Profil użytkownika: morkel

To jest poprawione wydanie. Strach pomyśleć jak kiepska była poprzednia wersja bo tej do ideału daleko. Sam pomysł na historię nie jest zły, złe jest wykonanie. Mamy tutaj wielki chaos, wiele postaci, nie wiadomo kto jest protagonistą, kto antagonistą, mnóstwo scen które są kompletnie niepotrzebne, niczego nie wnoszą, tylko potęgują chaos i rodzą pytania: "O co tutaj chodzi?"
Kiedy już przechodzimy do numeru, który miał być chyba osią tej powieści jesteśmy już w 2/3 książki. No i ten popisowy szwindel okazuje się jakąś zwykłą "popierułką", która moim zdaniem nie miała prawa się udać.
Końcowy zwrot akcji powoduje, że ta powieść nie jest kompletnie zła.
Ale, na Boga, tak się nie opowiada historii!

To jest poprawione wydanie. Strach pomyśleć jak kiepska była poprzednia wersja bo tej do ideału daleko. Sam pomysł na historię nie jest zły, złe jest wykonanie. Mamy tutaj wielki chaos, wiele postaci, nie wiadomo kto jest protagonistą, kto antagonistą, mnóstwo scen które są kompletnie niep...

Rozwiń

Zwiń

Rzadko sięgam po s-f ale przed seansem filmowy postanowiłem wysłuchać audiobooka powieści. Dostajemy dobrą historię o zbliżającej się katastrofie świata i dzielnym naukowcu, który a misję uratowania Ziemi (jak się wkrótce okaże nie tylko jedna planeta jest do uratowania). Autor stara się prostym językiem wyjaśniać naukowe kwestie przez co sprawia wrażenie, że ta historia wydaje się prawdopodobna. Nasz astronauta co chwilę musi sobie radzić z problemami, które zdają się niemożliwe do rozwiązania ale dzięki sile umysłu, przyjaźni i wiedzy można pokonać każdą przeciwność.
Pod koniec historii pojawia się jeden zwrot akcji wyjaśniający w jaki sposób bohater znalazł się na statku kosmicznym. No i to jedyny zgrzyt w tej historii bo nie dość, że ten cliffhanger nie ma większego znaczenia dla opowieści, to budzi dysonans i wrażenie wprowadzonego na siłę.
Ciekawa powieść, warta przeczytania

Rzadko sięgam po s-f ale przed seansem filmowy postanowiłem wysłuchać audiobooka powieści. Dostajemy dobrą historię o zbliżającej się katastrofie świata i dzielnym naukowcu, który a misję uratowania Ziemi (jak się wkrótce okaże nie tylko jedna planeta jest do uratowania). Autor stara się p...

