Pan Samochodzik i tajemnica tajemnic

Wkp „przez niemal całą powieść głównego tytułowego bohatera nie ma na jej kartach. Co, o dziwo!, wcale nie razi.” Jak w „Cyryl, gdzie jesteś?” lecz oczywiście z Markiem znacznie śmieszniej. Można by pomyśleć, iż Piegus jest przydomkiem czy przezwiskiem, jednak jego rodzice mają takie nazwisko, nie wiadomo czy pozostałe, jak Zdeb czy Bosmann, są nazwiskiem czy ksywą. Przygody niewiarygodne zatem nie należy rozważać co z tego mogło zaistnieć. Pierwsza przygoda opowiedziana w pierwszej osobie. Marek próbuje odrobić prace domowe, lecz to zadaniem ponad siły. Co chwila ktoś do niego wpada i przeszkadza. Czemu do niego ? Wpierw jacyś chcą grać w piłkę. Później Grzesiek i Czesiek z pchłami (dłuższa sprawa, trochę przesolili). Następnie Ciocia Dora, przypominająca Ciotkę Paszczaka, lubi wszystkimi rządzić. Niby dla ich dobra. Zemdlała, kiedy pchły ją oblazły. Zaraz po tym jakichś trzech, co trenowali boks. Następnym był znajomy pana Surmy, sublokatora. Wreszcie dwóch z bombą, którą chcieli odpalić (bezskutecznie na szczęście). I jeszcze jakiś wędkarz, co zrobił straszny bałagan. Na koniec pogotowie dla żartu wezwane przez znajomego dla żartu. Przy pierwszym podejściu ryczałam ze śmiechu. Wszyscy w koło patrzyli pytająco co mi znowu odbiło. Oczywiście powtarzałam na głos w najmniej odpowiedniej chwili najlepsze kawałki („wszyscy jesteście zdechlakami” słowa cioci) tak jak powiedzonka Kapitana z „Wesołego Diabła” (książki) czy Ducha z „Pamiętników Tatusia Muminka”. Druga przygoda podobna do pierwszej, tym razem w szkole na przerwie. Również w pierwszej osobie. Marek na swe nieszczęście był dyżurnym i miał przygotować salę na urodziny nauczycielki. Zanim zdążył coś zrobić wszedł starszak Zdeb i kazał siebie ogolić, jakby sam nie mógł. – To golenie należy do obowiązków dyżurnego? – A co, nie wiedziałeś? Oczywiście od razu go zaciął. Tu chyba Pan Edmund przesolił. Ledwo zacięty wybiegł z klasy, przyszła Buba, siostra bokserów z pierwszej przygody i kazała sobie zrobić manicure, jakby sama nie mogła. Już przy pierwszym podejściu ją skaleczył. Strach pomyśleć co jeszcze by z tego wyszło, na szczęście przyszedł Pumeks i nie po dżentelmeńsku kazał jej iść won. – Nowy dyżurny? – Tak jest, proszę kolegi. – Nie wyglądasz mi zbyt mądrze. Wiesz, kim jestem? – Ko… kolega jest przerośniętym Pumeksem, wyczynowcem. – Nieścisłe. Jestem Pumeksem Drugim i w ten sposób odróżniam się od mojego brata, Pumeksa Pierwszego, który zresztą nie dorasta mi do pięt. Powtórz! Powtórzył. – Dobrze. Podpowiadać umiesz? – To podpowiadanie należy do obowiązków dyżurnego? – A co, nie wiedziałeś? Dotknąć czoła znaczy “jeden”, dotknąć nosa “dwa”, dotknąć brody “trzy”, dotknąć ucha “cztery”, nadąć policzki “pięć”, zrobić ryjek “sześć”, zęby wyszczerzyć “siedem”, język pokazać “osiem”, kaszlnąć “dziewięć”, ziewnąć “zero”, drapać się jedną ręką odjąć, drapać się dwoma rękami “dodać”, pięść pokazać “pomnożyć”, dwie pięści pokazać “podzielić”. A teraz powtórz! – Zrobić ryjek “sześć”… – Tylko o ryjku zapamiętałeś, co za cymbał! Uważaj, nadaję sygnał! Nadął policzki, podrapał się w głowę dwoma rękami, a potem wyszczerzył zęby. – No, co zrobiłem? – Małpę. Ten język migowy przypomina „Tajemny szyfr” („Mikołajek i inne chłopaki”) palec na nosie – to litera „a”, palec na lewym oku – to „b”, palec na prawym oku – to „c” itd. nie służył do podpowiadaia, choć mógł. Pumeks chyba najbardziej mnie rozbawił. Dalszy ciąg opuszczam. Wszystko obracało się przeciwko Markowi i w końcu zaglądał do lusterka, czy osiwiał. Trzecia przygoda najdłuższa, opowiedziana w trzeciej osobie. Na tle pozostałych jakby sprawia