Profil użytkownika: morkel

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać.
Janusz L. Wiśniewski i Małgorzata Domagalik przez niemal dwa lata prowadzili korespondencję e-mailową.
„Opowiadaliśmy sobie w ciągu tych dni i nocy o filozofach, feministkach, starości, młodości, biologii, chemii, matematyce, fizyce, zemście, wolnej woli, rozkoszy, orgazmach (i o ich braku), o mądrości, głupocie, pragnieniach, łzach, uśmiechu, naukowcach, badaczach, żebrakach, pisarzach i dziennikarzach, miłości i nienawiści. O śmierciach, narodzinach i poczęciach. O ustach, piersiach, udach, łechtaczkach i penisach. O prostytutkach i o zakonnicach. O ludziach prawych i o politykach. Kilobajtami tekstu opisywaliśmy sobie siebie”.
Ten cytat stanowi w zasadzie streszczenie tej książki. Poza ostatnim zdaniem. To jest też największy zarzut pod jej adresem. Otóż czytając o tym jakie zdanie mają autorzy na dany temat można odnieść, że tak naprawdę chowają się za opiniami, własnymi teoriami i przemyśleniami. Pan Janusz stwierdza, że w tej książce o wiele bardziej niż w „Samotności w sieci” pisał o sobie. Nie podejmuję się oceny na ile Jakub z powieści jest odbiciem autora, wydaje się jednak, że w „188 dniach i nocach” autorzy nie dają się za bardzo poznać.
Zanim zacząłem czytać tę książkę wiedziałem, że pretekstem do korespondencji między Małgorzatą Domagalik a Januszem Wiśniewskim było powstanie książki. To zdecydowanie wpływa na odbiór. Odnosi się wrażenie, że zarówno Pan Janusz jak i Pani Małgorzata nie piszą sobie tyle ile by chcieli. Osobiste pytania pojawiają się z rzadka, i z reguły odpowiedzi są zdawkowe (wszyscy czytelnicy chcieliby pewnie wiedzieć dlaczego żona Janusza Wiśniewskiego nie przeczytała „Samotności w sieci” albo czy dla Małgorzaty Domagalik ważniejszy był ten pierwszy czy może ostatni raz). Janusz Wiśniewski udowadnia swojej rozmówczyni, że skłonność mężczyzn do zdrady uwarunkowana jest biologicznie ale nie pisze jej o tym jak sam radzi sobie z tymi biologicznymi uwarunkowaniami. Małgorzaty nie przekonują te argumenty lecz też nie dowiemy się czy w jej życiu pojawiła się zdrada. Takich przykładów jest więcej. Autorzy w dyskusji szukają raczej argumentów w literaturze i nauce niż we własnym życiu.
Ten dystans jest szczególnie wyczuwalny u Małgorzaty. Widać, że korespondencję tę traktuje z dziennikarskim podejściem. Jest dyplomatyczna, powściągliwa, raczej pyta niż odpowiada na pytania. Janusz Wiśniewski w swoich listach bardzo przypomina teksty felietonów znanych z „Intymnej teorii względności”.
Mimo że autorzy unikają osobistych wątków książka jest ciekawa. Prowokuje do myślenia i do dyskusji, bo też tematy które poruszają autorzy prowokują do tego. Miłość, zdrada, wiara w Boga, śmierć to tematy w których każdy ma swoje zdanie i skłonność do dyskusji. Można polemizować ze zdaniem Janusza Wiśniewskiego, że można zdradzać z klasą i bez niej (tak jakby jedna zdrada mogła być usprawiedliwiona a druga nie). Autorzy piszą ciekawie i potrafią zainteresować tematem czytelnika.
Imponuje erudycja i inteligencja autorów chociaż zdarzają im się irytujące błędy.
Najprzyjemniejszym zaskoczeniem było dla mnie dowiedzenie się, że Małgorzata Domagalik jest fanką piłki nożnej. Jej opis pierwszych spotkań Mistrzostw Europy w Portugalii robi wrażenie. Blado w tym temacie wypada Janusz Wiśniewski, który w odpowiedzi na stwierdzenie, że chyba nie lubi piłki nożnej przytacza jakąś historię o Olivierze Khanie. Tak jakby bał się, że pisząc wprost, że nie zna się i nie interesuje go piłka pogrąży się w oczach Małgorzaty jako mężczyzna.
Wspomnieć wypada jeszcze o bardzo niestarannym wydaniu tej książki, doprawdy rzadko można spotkać wydawnictwa, w których jest tyle literówek. Duży minus.
Książka nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Lektura listów rodzi nadzieję, na jakiś związek, osobisty ton autorów, niestety autorzy „188 dni i nocy” w pierwszej kolejności swoje listy kierują do czytelników książki a w następnej dopiero do siebie. Mimo wszystko polecam, bo książkę czyta się szybko, prowokuje do myślenia i zachęca do pisania recenzji

