Jesień niewinności: Ciało

Trzyma w napięciu!

Trzyma w napięciu!

Kumpelska opowieść o wyprawie dwunastolatków w celu odnalezienia tytułowego ciała staje się pretekstem do historii o końcu dzieciństwa. Nostalgicznie i wzruszająco ale też niestety, King na siłę wydłuża tę opowieść cytatami z opowiadań narratora. No i dwunastolatkowie w tej historii bardziej przypominają młodzieńców o przynajmniej 5 lat starszych.
Ale to klasyka, warto przeczytać (lub posłuchać).

Kumpelska opowieść o wyprawie dwunastolatków w celu odnalezienia tytułowego ciała staje się pretekstem do historii o końcu dzieciństwa. Nostalgicznie i wzruszająco ale też niestety, King na siłę wydłuża tę opowieść cytatami z opowiadań narratora. No i dwunastolatkowie w tej historii bardziej przypominają młodzieńców o przynajmniej 5 lat starszych.
Ale to klasyka, warto...

Chyba jedno z gorszych opowiadań Kinga jakie czytałam. Ot, po prostu niby tajemnica ze zwykłej sytuacji plus zaangażowana w to Grupa przyjaciół. Jakiś nie przekonali mnie, nie wciągnęło w to wszystko. Nie pamiętam kiedy byłam tak zawiedziona tym autorem.

Chyba jedno z gorszych opowiadań Kinga jakie czytałam. Ot, po prostu niby tajemnica ze zwykłej sytuacji plus zaangażowana w to Grupa przyjaciół. Jakiś nie przekonali mnie, nie wciągnęło w to wszystko. Nie pamiętam kiedy byłam tak zawiedziona tym autorem.

Przepiękna opowieść o dziecięcych przyjaźniach. Ma zapach nostalgii, upalnego lata, potu i kurzu. Moim zdaniem najlepsza forma pisarstwa Kinga.

Przepiękna opowieść o dziecięcych przyjaźniach. Ma zapach nostalgii, upalnego lata, potu i kurzu. Moim zdaniem najlepsza forma pisarstwa Kinga.

Piękna opowieść o dorastaniu, młodzieńczych "rozdrożach" i przyjaźni. Każdy znajdzie tam cząstkę swojej historii życia, ja na pewno znalazłem...

Mówią, że to opowiadanie/mikropowieść jest na wskroś autobiograficzne dla Kinga, choć jak sam przyznaje - nie do końca. Jest to raczej opowieść o emocjach, jakie w wieku 12-13 lat mu towarzyszyły.

Bardzo przyjemna i nostalgiczna opowieść, która nieodparcie kojarzy mi się z "Kroniką wypadków miłosnych" Tadeusza Konwickiego (przepięknie sfilmowaną przez Mistrza Wajdę). Nie - nie ma tutaj żadnych milosnych historii!
:-) Analogia dotyczy raczej klimatu zmierzchu epoki i przełomu w życiu każdego człowieka.

Nie wiem dlaczego jest to zaklasyfikowane jako horror. Absurdalne! Tytułowe "ciało" jest tutaj tłem całkiem obyczajowej historii i nie ma tutaj gore, zjawisk nadnaturalnych i psychopatów. Całkiem inny kierunek! Myślę, że King ma przypisaną już szufladkę :horrorthriller i nawet jak napisze notakę np. sportową, uznane będzie jako horror :-)).

Piękna opowieść o dorastaniu, młodzieńczych "rozdrożach" i przyjaźni. Każdy znajdzie tam cząstkę swojej historii życia, ja na pewno znalazłem...

Mówią, że to opowiadanie/mikropowieść jest na wskroś autobiograficzne dla Kinga, choć jak sam przyznaje - nie do końca. Jest to raczej opowieść o emocjach, jakie w wieku 12-13 lat mu towarzyszyły.

Bardzo przyjemna i nostalgiczna...

Nie wiem czy nie potrafię, nie umiem czy po prostu podświadomie nie chcę polubić King’a w formie krótkich opowiadań (to już kolejna dość sceptyczna opinia dotycząca krótkich treści proponowanych przez autora).
Historia z założenia miała być spontaniczną opowieścią o sile przyjaźni (jej konsekwencjach),przygodzie i szarej codzienności (takiej jak alkohol czy ignorancja i jakikolwiek brak zainteresowania ze strony rodziców),która dotyka młodych (zwłaszcza w latach 60-tych).
Tytułowe ciało rówieśnika miało być „zapłonem” do przeżycia czegoś fajnego, pretekstem do zabawy i wspólnie spędzonego czasu - okazało się jednak, że taka wędrówka może znacznie poróżnić paczkę przyjaciół i nieść ze sobą odzwierciedlenie już w niedalekiej przyszłości, a wspomniane ciało (które miało być elementem grozy i horroru) było raczej jedną z krótkich wzmianek w opowiadaniu. Czasami tekst był nudny, ale końcówka mocno utkwiła mi w pamięci - nabrała tempa, miała w sobie pewną magię, nostalgię dawnych czasów i specyficzny klimat, który King świetnie przedstawił czytelnikowi.
Z pewnością nie jest to wygórowany tytuł, ale w mojej opinii wart jest poświęconego czasu.