wrażenie utrzymanej bardziej w granicach prawdopodobieństwa. Marek będąc na wagarach (nie całkiem dobrowolnie, ale jednak) omyłkowo zamienił tornister z jakimś chłopakiem, zresztą było to winą tamtego. Gdy Marek wracał do domu, widział że śledzi go jakiś okularnik z brodą. W nocy nastąpiło włamanie. Pan Surma zbił szybę rzucając butem we włamywacza. – Mój but! – jęknął kuzyn Marka – Nie mógł pan rzucić swoim? – Jak miałem rzucić swoim butem, kiedy go miałem zasznurowanego na nodze? Nazajutrz chłopcy przy spotkaniu zamienili tornistry znowu. Potniej Marek znikł. Poszukiwania nie dają wyników. Znany już znajomy pana Surmy sprowadził znajomego detektywa, zresztą byłego, Hipolita Kwasa. Właściwe Hippolitta Kwassa. Od razu odkrył ślady wytrycha w drzwiach, chociaż włamywacz wszedł oknem. Po zapachu detektyw jest w stanie wykryć każdego przestępcę (zna ich wszystkich, gdyż sam był kiedyś jednym z nich, chyba nawiązanie do „ZŁEGO” Tyrmanda). Jaśmin wskazuje na Bogumiła Kadryla, śliwowica na Alberta Flasza, benzyna na Teofila Bosmana zwanego Czarnopalcym, gdyż bezustannie czyści swoje czarne rękawiczki benzyną. Tym razem czuć było walerianę. To mógł być tylko Wieńczysław Nieszczególny. Najgorszy ze wszystkich, działający w pojedynkę. Pan Surma go zna pod nazwiskiem Remigiusza Kurzyłło. Czy Kuryłło z „Księgi Strachów” był nazwiązaniem? Tak przypuszczam. Nocna wyprawa do klubu „Arizona” kończy się inaczej niż można było przypuszczać. Następnie znika detektyw. Śledztwo przejmuje harcerz Teodor (po grecku Bożydar). Gdzieś od połowy ksiązki jest właściwie głównym bohaterem. Od razu rozwiązuje wszystkie zagadki. Z małą pomocą innych, jak Nudys i Pikolo, robiących głupie żarty, co jakby zapowiadało harcerzy z „Wyspy Złoczyńców”. W przygodach Pana Samochodzika oczywiście brak odpowiednika Teodora i dobrze. Od detektywa przyszedł list: Szanowni Państwo! Jestem na tropie. Przeprowadzam pewną małą inwigilację. Wkrótce ptaszek zostanie uwięziony, tak jak na to zasłużył. Nie meldować milicji jeszcze przez dziesięć dni. Od wczoraj siedzę plackiem. Opróżniłem już całą flaszkę. Studiuję z nudów szachy, nie ma pod Słońcem lepszej gry. Łączę pozdrowienia Kwass Między słowami są odstępy, co przypomina szachownicę. Też lubię szachy, „co zaznaczam, gdyż jest to nieważne” (z piosenki „Nieistniejący bojler” Bronisława Opałko). Teodor od razu odgaduje, iż skacząc jak konik szachowy można odczytać ukrytą wiadomość „Jestem uwięziony przez flaszkę pod plackiem”. Przypomina to „Strzeżcie domu” w „Szatanie z 7 klasy” czy „Hudson wszystko powiedział” w „Glorii Scott” lecz bardziej pomysłowo ukryte. Flaszka oznacza oczywiście Flasza, kłopot sprawia „placek”. Tu pomocą jest inna powieść Makuszyńskiego „O dwóch takich”. Zatem znaczy to „pod Jackiem”. Początkowo Teodor ma na myśli świątynię pod tym wezwaniem, lecz rychło wpada na właściwy trop. Razem z pozostałymi harcerzami odkrywa melinę Flasza i wyzwala detektywa oraz Marka, którego los do tej pory był zagadką. Co prawda, jakby powiedział Barańczak w „Czytelniku ubezwłasnowolnionym”, ostatnie słowo ma milicjant. Lecz tu z przymrużeniem oka. Zapodane tu streszczenie może sprawiać wrażenie zawiłego, jednak wyjaśnienie wszystkiego zajęłoby za dużo miejsca. Lepiej przeczytać powieść. Serial „tradycyjnie” poplątany, zamiast Marka znika Czesiek, zamiast Teodora śledztwo prowadzi … Marek, wbrew zasadniczej myśli książki, że jest pechowcem. Pan Edmund dwukrotnie wracał do tych bohaterów. W „Klubie Włóczykijów” znów są Kadryl i Nieszczególny, po blisko 40 latach od pierwszego wydania „Przygód Niewiarygodnych” dopisał „Nowe przygody Marka”, znacznie słabsze. A szkoda...

