszone zostały muyką wzagająca napięcie i potęgującą dreszczyk. Sam temat ciekawy i wciąż jakoś omijany, bo wiążący się ze śmiercią, ktora w dobie kultu życia i korzystania z niego ile się da jest niepopularna.

Przerażające. To słowo towarzyszyło mi w trakcie lektury książki o Lolo Rozpruwaczu. Co tak bardzo mnie przeraża? Okrucieństwo, brak zahamowań i skruchy a także brak odwagi otoczenia. Wiele osób wiedziało lub podejrzewało, że Karol Kot może być sprawcą ataków z nożem, a mimo to nie zareagowało odpowiednio lub w stosownym czasie. Z zeznań Kota wynika, że zabijanie i atakowanie ludzi sprawiało mu przyjemność i dlatego to robił. Z pięciu osób, które zaatakował dwie straciły życie. Wiele osób było narażone na utratę zdrowia i życia w wyniku prób otrucia w miejscach publicznych. Karol Kot był sprawcą bezwzględnym, nastawionym jedynie na krzywdę innych. Książka autorstwa Andrzeja Gawlińskiego dokładnie przedstawia historię życia i zbrodni popełnionych przez Lolo Rozpruwacza. Materiał został rzetelnie zebrany i opracowany, więc mamy pewność, że czytamy tylko prawdę o tym okrutnym mordercy.

Na wstępnie recenzji zaznaczę, że nie będzie to mój głos uwielbienia w kierunku Hołowni czy stanowcze poparcie jego kandydatury. Książkę zdecydowałam się zrecenzować z dwóch powodów. Pierwszy to czytelnicze wyjście ze swojej strefy komfortu, które zapewniam sobie raz na parę miesięcy w celu urozmaicenia mojej biblioteczki, a drugi to bycie świadomym wyborcą i próba poznania każdego kandydata. Od innych kandydatów książek nie widziałam, ale żyjąc w XXI wieku, widzę multum artykułów i filmików. „Nie dajmy się podzielić” to wywiad Michała Kolanko z Szymonem Hołownią. Znajdziemy tu aspekty czysto polityczne, jak aktualne zmiany w Sejmie czy aktualne trendy w głosowaniach. Hołownia tłumaczy niektóre swoje decyzje i dlaczego zagłosował tak, a nie inaczej. W tym wszystkim wyłania się jego wizja na przyszłość Polski. Oprócz samej polityki znajdziemy tu milsze tematy, czyli rodzinne lub o motywacji, dlaczego wybrał akurat taki zawód. Czy lubicie książki polityczne? Dla mnie nie jest to gatunek szybki do czytania czy przyjemny, ale wiem, że czasem warto coś przeczytać w tym temacie. w_barwach_literatury 19.02.2025

Jest to audioreportaż, dostępny na empik go, w podcastowym charakterze. Co tu znajdziemy? Antysemityzm, geneza “chłopskiego rozumu”, ufo, naziści, satanizm, pandemia covid-19 czy afera Watergate. I to nie luźno rzucone ciekawostki, aby pokazać, że foliarstwo było, jest i jeszcze długo (o zgrozo) będzie. Jest to rozprawa naukowa w podcastowym klimacie. Autor, jako religioznawca, młody naukowiec, poczynił przeogromny research, sięgał po opinie ekspertów, podał wszelkie źródła, a to wszystko przekazane przystępnym językiem z niezwykłą charyzmą. To jest taka dawka wiedzy, którą trudno byłoby przekazać bez takiej dziennikarskiej chrapki, którą ma autor. Ale jest to długie. Cały reportaż zajmuje ponad 20h, ale słuchało się tego tak dobrze. Ja mam problem z audiobookami, ale to chciałam wysłuchać do końca, bez przerywania w trakcie. Ale też pod koniec już czułam lekki przesyt tematyki, bo mimo że słuchałam na przyśpieszeniu to zajęło to ok. 16h. Jednak gdyby było to podzielone na osobne odcinki to mogłoby mnie to tak nie wciągnąć. To jest pozycja warta poznania. Geneza foliarstwa, jak to działa, jakie to ma realne konsekwencje w społeczeństwie. Bo to nie tylko foliowa czapeczka na głowie. To również broń w ręku.