Rozwiń

Zwiń

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać.
Janusz L. Wiśniewski i Małgorzata Domagalik przez niemal dwa lata prowadzili korespondencję e-mailową.
„Opowiadaliśmy sobie w ciągu tych dni i nocy o filozofach, feministkach, starości, młodości, biologii, chemii, matematyce, fizyce, zemście, wolnej woli, rozkoszy, orgazmach (i o ich braku), o mądrości, głupocie, pragnieniach, łzach, uśmiechu, naukowcach, badaczach, żebrakach, pisarzach i dziennikarzach, miłości i nienawiści. O śmierciach, narodzinach i poczęciach. O ustach, piersiach, udach, łechtaczkach i penisach. O prostytutkach i o zakonnicach. O ludziach prawych i o politykach. Kilobajtami tekstu opisywaliśmy sobie siebie”.
Ten cytat stanowi w zasadzie streszczenie tej książki. Poza ostatnim zdaniem. To jest też największy zarzut pod jej adresem. Otóż czytając o tym jakie zdanie mają autorzy na dany temat można odnieść, że tak naprawdę chowają się za opiniami, własnymi teoriami i przemyśleniami. Pan Janusz stwierdza, że w tej książce o wiele bardziej niż w „Samotności w sieci” pisał o sobie. Nie podejmuję się oceny na ile Jakub z powieści jest odbiciem autora, wydaje się jednak, że w „188 dniach i nocach” autorzy nie dają się za bardzo poznać.
Zanim zacząłem czytać tę książkę wiedziałem, że pretekstem do korespondencji między Małgorzatą Domagalik a Januszem Wiśniewskim było powstanie książki. To zdecydowanie wpływa na odbiór. Odnosi się wrażenie, że zarówno Pan Janusz jak i Pani Małgorzata nie piszą sobie tyle ile by chcieli. Osobiste pytania pojawiają się z rzadka, i z reguły odpowiedzi są zdawkowe (wszyscy czytelnicy chcieliby pewnie wiedzieć dlaczego żona Janusza Wiśniewskiego nie przeczytała „Samotności w sieci” albo czy dla Małgorzaty Domagalik ważniejszy był ten pierwszy czy może ostatni raz). Janusz Wiśniewski udowadnia swojej rozmówczyni, że skłonność mężczyzn do zdrady uwarunkowana jest biologicznie ale nie pisze jej o tym jak sam radzi sobie z tymi biologicznymi uwarunkowaniami. Małgorzaty nie przekonują te argumenty lecz też nie dowiemy się czy w jej życiu pojawiła się zdrada. Takich przykładów jest więcej. Autorzy w dyskusji szukają raczej argumentów w literaturze i nauce niż we własnym życiu.
Ten dystans jest szczególnie wyczuwalny u Małgorzaty. Widać, że korespondencję tę traktuje z dziennikarskim podejściem. Jest dyplomatyczna, powściągliwa, raczej pyta niż odpowiada na pytania. Janusz Wiśniewski w swoich listach bardzo przypomina teksty felietonów znanych z „Intymnej teorii względności”.
Mimo że autorzy unikają osobistych wątków książka jest ciekawa. Prowokuje do myślenia i do dyskusji, bo też tematy które poruszają autorzy prowokują do tego. Miłość, zdrada, wiara w Boga, śmierć to tematy w których każdy ma swoje zdanie i skłonność do dyskusji. Można polemizować ze zdaniem Janusza Wiśniewskiego, że można zdradzać z klasą i bez niej (tak jakby jedna zdrada mogła być usprawiedliwiona a druga nie). Autorzy piszą ciekawie i potrafią zainteresować tematem czytelnika.
Imponuje erudycja i inteligencja autorów chociaż zdarzają im się irytujące błędy.
Najprzyjemniejszym zaskoczeniem było dla mnie dowiedzenie się, że Małgorzata Domagalik jest fanką piłki nożnej. Jej opis pierwszych spotkań Mistrzostw Europy w Portugalii robi wrażenie. Blado w tym temacie wypada Janusz Wiśniewski, który w odpowiedzi na stwierdzenie, że chyba nie lubi piłki nożnej przytacza jakąś historię o Olivierze Khanie. Tak jakby bał się, że pisząc wprost, że nie zna się i nie interesuje go piłka pogrąży się w oczach Małgorzaty jako mężczyzna.
Wspomnieć wypada jeszcze o bardzo niestarannym wydaniu tej książki, doprawdy rzadko można spotkać wydawnictwa, w których jest tyle literówek. Duży minus.
Książka nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Lektura listów rodzi nadzieję, na jakiś związek, osobisty ton autorów, niestety autorzy „188 dni i nocy” w pierwszej kolejności swoje listy kierują do czytelników książki a w następnej dopiero do siebie. Mimo wszystko polecam, bo książkę czyta się szybko, prowokuje do myślenia i zachęca do pisania recenzji

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać.
Janusz L. Wiśniewski ...