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Świetna polska powieść dla dzieci. Sięgnęłam po nią z chęci porównania oryginału z adaptacją z 1970 roku i muszę przyznać, że bardzo pozytywnie mnie ona zaskoczyła. Powieść jest zabawna, ciekawa i zarazem inteligentnie poprowadzona. Nie ma tu jednoznacznie złych postaci, ale są przestępcy i różne strony interesu. Dorośli przedstawieni z perspektywy dzieci nie są zniekształceni, jak to często potrafią zrobić powieści prowadzone z podobnego punktu widzenia, a same dzieci są, cóż, po prostu dziećmi: ciekawskimi i pełnymi wyobraźni, która pakuje je w kłopoty. Żałuję, że nie miałam przyjemności zapoznać się z tą książką w dzieciństwie. Mam jednak nadzieję, że rodzice, którzy mają ku temu okazję z własnej woli, a nie przez wzgląd na wytyczne listy lektur, zachęcą swoje dzieci do sięgnięcia po dzieło Adama Bahdaja, a później zabiorą na wycieczkę do zamku w Niedzicy, gdzie rozgrywa się jej akcja. ;)

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Zakończyłem dziś kolejny tom Pana Samochodzika. Cóż, muszę przyznać, że koncepcja i pomysł był, wykonanie wyszło średnio ale powyżej średniej. Pan Szumski dzielnie podążył tropem Nienackiego opisując "nowe" przygody "nowych" bohaterów. Cieszy mnie udział pana Tomasza w przygodach jego podwładnego. Jest jak swego rodzaju guru uzupełniając myślenie w rozwiązywaniu zagadki Pawłowi. Jednak w większości jest już postacią poboczną oddając palmę pierwszeństwa swojemu następcy. Przygoda ze skarbem, kradzież, Batura, piękne kobiety, wykwintne jachty, pościgi to cała esencja tych książek. I nawet pod piórem nowego autora, mimo widocznych różnic, warta jest kontynuacji czytania. Choć może troszeczkę przewidywalna akcja, i troszeczkę niepotrzebna (lub zbyt mało rozwinięta) opowieść o Nessie z Lisuń powodują zwolnienie akcji, to nadal jednak akcja pędzi do przodu :) młodzi, dzielni Łodzianie, w swoim stylu dodają uroku powieści, nawiązania do poprzednich tomów pomagają nam przypomnieć sobie jedność wszystkich powiesci o panu Samochodziku. Niestety nie poznaliśmy zalet wspaniałego Rosynanta ale myślę że jeszcze przyjdzie na to czas w kolejnych tomach. Batura junior mężnie stawia kroki swojego ojca wzbogacając akcję i suspens książki. Odkładam na półkę 17ty już tom i sięgam natychmiast korzystając z pięknego wieczoru po kolejny. Polecam Szumskiego i dalsze przygody Pawła, Tomasza, Batury, które wyszły spod jego pióra :)