Książka porusza temat wagi ciężkiej i to dosłownie - otyłości skrajnej olbrzymiej. Pozycja ta zmusza do refleksji, poruszone zostały w niej ważne kwestie. Autorka oddała głos osobom otyłym jak i również przedstawicielom różnych instytucji. Po skończonej lekturze czuję lekki niedosyt. Myślę, że można było wycisnąć więcej z tego tematu. Na minus irytujące i zupełnie niepotrzebne oznaczenia w nawiasach dotyczące śmiechu rozmówcy (w dwóch rozdziałach było tego od groma). Mam mieszane odczucia co do okładki - przyciąga uwagę, ale głowy manekinów bez oczu mnie od niej odrzucają. Ode mnie mocne 7,5/10.

W mojej ocenie książka Anny Gronczewskiej jest napisana w ciekawy sposób i dobrze oddaje problem zaginięć, które po dzień dzisiejszy pozostają zagadką. Sprawy opisane przez autorkę są bardzo różne, najmłodsza zaginiona dziewczynka miała tylko 7 miesięcy, najstarsza 79 lat. Rozrzut czasowy zaginięć jest dosyć duży od 1975 do 2021 roku, część przedstawionych historii jest bardzo znanych, medialnych, część mniej nagłośnionych . Co mnie uderzyło w tej książce, to liczne zaginięcia dzieci do 10-13 lat, wydawałoby się że współcześnie istnieje więcej zagrożeń a jednak to w latach 70, 80 XX wieku częściej dochodziło do znikania dzieci bez śladu. Książka podzielona jest na dwie części, pierwsza to historie zaginięć, druga część oddaje głos ekspertom w tej dziedzinie. Autorka rozmawia z Michałem Fajbusiewiczem - pierwszym prowadzącym magazyn kryminalny 997, z jasnowidzem Krzysztofem Jackowskim, z przewodniczącą fundacji Na tropie Aldoną Szostak , Bogdanem Michalcem z krakowskiego Archiwum X oraz z wiceprezeską Itaki Izabelą Jezierską - Świergiel. Przeczytałam z zainteresowaniem, jako wielka fanka książek true crime uważam że to bardzo dobra książka.

Ta forma przypadła mi do gustu, dziennikarsko świetnie, muzyka bardzo mi się spodobała (ale to już kwestia bardzo subiektywna),efekty dźwiękowe na poziomie, choć tu mogłoby być moim zdaniem lepiej. Miałem wrażenie, że część głosów dobrana na siłę i źle przeczytana, bardzo sztucznie, ale to mniejszość głosów. No i jedna wątpliwość, która towarzyszyła mi cały czas: czy to na pewno historia na książkę (audioksiążkę)? Ale obroniło się. Chyba kiedy pani Góra coś robi, to zawsze jest na książkę :) Nie znałem szczegółów tej historii. Nie wiedziałem, że rozegrała się w takim środowisku. Dlatego tym bardziej szacunek, że ktoś przez takie środowisko przebrnął i chciał pokazać prawdę opinii publicznej.

Tą książkę już się lepiej czytało niż pierwszą. Możliwe że bliżej mi do rocka. ale fajne czyta się historie tych zespołów, których słuchali nasi rodzice. Ale brakowało mi zdjęć i wydaje mi się że spokojnie można było opisać więcej albo zrobić drugą część bo troszkę tych zespołów było w PRL.

Clifford Olson Jr. urodził się w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Miał kilkoro rodzeństwa i troszczącą się o niego rodzinę. Jednak od młodych lat, sprawiał trudności. Szkoła nauczyła go tylko, że silniejsi żerują na słabszych, więc gdy ojciec zapisał go na lekcje boksu, zrobił wszystko żeby stać się najsilniejszym. Pierwszy raz do więzienia trafił za włamanie z rozbojem i nie był to jego ostatni raz w murach kanadyjskich więzień. Za każdym razem jednak, albo uciekał, albo donosił na współwięźniów, aby zmniejszyć swój wymiar kary. Notorycznie jednak, trafiał tam ponownie. Finalnie jednak, trafił tam za morderstwo i gwałt na jedenastce dzieci (choć chciał się przyznać do większej ilości morderstwa, na mocy umowy z wymiarem sprawiedliwości, do której nigdy nie doszło). Ciężko jest wypowiedzieć się w jakikolwiek sposób o takim ewenemencie. Osiągnął rekordowy poziom na skali psychopatii, chełpił się swoimi przewinieniami, jedyne co go interesowało to złagodzenie wyroku, wyjście warunkowe, lub pieniądze. Ze smutku i rozpaczy rodzin ofiar urządził sobie prywatne przedstawienie, w trakcie którego, dodatkowo tych ludzi dręczył wysyłanymi listami, albo telefonami. Gdyby w Kanadzie obowiązywała kara śmierci, byłby on idealnym kandydatem …

