Profil użytkownika: haniavit

Trudna książka. Autor niby nikogo nie wini za swoje uzależniania, ale przez ponad 300 stron poznajemy całą plejadę ludzi za to odpowiedzialnych, niby nie chciał być zapamiętany tylko jako odtwórca roli Chandlera a pycha i duma bije z co drugiej strony. Ponadto ciągłe wyliczanie ile, kiedy i co wziął i/lub wypił sprawia, że już w połowie książki nie robiło to na mnie żadnego wrażenia. Ale mimo chaosu, powtórek i znajomości jej zakończenia ciężko było się oderwać.

Trudna książka. Autor niby nikogo nie wini za swoje uzależniania, ale przez ponad 300 stron poznajemy całą plejadę ludzi za to odpowiedzialnych, niby nie chciał być zapamiętany tylko jako odtwórca roli Chandlera a pycha i duma bije z co drugiej strony. Ponadto ciągłe wyliczanie ile, kiedy i co wziął i/lub wypił sprawia, że już w połowie książki nie robiło to na mnie żadnego...

Ciężko mi jednoznacznie ocenić ten reportaż.
Z jednej strony, jeżeli na dźwięk słowa "autyzm" widzi się chłopca uderzającego głową w ścianę z naprzemiennym kiwaniem się i ślinieniem, to jest to obowiązkowa pozycja i wtedy 10/10.
Z drugiej strony, jeżeli autyzm zna się z autopsji bądź ma się w swoim otoczeniu osoby w spektum, to wtedy lepiej nie czytać tego reportażu. Bo bardzo prawdziwym jest powiedzenie, że znając jedną osobę w spektrum zna się tylko jedną osobę w spektrum. Każdy jest inny. Ale tutaj ta inność została zaczerpnięta tylko z jednego bieguna.
A szkoda, bo osoby w spektrum również: uczą się, studiują, pracują, zakładają rodziny, mają znajomych, przyjaciół... i diagnozę, z którą funkcjonują.
I one zostały tutaj całkowicie pominięte.

Ciężko mi jednoznacznie ocenić ten reportaż.
Z jednej strony, jeżeli na dźwięk słowa "autyzm" widzi się chłopca uderzającego głową w ścianę z naprzemiennym kiwaniem się i ślinieniem, to jest to obowiązkowa pozycja i wtedy 10/10.
Z drugiej strony, jeżeli autyzm zna się z autopsji bądź ma się w swoim otoczeniu osoby w spektum, to wtedy lepiej nie czytać tego reportażu. Bo...

To było złe.
Od pierwszego do ostatniego słowa. Szczególnie tego ostatniego. Do kompletu brakuje latających smoków, mrocznych elfów i wehikułu czasu.
Pani Katarzyno, błagam(y) o litość. Kryminał z elementami horroru, proszę bardzo ale fantastyka przeplatana horrorem, która ma udawać psycholiczną powieść kryminalną: NIE.

To było złe.
Od pierwszego do ostatniego słowa. Szczególnie tego ostatniego. Do kompletu brakuje latających smoków, mrocznych elfów i wehikułu czasu.
Pani Katarzyno, błagam(y) o litość. Kryminał z elementami horroru, proszę bardzo ale fantastyka przeplatana horrorem, która ma udawać psycholiczną powieść kryminalną: NIE.