Jak zwykle świetnie się czyta przygody detektywa-amatora, tym razem we Francji. Oczywiście uwzględniając, że jest to książka dla młodzieży i to w realiach PRL-u. Sporo informacji o malarzach i historii zamków nad Loarą. Gł. postacie książki: — Pan Samochodzik – Tomasz, przyjechał do Francji na zaproszenie barona Raoula de Saint-Gatien, któremu Fantomas zagroził kradzieżą cennego obrazu. — Fantomas – słynny, tajemniczy, złodziej cennych obrazów. — Gaspard Pigeon – detektyw agencji ubezpieczeniowej. — Raoul de Saint-Gatien – baron, właściciel Zamku Sześciu Dam, przyjaciel kapitana Petersena – znajomego Pana Samochodzika z „Templariuszy”. — Yvonne – 14-letnia bratanica barona, sierota pod opieką barona. — Vincent – starszy brat Yvonne, narzeczony Karen Petersen, artysta-malarz z Paryża. — Robert – 15-letni przyjaciel Yvonne, syn kustosza zamku. — Madame Eveline – bogata ciotka Yvonne, miłośniczka szybkich samochodów. — Pierre Marchant – właściciel zamku Orlego Gniazda, podaje się za byłego handlarza win, jeździ na wózku inwalidzkim.

Pan Paweł i jego Inkaskich przygód ciąg dalszy. Po kilku porażkach w poprzedniej części nasz główny bohater kontynuuje poszukiwanie skarbu Inków i srebrnej trumny Uminy w Niedzicy, pięknym zamku, który miałem okazję zwiedzić. Pojawia się również obok Janusza i nadal zarozumiałej aczkolwiek rezolutnej Zosi nasz stary znajomy Batura. A jak Batura to i czarne charaktery, ciemne interesy, spryt i wyścig z czasem po skarb W książce nie spotkamy zbyt szybkiej akcji niestety. Wiele momentów zaskakuje bystrością lub raczej niezachwianym instynktem pana Pawła Dańca, które sprawiają, że niestety przygoda traci na wartości. Mimo wszystko polecam wszystkim obie części Inkaskiej przygody Pana Samochodzika. Spokojna lektura na długie zimowe wieczory

To bardzo dobrze, że takie książki powstały. Na nich wychowywały się pokolenia. Fantastyczne, chociaż ulokowane w realiach przygody dwóch chłopców - spryciarza i niedorajdy. Samodzielna podróż różnymi środkami lokomocji, a wszystko za sprawą pewnej pomyłki... Na podstawie tej opowieści zrealizowany został film pod tym samym tytułem. Zawsze czynię porównania książki z filmem - tym razem (w mojej ocenie) książka wypada lepiej. To jednak nie takie ważne. Ważne jest to, że są jeszcze ludzie, którzy po takie książki sięgają, którzy czytają je swoim dzieciom. Dzięki temu najmłodsi czytelnicy nie tylko się bawią, ale także poznają historię!

Urocza ramotka z lat 60 dziesiątych. Dawne harcerstwo, ,obóz w górach świętokrzyskich - pionierka, własnoręczne przygotowanie namiotów ,latryny, ogniska, warty, gotowanie posiłków. Do tego przygody zastępu czarnych stóp - to wszystko napisane barwnym językiem. Łza się w oku kręci jak to dawniej bywało , dziś współczesnym harcerzom włos tylko może zjeżył się na głowie i raczej nie uwierzą . Polecam w celach poznawczych.

To była dobra książka. Była, 70 lat temu. Od tego czasu świat się zmienił, realia się zmieniły, dzieci się zmieniły (tylko szkoła pozostała taka sama). Przy całym moim sentymencie do tej książki - dla współczesnego nastoletniego czytelnika jest nie do przebrnięcia. Ten świat jest już tak bardzo obcy i abstrakcyjny, że akcja równie dobrze mogłaby mieć miejsce na obcej planecie.