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać.
Janusz L. Wiśniewski ...

Rozwiń

Zwiń

"Życie to zbiór opowiadań" mówi autor w jednym z opowiadań tego zbioru.
I o życiu właśnie, rozpisanym na kilkanaście opowiadań jest to dzieło. Mamy tutaj historie życia wielu osób, rozciągniętych na niemal sto lat. Czasem jakaś epizodyczna postać w jednej historii pojawia się jakiś czas później w opowiadaniu jej poświęconym. Niektóre historie mocno realistyczne, w innych pojawiają się pierwiastki magii. Wiele z nich wywołuje wzruszenie, większość zachwyt.
Bardzo mi się spodobała koncepcja tego zbioru - opowiadane historie wzajemnie się przenikają, opowieść jednej osoby często dopowiada nam też historię innego bohatera. Piękna, magnetyczna mozaika.

"Życie to zbiór opowiadań" mówi autor w jednym z opowiadań tego zbioru.
I o życiu właśnie, rozpisanym na kilkanaście opowiadań jest to dzieło. Mamy tutaj historie życia wielu osób, rozciągniętych na niemal sto lat. Czasem jakaś epizodyczna postać w jednej historii pojawia się jak...

Rozwiń

Zwiń

Kryminał, którego akcja dzieje się w 1961 r. w partyjnym siedlisku na Kaszubach. Dobrze i z humorem oddane realia epoki, fajni bohaterowie i troszkę nudne śledztwo, które przez większość fabuły sprowadza się do przesłuchań świadków, wśród których powinien być morderca (wszak mamy tu do czynienia z klasyczną zagadką zamkniętego pokoju) i przesłuchiwaniem taśm z podsłuch z dnia morderstwa.
Niestety, najsłabiej ta powieść wypada jako kryminał. Największy zarzut to fakt, że detektyw posiada wiedzę, której nie posiada czytelnik i w związku z tym czytelnik może jedynie strzelać, kto jest winnym.

Kryminał, którego akcja dzieje się w 1961 r. w partyjnym siedlisku na Kaszubach. Dobrze i z humorem oddane realia epoki, fajni bohaterowie i troszkę nudne śledztwo, które przez większość fabuły sprowadza się do przesłuchań świadków, wśród których powinien być morderca (wszak mamy tu do czy...

Rozwiń

Zwiń

Pięknie namalowany komiks o wspomnieniach i tym jak one kształtują nasze życie.
Technicznie - trochę nieczytelne są dymki

Pięknie namalowany komiks o wspomnieniach i tym jak one kształtują nasze życie.
Technicznie - trochę nieczytelne są dymki

Bardzo dobra opowieść, Jakub Kania jak zwykle podzieli się garścią historycznych ciekawostek, które autor zgrabnie połączył w kryminalną intrygę o fałszerzach obrazów, kradzieżach dzieł sztuki i przeszłości, która odciska piętno do czasów współczesnych.
Mały minus za lekko rozczarowujące zakończenie, wyciąganie królika z kapelusza i brak zamknięcia ważnego wątku.
Bawiłem się świetnie, również dzięki interpretacji Mariusza Bonaszewskiego.