Nie wiem czy nie potrafię, nie umiem czy po prostu podświadomie nie chcę polubić King’a w formie krótkich opowiadań (to już kolejna dość sceptyczna opinia dotycząca krótkich treści proponowanych przez autora).
Historia z założenia miała być spontaniczną opowieścią o sile przyjaźni (jej konsekwencjach),przygodzie i szarej codzienności (takiej jak alkohol czy ignorancja i...

Momentami mnie przynudzała. Końcówka coś w sobie miała. Możliwe że nie trafiłem w moment. Raczej kiedyś wrócę i ocenie jeszcze raz.

Momentami mnie przynudzała. Końcówka coś w sobie miała. Możliwe że nie trafiłem w moment. Raczej kiedyś wrócę i ocenie jeszcze raz.

"Ciało", opowiadanie z tomu Jesień niewinności w cyklu Cztery pory roku Stephena Kinga, to interesująca, choć niekoniecznie najlepsza pozycja w tym zbiorze. Jest to historia o dorastaniu, przyjaźni i odkrywaniu świata, opowiedziana w charakterystycznym stylu Kinga, pełnym emocji i surowości. Mimo że książka wciąga, to jednak w zestawieniu z innymi opowiadaniami z tego cyklu, nie wyróżnia się aż tak bardzo.

Ekranizacja opowiadania, film Stań przy mnie z 1986 roku, nadała tej historii zupełnie nowe życie. Film zachował esencję opowiadania, ale dzięki stylowi charakterystycznemu dla filmów o dzieciach z lat 80. (takich jak E.T. czy The Goonies),wniósł coś wyjątkowego. W filmie można odnaleźć pewną nostalgię i magię, które trudno uchwycić w samej książce. Reżyser, Rob Reiner, doskonale oddał klimat małego miasteczka, w którym czwórka chłopców wyrusza w podróż, aby znaleźć ciało zaginionego chłopca. Aktorstwo młodych bohaterów również dodało filmowi uroku i sprawiło, że historia nabrała emocjonalnej głębi.

Chociaż książka jest ciekawa i stanowi solidne dzieło Kinga, to właśnie film w pełni rozwinął jej potencjał. Niektóre elementy, które były zaledwie zarysowane w książce, w filmie znalazły pełniejsze odzwierciedlenie, a emocje bohaterów zostały lepiej ukazane. Film również lepiej oddaje klimat lat 50., w których toczy się akcja, co nadaje mu dodatkowy walor autentyczności.

Zarówno książka, jak i film doskonale się uzupełniają – książka wprowadza czytelnika w szczegóły i tło wydarzeń, które mogą być pominięte w filmie, a film wnosi wizualną magię, której nie sposób znaleźć na papierze. Ciało to dobra historia, ale dopiero film Stań przy mnie uczynił ją kultową.

"Ciało", opowiadanie z tomu Jesień niewinności w cyklu Cztery pory roku Stephena Kinga, to interesująca, choć niekoniecznie najlepsza pozycja w tym zbiorze. Jest to historia o dorastaniu, przyjaźni i odkrywaniu świata, opowiedziana w charakterystycznym stylu Kinga, pełnym emocji i surowości. Mimo że książka wciąga, to jednak w zestawieniu z innymi opowiadaniami z tego...

Znów o chłopcach, a to Kingowi wychodzi najlepiej.

Znów o chłopcach, a to Kingowi wychodzi najlepiej.

Jest spoko jako obyczajówka, bo tytułowego ciała praktycznie tu nie ma, jest wątkiem niby głównym, ale jednak pobocznym. Wciągająca też jakoś specjalnie nie jest, za to klimat (czułam lato, ale to chyba jesień),takie "stare czasy" na plus.

Jest spoko jako obyczajówka, bo tytułowego ciała praktycznie tu nie ma, jest wątkiem niby głównym, ale jednak pobocznym. Wciągająca też jakoś specjalnie nie jest, za to klimat (czułam lato, ale to chyba jesień),takie "stare czasy" na plus.