Przygody Pana Samochodzika i ekipy tym razem skupione są na poszukiwaniach kamienia filozoficznego. Konkurencja tym razem pod postacią dwóch kuzynek Kruszewskich, a nie jak zazwyczaj pod postacią Batury. Akcja ksiazki rozgrywa się w moim ulubionym mieście Krakowie i jego żydowskiej dzielnicy- Kazimierzu. Motywem przewodnim jest poszukiwanie kamienia filozoficznego, więc znajdziemy tu bardzo dużo informacji na temat alchemii, historii najsłynniejszego polskiego alchemika Sędziwoja oraz urządzenia zwanego atanatorem i Niemej Księgi. Również chwilowy powrót słynnych harcerzy Wilhelma Tella, Wiewióry i Sokolego Oka przywodzi na myśli oddalone w ksiazce już o 30 lat dawne przygody. Książkę czyta się bardzo przyjemnie, kuzynki trochę nieroztropne, momentami przyponajace Chucka Norrisa, walczące jak lwice by dotrzeć do celu, Paweł Daniec i Pan N.N. cierpliwe wchodzą y im w paradę do momentu osiągnięcia wspólnego celu. Trochę zbyt dużo wiadomosci o różnych związkach chemicznych i procesach wytwarzania kamienia filozoficznego powodują od czasu do czasu znużenie. Jakkolwiek książkę czyta się przyjemnie, wartka akcja i jej zwroty powodują rosnące napięcie z rodzialu na rozdział. Polecam fanom przygód Pana Samodzika

Bardzo, bardzo zabawna historia... a wszystko przez niespodziewaną komplikację... Ze względu na spóźnienie brata, aby ratować honor rodziny, Tosia wyrusza na wakacje do kuzynostwa, do leśniczówki... Tomek zmuszony jest więc wyjechać na wieś do cioci Isi i jej córek. Oboje w niezwykły sposób radzą sobie z licznymi przeciwnościami ... Ich przygody emocjonują, śmieszą ;),a przede wszystkich wzbudzają podziw dla kreatywności bohaterów ... Wspaniale jest tu opisany świat dziewcząt i chłopców... Godne pochwały zaangażowanie Tosi, jej prawość; z drugiej strony starania, spryt Tomka i jego system zarządzania młodszymi córkami cioci :) niewiarygodne ... I jeszcze jedna prawda, tym razem o rodzicach, ... czasem warto porzucić przekonania i schematy ... i zupełnie w inny, nowy, świeży sposób popatrzeć na swoje dziecko!

