Przestraszenia. Horror na faktach - S1E8

Dobrze zrealizowany audioserial, wstrząsające historia ale praca reporterów dla mnie zostawia wiele do życzenia. Dużo rozdmuchiwania drobnych faktów i teoretyzowania. Generalizowanie i sporo konformizmu, pytania do specjalistów bardzo uogólnione a do tego dygresje, które czasami były zbyt rozległe.

Wybór 33 bohaterów książki jest bardzo subiektywny. Niektórych z nich nie zaliczyłabym do tych, "którzy wpłynęli na losy świata" (na pewno ostatni z wymienionych - amerykański geniusz łamania zabezpieczeń komputerowych - przyzwoity haker),Sara Bernard też nie wydaje się odpowiednia w tym gronie. Znalazłoby się jeszcze kilku innych. Publikacja ma jednak bardzo duży walor informacyjny. Poznajemy ludzi, którzy w swoich środowiskach w jakiś sposób się wybili. Dla tej zalety warto się zapoznać z przedstawionymi osobistościami żydowskimi.

Czy obecność demonów jest potwierdzona? Czy każde niewyjaśnienie jest zasługą ukrytego demona? Cóż na te pytania poniekąd znajdujemy odpowiedź, a zarazem dopiero nas ta historia otwiera na multum podobnych pytań. Wysłuchana historia w aplikacji storytelpl jest świetnie nagrana, klimat rozmów, dźwięków robi duże wrażenie. Jakbym słuchała dokument o nietypowych sytuacjach. Jedyny minus jaki dostrzegam to było za krótkie, ja po proszę o dłuższe historie i więcej tak dobrze zrealizowanych audiobooków.

Kolejny raz podtytuł "Horrory na faktach" jest trochę nie na miejscu. Autorzy opisują losy Damazego Macocha, który mimo że żył jako brat zakonny, to z moralnością był na bakier i świetnie potrafił manipulować ludźmi. Trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że był dość specyficzny, ale i na swój własny, wyjątkowy sposób zaradny i przedsiębiorczy. Horroru tutaj jak na lekarstwo, to raczej krótka kryminalno-obyczajowa opowiastka, która dzisiaj już nie robi takiego wrażenia, jakie pewnie wywierała sto lat temu.

Jako rocznik 90' nie do końca jest bliska mojemu sercu komunistyczna epoka i postaci z nią związane jak Gomułka czy Bierut. Gierka, Jaruzelskiego moje pokolenie kojarzy dość dobrze. Wałęsa to symbol, Kaczyńscy to teraźniejszość. Całość napisana - skomponowana dla mnie w zbyt chaotyczny sposób. Wolałbym, aby książka była podzielona na poszczególne postaci, a nie na okresy życia, gdzie czytelnik musi co rusz zmieniać tor. Przez to czytało mi się dość niewygodnie. Jednak sam humor i charakterystyczny sarkazm pana Ogórka, nadaje całości przyjemnego klimatu. Czuć smak sypanej kawy pitej z porcelanowego PRL-owskiego kubka.

Historia działającej przed wojną w Warszawie sekty satanistycznej, której członkowie oprócz odurzania się narkotykami i odprawianiem nabożeństw, z upodobaniem oddawali się wyuzdanym orgiom. Tematycznie chyba temu odcinkowi najbliżej do horroru, ale można chyba tę historię było przedstawić nieco bardziej mrocznie. A tak dostajemy taki trochę dokumentalny opis działań stowarzyszenia i jego członków.