Bardzo dobra opowieść, Jakub Kania jak zwykle podzieli się garścią historycznych ciekawostek, które autor zgrabnie połączył w kryminalną intrygę o fałszerzach obrazów, kradzieżach dzieł sztuki i przeszłości, która odciska piętno do czasów współczesnych.
Mały minus za lekko rozczarowujące z...

Rozwiń

Zwiń

Przekombinowana. Zaczyna się intrygująco - nauczycielka odkrywa, że za śmierć jej córki odpowiada dwójka uczniów jej klasy. Zapowiada więc zemstę.
Potem dostajemy opowieści innych bohaterów mniej lub bardziej zaangażowanych w sprawę. I tu liczyłem, że te inne punkty widzenia mają na celu zmienić myślenie czytelnika. Ale nie, właściwie niczego nowego się nie dowiadujemy. A finał jest już kompletnie oderwany od jakiegokolwiek prawdopodobieństwa.

Przekombinowana. Zaczyna się intrygująco - nauczycielka odkrywa, że za śmierć jej córki odpowiada dwójka uczniów jej klasy. Zapowiada więc zemstę.
Potem dostajemy opowieści innych bohaterów mniej lub bardziej zaangażowanych w sprawę. I tu liczyłem, że te inne punkty widzenia mają na celu z...

Rozwiń

Zwiń

Niedawno trafiłem na wypowiedź autora (chyba nawet w lubimyczytac.pl), że najlepszy twist kryminalny udało mu się stworzyć właśnie w powieści "Przejęcie". Dlatego więc po nią sięgnąłem. I nie wiem, który twist autor ma na myśli, bo w powieści śledzimy dwa, niepowiązane ze sobą śledztwa. No i w tym "pobocznym" śledztwie mamy faktycznie trochę zaskakujące rozwiązanie. Ale trudno nie oprzeć się wrażeniu, że aby doprowadzić do tego rozwiązania autor mocno naciągnął logikę i prawdopodobieństwo (czyli jest to takie niewinne oszukiwanie czytelnika). A w głównym wątku kryminalnym autor nawrzucał tyle motywów kryminalno-gospodarczych, że właściwie nie wiadomo komu o co chodzi, kto czym się kieruje a przede wszystkim same zbrodnie wydają się kompletnie niepotrzebne. Tutaj nie ma żadnego twistu. Jednym słowem powieść jest mocno przekombinowana i niesatysfakcjonująca

Niedawno trafiłem na wypowiedź autora (chyba nawet w lubimyczytac.pl), że najlepszy twist kryminalny udało mu się stworzyć właśnie w powieści "Przejęcie". Dlatego więc po nią sięgnąłem. I nie wiem, który twist autor ma na myśli, bo w powieści śledzimy dwa, niepowiązane ze sobą śl...

Rozwiń

Zwiń

Rozczarowanie
Wiele lat temu obejrzałem ekranizację z Mattem Damonem, Judem Lowem i Gwyneth Paltrow. Filmu już nie pamiętam ale pamiętam, że mi się podobał.
Dlatego chętnie wysłuchałem audiobooka i doświadczyłem kompletnego rozczarowania.
Ta powieść jest po prostu nudna, długimi partiami tekstu czytamy infantylne listy, towarzyszymy Ripleyowi w debilnych spotkaniach towarzyskich. A gdy w końcu rozpoczyna się śledztwo to wszyscy zaangażowani: policja, prywatny detektyw, bliscy zaginionego okazują się kompletnymi idiotami, którzy wierzą w najbardziej absurdalne teorie gdy fakty mają przed nosem.
Zdecydowanie nie sięgnę po kolejne tomy.

PS. Obejrzałem zwiastun tamtego filmu - mam wrażenie, że film jest zdecydowanie lepszy niż literacki pierwowzór

Rozczarowanie
Wiele lat temu obejrzałem ekranizację z Mattem Damonem, Judem Lowem i Gwyneth Paltrow. Filmu już nie pamiętam ale pamiętam, że mi się podobał.
Dlatego chętnie wysłuchałem audiobooka i doświadczyłem kompletnego rozczarowania.
Ta powieść jest po prostu nudna, długimi partiami ...

Rozwiń

Zwiń