Yanes czy Jankes? Wyobraźmy sobie mieszankę lekkiego stylu i błyskotliwej gawędy Marka Twaina z „Podróżami Guliwera”, ale w czasie do czasów z Legend Arturiańskich. A to wszystko z bohaterem wyjętym wprost z kart Wielkiej Amerykańskiej Powieści (np. Steinbecka),który realizuje fantazje podróżników w czasie we wczesnośredniowiecznej Brytanii. Tak krótko można podsumować „Yankesa na dworze króla Artura”. Nasz tytułowy Yankes trafia po śmierci lub w jakiś inny niewytłumaczony sposób do Camelotu (jak w jakimś isekaiu). W swym pozytywistycznym (z naciskiem na scjentyzm) i modernistycznym światopoglądzie decyduje się ucywilizować VI wieczną Anglię. A pierwszym z kim się konfrontuje, to oczywiście Merlin, którego uważa za szarlatana. W ramach swojej drogi i technicznym zacietrzewieniu nasz yankes nie zna legendarium Arturiańskiego ani ówczesnej kultury. Wszystkie dziwne elementy stara się wykorzystać lub zmienić na XIX wieczną modłę. Np. choć sam uważa noszenie cylindrów za głupie, to zmusi rycerzy do ich noszenia, by się z nich naigrywać. Tę chęć zmiany można interpretować w bardzo różnych rejestrach. Z jednej strony można dojrzeć tu krytykę Brzemienia Białego Człowieka i patrzenia na kultury różnicująco ze względu na czas i na miejsce. Czasem jednak widać nieco serca i docenienie osiągnięć cywilizacyjnych. Mark Twain potrafi wchodzić też na poważniejsze tony i pokazać niszczycielską moc techniki. To nie współczesna powieść, gdzie śmierć jest wyjątkiem. Śmierć jest tu mrocznym ostrzeżeniem, którego pewnie nawet M. Twain nie jest świadomy. Gdy pisze o niszczycielskiej broni zabijającej dziesiątkami lub setkami myśli pewnie o ofiarach jako o Indianach bądź Afrykańskich ludach. Nie spodziewa się raczej, że ze swojej perspektywy 1889 roku, za dziesięć lat w czarnym tygodniu (wojna burska) kwiat angielskiego wojska spotka taki sam los, a za trzydzieści całe europejskie armie. M. Twain w swojej pomysłowości przedstawia naukę i technikę jako siłę, która zmienia powierzchowność, ale nie naturę ludzką. Tą ostatnią ubiera w średniowieczne szaty, które raz są przyjemnie zgodne z historią (odpowiedzialność władcy za zbawienie),a raz krzywdząco stereotypowe (wiara w płaską Ziemię i niemycie się). Jednak jak to bywa, by zmienić ludzi, nie wystarcza sama edukacja w myśl Platońskiej absolutnej moralności, w którą wierzyli wszelcy późniejsi oświeceni. A jak napisała Katarzyna II do Diderota: „Papier wszystko przyjmie, ale skóra jest wielce łaskotliwa”. Historycy tak samo wierzą, że natura ludzka jest stała, a tylko objawianie jej zmienia się w czasie i miejscu. M. Twain wykorzystuje ten pogląd, by pod płaszczykiem średniowiecza pokazać pewne prawidłowości swoich współczesnych, niczym z „Podróży Guliwera” Jonathana Swifta. Czy czynione dobro usprawiedliwia potem czynienie potem zła? Albo czy też uszczęśliwianie kogoś na siłę nie jest też najlepszym pomysłem? Burżuazja i arystokracja nie różnią się tak bardzo. W samej powieści zabawne i nie bez winy są obie strony – yankes równie mocno jak postacie z legend. Jednak M. Twain przedstawia mocno satyryczny humor, który operuje językiem, absurdem i różnymi subtelnościami. Słuchając jednym uchem lub czytając nieuważnie, ten delikatny humor może przejść nam koło nosa. Nie jest to w żadnym razie Terry Pratchett. Na szczęście błędy w synchronizacji audio pozwoliły przesłuchać mi pewne fragmenty jeszcze raz i docenić bardziej „Yankesa na dworze króla Artura”. Choć może nie jest to najlepsze dzieło spod ręki M. Twaina, to nadal jest porządną historią, która zręcznie nawiązuje do najróżniejszych legend i opowieści. Jego w sumie lekka forma sprawia, że słucha się go jak gawędy Bohumil Hrabala, pomimo niekiedy mroczniejszych momentów. Pozwala to płynąć słowom i nawet jeśli się słucha jednym uchem, to „Yankes na dworze króla Artura” wciąż może być przyjemną opowieścią.

Rok 2026 rokiem zachęcania młodzieży do czytania książek (nr 2). Żeby podyskutować o tym co przeczytali sam musiałem odświeżyć sobie fabułę (po 40 latach coś tam pamiętałem, co świadczy o tym że było i jest warto przeczytać). Plusy: + kolejna odsłona przygód Tomka podobała się mnie i młodszym czytelnikom; + tym razem jesteśmy przeniesieni w samo serce Czarnego Lądu w okolice jeziora Wiktoria, do Kenii, Tanzanii, Ugandy i Rwandy; + spotkanie z przyjaciółmi Tomka bosmanem Nowickim i Janem Smudą; + interesujące opisy flory i fauny występujące na tym mało znanym obszarze; + przedstawienie zamieszkujących ten teren tubylców, ich zwyczajów i kultury; + najbardziej interesujące było poznanie Pigmejów i ich obrzędów; + Afryka początku XX wieku, w okresie kolonialnym, gdzie kwitnie niewolnictwo; + zawsze będą ludzie gotowi zrobić wszystko dla władzy i pieniędzy; + zwiedzanie egzotycznych miejsc nawet z dzisiejszych czasach to wielka frajda; + sentymentalna podróż do lat młodości, początku przygody z książką; + ciekawe opowieści o polskich podróżnikach i odkrywcach w Afryce. Minusy: - może i niektóre informacje już nieaktualne, ale minęło przecież ponad 60 lat. Ogółem książka bardzo dobra.