Aston Hall, XVII-wieczna posiadłość, która po wojnie została zamieniona w państwowy szpital. W latach 60. i 70. autokratyczne rządy sprawował tam dr Kenneth Milner. Dla świata – wybitny psychiatra specjalizujący się w leczeniu „trudnych” dzieci, w rzeczywistości – sadysta, p*dofil i psychopata. Jedną z „metod leczenia” opracowaną przez doktora Milnera było podawanie dzieciom leków kosmicznych dawek odurzających i zwiotczających, by można było bez problemu molestować je w zamkniętym pokoju. W razie gdyby któreś z dzieci mimo wszystko coś zauważyło, Milner wmawiał im, że były molestowane przez członka rodziny i że podczas „terapii” po prostu dogrzebały się do ukrytych wspomnień. Bezczelne, ale skuteczne, do tego stopnia, że eksperymenty doktora Milnera trwały ponad dekadę i nikt nie podjął interwencji w tej sprawie. Najbardziej dołujące było dla mnie chyba nie to, że taki człowiek jak Milner robił złe rzeczy (bo zboczeńcy zawsze istnieli i istnieją),ale fakt, że poza samym Milnerem w procederze brały udział inne osoby, przede wszystkim personel szpitala, pielęgniarki, sanitariusze itp., i NIKT nic z tym nie zrobił, nie zgłosił tego wyżej. A że, jak większość p*dofili, Milner wybierał na swoje ofiary dzieci zaniedbane, niechciane, opuszczone, nie było też opcji, by interweniowali ich rodzice, których albo nie było, albo generalnie mieli to gdzieś. Bo przecież dzieci kłamią i konfabulują. O sprawie Aston Hall słyszałam już przedtem, chyba było to przy okazji podcastu Sommer Sanchez, gdzie opowiadała ona o wspomnieniach innego pacjenta doktora Milnera – był to chłopiec. Chciałam przekonać się, czy to, co opisuje Barbara O’Hare jest zgodne z zeznaniami chłopca, ale w sumie od razu pożałowałam, że tę książkę wypożyczyłam. Są takie fabuły, przy których zastanawiamy się, czy autor naprawdę nie ma litości, skoro nęka swojego bohatera tak ogromną ilością nieszczęść, że wydaje się to już w sumie mało prawdopodobne. Kręcimy wtedy nosem i mówimy „ile można?”. Takie same myśli miałam w głowie podczas czytania książki Barbary O’Hare – problem w tym, że to nie jest fikcja, tak po prostu wyglądało życie tej kobiety od samego początku do momentu, gdy dorosła. Chociaż pisana językiem prostym, nie jest to książka łatwa, przede wszystkim przez bezmiar cierpienia dziecka, który musimy znosić. To opowieść nie tylko o szpitalu, ale także o przemocy ze strony ojca, porzuceniu przez matkę, zaniedbaniu przez państwo, koszmarze rodziny zastępczej i domu dziecka… Za każdym razem, gdy mamy nadzieję, że los Barbary w końcu się odmieni i że dorośli wreszcie się o nią zatroszczą, przeżywamy frustrujące, bolesne rozczarowanie. Widać, że O’Hare nie jest ani dziennikarką ani pisarką, ale też czuć, że ma talent i być może gdyby nie okoliczności, w jakich spędziła swoje dzieciństwo, mogłaby zrobić karierę jako autorka poczytnych książek. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak trudne dla niej było napisanie tych wspomnień, ale też dobrze, że to zrobiła. W literaturze i filmie wciąż pokutuje obraz dziecka krzywdzonego jako dickensowskiej ofiary z oczkami jelonka Bambi – a przecież oprawca w realnym świecie najczęściej skrupia się na dzieciach uważanych za agresywne, źle wychowane, które kradną, biją się, szukają ucieczki w używkach, robią różne rzeczy zbyt wcześnie. Takie dzieci bywają przez ludzi ignorowane, spychane na margines, i przez to nikt im nie pomaga.