Od długiego czasu mam możliwość śledzenia branży zdrowotnej od tej drugiej strony – wspierającej lekarzy i inny personel medyczny oraz finansowo-księgowej. Pozwala mi to na pewne sprawy patrzeć inaczej niż tylko z pozycji pacjenta. Wiem z jakimi bolączkami musi radzić sobie nasz system ochrony zdrowia. Wiem też co nie podoba się w pracy medykom, co woleliby uprościć czy wręcz wyeliminować. Tyle, że medycyna to taki sam biznes jak inne. Pieniądze są tu bardzo ważne. Prawidłowe ich rozliczanie jest kluczowe. Autor opisuje swoją drogę, jaką przebył by być lekarzem. Nie owija w bawełnę tego co robił – potrafi przyznać się do popełnionych błędów. Pokazuje, jak zmęczenie może wpłynąć na ocenę sytuacji. Ukazuje też tę ciemniejszą stronę zawodu, gdy lekarz musi podjąć decyzję o nie leczeniu pacjenta ze względu na koszty. Dzięki autorowi możemy zobaczyć z czym muszą się mierzyć ‘Lekarze bez granic’. Prawdopodobnie wiemy, że jeszcze istnieją ogromne różnice w systemie ochrony zdrowia między krajami rozwiniętymi a tymi biedniejszymi. Ale dopiero te historie spisane na łamach książki, własne przeżycia, spostrzeżenia lekarza, konkretne przypadki a nie liczby, uderzają w serce. Pieniądz rządzi – kto ma lepsze ubezpieczenie, temu przysługuje lepsze leczenie. Dla mnie wiele z informacji zawartych w „Jeżeli będę miał zły dzień, ktoś dziś umrze” to nie jakieś ujawnione rewelacje, coś, o czym bym nie wiedziała. Ale i tak każdy opisany przypadek wstrząsa. No i zarzuty o to, jak lekarze są uczeni, jak się ze sobą komunikują, wciąż są aktualne. A liczby nie kłamią.

Jestem na studiach pedagogicznych, więc realia pracy pedagoga szkolnego bardzo mnie interesują. Jednak ten dziennik był bardzo irytujący w odbiorze. Autor często stawia siebie na miejscu tego najmądrzejszego, który wszystko wie najlepiej, a każdy pracownik oświaty, każdy rodzić, każdy uczeń stoi mu na drodze. Dodatkowo miałam wrażenie, że nawet pozytywne sytuacje zostały opisane w taki sposób, by pokazać, że nasz pedagog musiał to działanie obkupić wielkim cierpieniem i niemal niemożliwymi do pokonania trudnościami. Dodoatkowo wstawki o życiu prywatnym według mnie były tam kompletnie zbędne. Książka napisana jest przystępnym językiem, jednak postać narratora odpycha od książki.

To ciekawa relacja z jednej z najbardziej ekstremalnych i ambitnych wypraw w historii himalaizmu — próby zdobycia drugiego najwyższego szczytu świata oraz zjazdu z niego na nartach przez Andrzeja Bargiela. Książka opiera się na relacjach uczestników wyprawy i pokazuje sukces „od zaplecza”, odsłaniając kulisy podejmowania trudnych decyzji oraz dramatyczne momenty towarzyszące temu przedsięwzięciu. Stanowi doskonałe uzupełnienie filmu dokumentującego zjazd ze szczytu. To pozycja szczególnie ciekawa dla fanów wypraw ekstremalnych i sportów wysokogórskich — zwłaszcza tych, których interesują nie tylko same zwycięstwa, ale również droga do ich osiągnięcia.

Niezwykle barwny świat PRL-u od siermiężnego socrealizmu do okresu transformacji. Doskonale oddany proces zmian społeczno-polityczno-ekonomiczno-socjologiczny. Absurd goni absurd, filmu Barei w kanonie, potrzeby zaspokajane z rozmachem i kreatywnością rodaków. Każda historia jest inna i ciekawa na miarę swoich czasów. To trzeba przeczytać.