Powieść o sposobie grupy chłopców na przetrwanie okupacji faszystowskiej realiach małego miasteczka. Bez zadęcia i propagandy. Jeżeli ktoś szuka superbohaterów, szczęśliwych zakończeń to nie tu. Czytałem tą książkę czterdzieściparę lat temu i w tym roku spotkałem ją w bibliotece (na półce z nowościami 🤭🙂chociaż wydanie 5 z 1973 roku). Wróciłem przez lokalny patriotyzm, przeczytałem z przyjemnością, nostalgią i świadomością upływającego czasu.

Na dzień dobry - pierwsza nieścisłość : Paweł kaja się, że nigdy w Chęcinach nie był, a to nie prawda - był, chocioaż nie umiem teraz wskazać dokładnie w którym tomie. Nawiązanie do Kortumowa. W sumie całkiem niezła, fakty historyczne, młodzi pomocnicy, wspaniała reklama Chęcin!

„Kaktusy z Zielonej Ulicy” Wiktora Zawady to książka, którą odkryłem zupełnym przypadkiem gdzieś w gimnazjum. Pomijając lektury, czytałem już wtedy całkiem sporo. Chociaż rysował się mocno kierunek prowadzący w stronę fantastyki, to sięgałem też po inne rzeczy. I tym sposobem, przeglądając u dziadków szafkę z książkami mojej mamy i ciotek trafiłem na taki skarb. Powieść ta jest to świetna młodzieżowa przygodówka osadzona w trudnych realiach II wojny światowej. Autor dokonał niesamowitej sztuki, jaką jest pokazanie wojny z perspektywy dzieci przy zachowaniu daleko idącego autentyzmu życia społecznego i tragizmu okupacji. Wspominam lekturę naprawdę dobrze. Już wtedy interesowałem się historią i zdawałem sobie sprawę z tego, czym była wojna i jakie były jej konsekwencje, więc lektura była ciekawym doświadczeniem. Z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że fabuła weszła mi w głowę, a książkę czytałem kilkukrotnie. Sam fakt, że teraz po latach wciąż siedzi mi w głowie jest chyba dość znaczący. Wiktor Zawada, a właściwie Witold Welcz umieścił swoją opowieść w Zamościu, co na pewno też nie pozostało bez wpływu na mój odbiór, bo chociaż sam pochodzę z Tomaszowa Lubelskiego, to Zamość odwiedzałem wielokrotnie. No i na koniec mój dom rodzinny mieści się przy ulicy Zielonej. Innej, ale jednak. Nie wydaje mi się, żebym specjalnie utożsamiał się z bohaterami powieści, jednak gdzieś ta koincydencja była ciekawa. Tytułowe Kaktusy to grupa przyjaciół, których najlepszy czas dzieciństwa to zabawa w Indian. Wrzesień 1939 roku sprawia, że zamiast zabawy w wojnę muszą stawić czoła prawdziwym wydarzeniom. Obserwują jak zmienia się życie codzienne ich, rodziny i wszystkich wokół pod niemiecką okupacją. Dotychczasowe psikusy i zabawy ustępują pomysłom, jak rzeczywiście mogą zaszkodzić wrogom. Spotykają się z dramatami, takimi jak rozbicie rodziny oraz realnym niebezpieczeństwem. Dziecięce kłótnie odchodzą na bok z racji poczucia braterstwa oraz strachu, który odczuwają mimo okazywanej odwagi, a czasem nawet buty. Dzidek, Bysiek, Milka oraz Jędrek to główni bohaterowie książki, ale ważną rolę odgrywał także Jasiek Cielebąk, który nieco starszy od pozostałych dzieciaków, szybciej i bardziej świadomie wyrabiał sobie zdanie na temat sytuacji. Niesamowitą postacią jest Polcia, pomoc domowa rodziny Centów. Dziewczyna, która potrafiła zrugać Niemca, tak że wziął nogi za pas. Oj, pamiętna scena. No właśnie, są też Niemcy. Zarówno osiedlani na Zamojszczyźnie zwykli ludzie z III Rzeszy, jak i żołnierze. W tym ostatnim gronie znajduje się Herr Pacurek, niepożądany lokator w domu Dzidka, główny wróg Kaktusów. Na konflikcie z nim skupia się lwia część akcji książki. Postacie nie są przerysowane, nie mają cudownych zdolności ani nadmiernego szczęścia. To zwyczajne dzieciaki i ich rodziny oraz znajomi, którzy po ludzku muszą zmierzyć się z potężnymi przeciwnościami losu. I to chyba właśnie ta autentyczność sprawia, że wciąż mam mocne wspomnienia związane z tą książki i co jakiś czas wracają one do mnie i rozpamiętuję sobie tę historię. Styl autora jest bardzo specyficzny, łączący lekkość lektury dla młodzieży z powagą wojennej tematyki. To rzadka sztuka i umiejętność, by tak połączyć te kwestie bez uszczerbku dla którejkolwiek. Świadczę własnym doświadczeniem, bo to dość znaczące, że mimo upływu bodaj 20 lat tak dobrze pamiętam tę książkę i czuję echo emocji, jakie zostały w niej zawarte. To jest moc literatury. Taką literaturę powinna czytać młodzież. Chociaż rozumiem zmiany pokoleniowe oraz zmianę trendów, to „Kaktusy z Zielonej Ulicy” powinny być szerzej znane i promowane. To nie tylko książka przesiąknięta niezwykłym klimatem przyjaźni i zagrożenia. Jest tu wspaniały, nieprzesadny patriotyzm oraz wiele mądrych postaw i zachowań. Co ciekawe, mimo że powieść ukazała się pod koniec lat 60., to nie pamiętam, żeby wciśnięto tam propagandę komunistyczną. Jeśli jest, to wtedy jako dzieciak jej nie dostrzegłem. Z całego serca polecam tę książkę zarówno młodym, jak i starszym czytelnikom. Wszystkie powody wymieniłem wyżej, więc nie będę się powtarzał. Wspomnę tylko, że jest to pierwszy tom trylogii i co dziwniejsze mimo mojego zachwytu nad tym tomem, nigdy nie miałem okazji przeczytać kolejnych. W szkolnej bibliotece ich nie było, w publicznej chyba nie pytałem, a kupić tego nie szło, bo internetowy rynek handlu wtórnego książkami nie był tak rozwinięty jak dziś. Plan uzupełnienia kolekcji będzie dopiero zrealizowany. Wtedy pewnie wrócę z pełną recenzją i okaże się czy z perspektywy starszego, obciążonego większą wiedzą człowieka też będzie tak świetnie. Tekst opublikowany pierwotnie na stronie: https://www.facebook.com/SoFiK.DamianPodoba