Rozwiń

Zwiń

"Życie to zbiór opowiadań" mówi autor w jednym z opowiadań tego zbioru.
I o życiu właśnie, rozpisanym na kilkanaście opowiadań jest to dzieło. Mamy tutaj historie życia wielu osób, rozciągniętych na niemal sto lat. Czasem jakaś epizodyczna postać w jednej historii pojawia się jakiś czas później w opowiadaniu jej poświęconym. Niektóre historie mocno realistyczne, w innych pojawiają się pierwiastki magii. Wiele z nich wywołuje wzruszenie, większość zachwyt.
Bardzo mi się spodobała koncepcja tego zbioru - opowiadane historie wzajemnie się przenikają, opowieść jednej osoby często dopowiada nam też historię innego bohatera. Piękna, magnetyczna mozaika.

"Życie to zbiór opowiadań" mówi autor w jednym z opowiadań tego zbioru.
I o życiu właśnie, rozpisanym na kilkanaście opowiadań jest to dzieło. Mamy tutaj historie życia wielu osób, rozciągniętych na niemal sto lat. Czasem jakaś epizodyczna postać w jednej historii pojawia się jak...

Rozwiń

Zwiń

Kryminał, którego akcja dzieje się w 1961 r. w partyjnym siedlisku na Kaszubach. Dobrze i z humorem oddane realia epoki, fajni bohaterowie i troszkę nudne śledztwo, które przez większość fabuły sprowadza się do przesłuchań świadków, wśród których powinien być morderca (wszak mamy tu do czynienia z klasyczną zagadką zamkniętego pokoju) i przesłuchiwaniem taśm z podsłuch z dnia morderstwa.
Niestety, najsłabiej ta powieść wypada jako kryminał. Największy zarzut to fakt, że detektyw posiada wiedzę, której nie posiada czytelnik i w związku z tym czytelnik może jedynie strzelać, kto jest winnym.

Kryminał, którego akcja dzieje się w 1961 r. w partyjnym siedlisku na Kaszubach. Dobrze i z humorem oddane realia epoki, fajni bohaterowie i troszkę nudne śledztwo, które przez większość fabuły sprowadza się do przesłuchań świadków, wśród których powinien być morderca (wszak mamy tu do czy...

Rozwiń

Zwiń

Pięknie namalowany komiks o wspomnieniach i tym jak one kształtują nasze życie.
Technicznie - trochę nieczytelne są dymki

Pięknie namalowany komiks o wspomnieniach i tym jak one kształtują nasze życie.
Technicznie - trochę nieczytelne są dymki

Bardzo dobra opowieść, Jakub Kania jak zwykle podzieli się garścią historycznych ciekawostek, które autor zgrabnie połączył w kryminalną intrygę o fałszerzach obrazów, kradzieżach dzieł sztuki i przeszłości, która odciska piętno do czasów współczesnych.
Mały minus za lekko rozczarowujące zakończenie, wyciąganie królika z kapelusza i brak zamknięcia ważnego wątku.
Bawiłem się świetnie, również dzięki interpretacji Mariusza Bonaszewskiego.

Bardzo dobra opowieść, Jakub Kania jak zwykle podzieli się garścią historycznych ciekawostek, które autor zgrabnie połączył w kryminalną intrygę o fałszerzach obrazów, kradzieżach dzieł sztuki i przeszłości, która odciska piętno do czasów współczesnych.
Mały minus za lekko rozczarowujące z...

Rozwiń

Zwiń

Przekombinowana. Zaczyna się intrygująco - nauczycielka odkrywa, że za śmierć jej córki odpowiada dwójka uczniów jej klasy. Zapowiada więc zemstę.
Potem dostajemy opowieści innych bohaterów mniej lub bardziej zaangażowanych w sprawę. I tu liczyłem, że te inne punkty widzenia mają na celu zmienić myślenie czytelnika. Ale nie, właściwie niczego nowego się nie dowiadujemy. A finał jest już kompletnie oderwany od jakiegokolwiek prawdopodobieństwa.

Przekombinowana. Zaczyna się intrygująco - nauczycielka odkrywa, że za śmierć jej córki odpowiada dwójka uczniów jej klasy. Zapowiada więc zemstę.
Potem dostajemy opowieści innych bohaterów mniej lub bardziej zaangażowanych w sprawę. I tu liczyłem, że te inne punkty widzenia mają na celu z...

Rozwiń

Zwiń