Janusz Rolicki - ceniony dziennikarz polityczny (m.in. świetna biografia Gierka),tym razem w początkach swojej kariery, gdzie był pionierem reportażu wcieleniowego. Polska lat 50 i 60 w jego tekstach robi przygnębiające wrażenie. Kraj biedy, przestępczości, beznadziei i kombinatorstwa - dla wielkomiejskich czytelników "Polityki" oraz partyjnych bonzów czytanie tego rodzaju tekstów musiało być szokiem. Książka prezentuje kilkanaście reportaży i jak to często z tego rodzaju zbiorami bywa, jedne czyta się lepiej, drugie gorzej. Faktem jest, że dzisiaj takich "wcieleniówek" też dałoby się napisać sporo i mogłaby to być ciekawa ścieżka kariery dla początkujących dziennikarzy - tylko czy ktoś chce jeszcze pracować w tym zawodzie? :)

Cena nieważkości" Niesamowicie dobra! Ale mnie wciągnęła! Pochłonęłam ją w 4 dni. Jak na mnie - mega szybko 😁 I tak. Ta książka uświadomiła mi jeden fakt - niby wiem, a jednak nic nie wiem. Znacie nazwisko Hermaszewski? Ja też. To ten koleś, co poleciał w kosmos. Ale jak to się stało! No ja nie wiedziałam. Dopóki nie przeczytałam tej książki. A wiedzieliście, że Gagarin w kosmosie był tylko nieco ponad godzinę? Ja nie wiedziałam. Ale czytając tę książkę dotarło do mnie, że mało co wiem o kosmonautach. No to sobie sprawdziłam co nieco 😁 Na prawdę warto

Łukasz Tomys jak zwykle przedstawia skrupulatnie daną sylwetkę. Mark Zuckerberg jest tu przedstawiony z punktu biznesowego jak i odrobiny prywatnego życia, jest ukazane jego miłe oblicze jak i te wulgarne, nieprzyjemne. Było dobrze, choć książka w audiobooku nieco mi się dłużyła.

To całkiem przyzwoita książka – mocno doceniam fakt, że autor włożył dużo wysiłku w to, żeby „z bliska” zbadać temat tragedii. Niestety część faktów musiała zostać sprostowana w przypisach do polskiego wydania, co odbiera tekstowi wiarygodności. Jest to moje pierwsze spotkanie z omawianym tematem i zarówno w trakcie słuchania audiobooka, jak i po jego zakończeniu – wciąż czuję się zafrapowana i zaintrygowana tym, co rzeczywiście wydarzyło się na Przełęczy Diatłowa. Pomimo pewnych mankamentów – uważam, że warto było tę książkę poznać, choć z perspektywy Polaka zmagania autora z kulturą rosyjską są odrobinę zabawne. Mnie to jednak nie zniechęca i uważam, że zabieg, by przedstawiać opowieść tę z kilku perspektyw (w tym osobistego spojrzenia autora) – naprawdę był udany.

Ten audioserial był drugim, po "Rozpruwaczu z Bydgoszczy", który przesłuchałam spędzając długie godziny w pociągach, podróżując z jednego końca Polski na drugi. Podróż zleciala mi tak szybko, jak nigdy. Treści bardzo dopracowane, widać ogrom pracy i zaangażowania włożony w ten projekt. Kryminatorium to w mojej ocenie w ogóle najbardziej profesjonalny podcast true crime na polskim rynku, a oba audioseriale nie odstają od tego wysokiego poziomu. Sprawa nekrofila jest przedstawiona szczegółowo, wymienione są różne teorie dotyczące jego motywacji i rzeczywistej ilości ofiar. W Kryminatorium bardzo cenię sobie również to, że autor nie narzuca słuchaczom swoich opinii, nie wydaje osadów, tylko przedstawia same fakty. Ostatni odcinek, w którym można usłyszeć głos Kolanowskiego, to była po prostu wisienka na torcie. Momentami było mi go nawet szkoda. Naprawdę szczerze polecam!

Przesłodzona i polukrowana historia wyprawy w Himalaje. Jak się czyta, to aż się chce tam jechać:) Kto się interesuje tematem (nie górami, tylko tematem),ten wie, że rzeczywistość jest zupełnie inna. Najprawdziwsza dla mnie jest książka o himalaistach autorstwa Magdy Lassoty oraz wypowiedzi Martyny Wojciechowskiej, która stwierdziwszy, że świetnie jest realizować swoje marzenia i należy to robić, podsumowała, że już nigdy więcej żadnych Himalajów. Tak więc pan Fronia popisał się kwiecistym stylem, pięknie przyozdobił ten bezsensowny trud wspinaczy jakąś ideologią, bardzo dużo było tego tłumaczenia się, trochę nazmyślał, aż musiał oficjalnie przepraszać... I to by było na tyle.