To prototyp przygód Tomka. W tej pierwszej książce o mlodym bohaterze Tomek ma 13 lat, jest Amerykaninem i mieszka w Nowym Yorku. Ucieka z domu, aby udać się w daleką podróż i przeżywa przygody w Afryce. Tomek jest protoplastą Tomasza Wilmowskiego, pan Brown jest przyszłym Janem Smugą. Mnie się podobało. Trochę przypominalo mi Przygody Tomka Sawyera, trochę W pustyni i w puszczy. Jest to książka dla starszych dzieci i mlodszej młodziezy. Spokojnie mogłaby być - kiedyś - lekturą dla klas 5-6. Obecnie byłaby kontrowersyjna ze względu na poprawność polityczną... Warto wspomnieć o życiorysie Alfreda Szklarskiego. Urodził sie w USA w roku 1912 i tam dorastał, w 1922 powrócił z rodziną do Polski. Tomek jest zapewne alter ego autora - tak sądzę.

Jako nastolatek zaczytywałem się książkami autora. Ile to pozytywnych wzruszeń przeżyłem śledząc losy jego bohaterów. Jeśli nie należał do moich najulubieńszych autorów, to na pewno był w czołówce. Twórczość autora, bez wątpienia, należy do kanonu literatury młodzieżowej. Jego powieści przygodowe i fantastyczno - naukowe fascynują do dziś, niezależnie od wieku. Należy tutaj wspomnieć, że niektóre fantastyczne pomysły autora stały się rzeczywistością. Był inspiracją dla innych twórców. Twórczość autora jest ponadczasowa. Jego książki były przetłumaczone na wiele języków i są dostępne na całym świecie. Były, są i będą czytane przez kolejne pokolenia. Mam nadzieję, że do nich dołączysz !!! 10 gwiazdek za całokształt twórczości. " Najgorsza " z jego książek uważana jest za literackie arcydzieło. POLECAM !!!