Bardzo przejmująca lektura. Relacja z wnętrza, głównie pochodząca od ludzi mieszkających w "zonie" i udzielających pomocy nielegalnym imigrantom. Robiących to z ludzkiego odruchu serca, nie zważając na grożące sankcje prawne czy opinie sąsiadów. Nie jest to jednak obiektywny reportaż. Autorzy nie przedstawiają perspektywy pograniczników ani innych przedstawicieli służb mundurowych. Warto mieć to na uwadze, przystępując do lektury.

Trzeci raz próbuję napisać moją opinię na temat tej książki. Liczę, że uda mi się sprawnie ją napisać i bez większego emocjonowania się. Potrzebowałam kilku tygodni, aby emocje z nią związane we mnie się ułożyły. Przejmująca książka o tym, jak prokurator rozmawia z świadkami własnych cierpień z obozów koncentracyjnych. Historie przejmujące, jak również narrator opisuję widziane obrazy ludzkich ciał, które wycierpiały znacznie więcej niż można sobie wyobrazić. Wspomnienia tych opisów, wpychają w moje oczy łzy. Nie mogłabym siedzieć na jego miejscu, zadawać im pytań, słuchać i być profesjonalną. Chęć przytulenia ich, uściśnięcia ich z przeszłości, gdy był zadawany im ból który trwa do dziś. Straszny temat, ważny temat i pamięć o żywych ofiarach powinna być ciągle wzmacniana. Bo to co ich spotkało to byli inni ludzie, nie UFO, nie bajki, po prostu inni ludzie.

Spodziewałam się głównie historii seryjnych morderców działających na terenie ZSRR, ale miło zaskoczyłam się rozdziałami bez ofiar śmiertelnych wśród cywili. Niektórzy skazani wręcz wzbudzali współczucie - dokonali co prawda działań niezgodnych z prawem, jednak warto pamiętać, że w ZSRR wiele czynności obecnie uznawanych za normalne zachowanie było zakazanych. Oprócz głównych historii w książce znalazło się wiele zarysów historycznych i kulturowych, co znacznie ułatwiało lekturę.

Króciutka książeczka – reportaż będący relacją Wańkowicza z jego tygodniowej podróży do Moskwy na początku lat trzydziestych XXw. Związek Radziecki był wtedy młodym państwem, ale już wówczas wprawne oko autora dostrzegało liczne paradoksy. Żonglując słowem, autor z przymrużeniem oka opowiada o swoich wyrażeniach i spostrzeżeniach. Wańkowicz wyłuskuje drobiazgi, które idą w sprzeczności z wielkimi ideami Lenina. Pokazuje, jak spod pięknej pokazowej rzeczywistości przygotowanej dla gości, wystają tu i ówdzie brudne kawałki codzienności "uszczęśliwionego" proletariatu. Wańkowicz-człowiek, o ziemiańskim rodowodzie nie zawsze umie się obiektywnie odnieść do warunków życia chłopów i robotników przed i po rewolucji, ale choć czasami brakuje mu ostrości spojrzenia na epokowe różnice, to nie można mu odmówić trafnych, lekko ironicznych spostrzeżeń. Wańkowicz, z typową dla niego swadą opowiada o tym co widział o przemianach, cudzoziemcach, mieszkańcach no i nowym życiu i propagandzie sukcesu. Choć na pozór to gładka opowieść, to gdy wsłuchamy się to odkryjemy jak trudno w młodym Związku Radzieckim było zorganizować codzienne życie. Nasunie się nie jedna refleksja, bo trudno było z rozproszonych kawałków poskładać nową Państwowość . Wańkowicz jest dla mnie mistrzem stylu – pisze pięknym polskim językiem.