Ziarnko bobu. Rosyjskie bajki ludowe w opracowaniu Aleksego Tołstoja

W czasie deszczu dzieci się nudzą. To ogólnie znana rzecz. Tak obwieszczają słowa pewnej piosenki i od tego problemu ta książeczka się rozpoczyna. Dziś za moim oknem też głównie widziałem deszczowe chmury i przyszła mi na myśl ta książeczka z dzieciństwa. Cóż zrobić w czasie nudnych słotnych godzin? Może uruchomić wyobraźnie i zagrać w "Gdyby"? Wyobraźnia to lek na różne smutki, to droga do niesamowitych przygód. O sile wyobraźni ta książka głównie opowiada. Jak zbudowana jest książka? Na jednej stronie znajduje się tekst. Na drugiej dopasowany do tekstu całostronicowy rysunek. Ilustracje są autorstwa Krystyny Wojciechowskiej. Proste, lecz świetnie dopasowane, znakomicie współgrające z tekstem i kolorowe. Tekst znakomity w każdym calu. Ciekawie skonstruowany: fragmenty pisane prozą i rymowane przeplatają się wzajemnie. Wspaniale się go czyta. Nawet gdy nudno i pada można zadać sobie pytanie, takie jak w książce: "A gdyby deszcz, co tak leje przestał padać dopiero w niedzielę?". Puśćmy wodze fantazji z tą książeczką i postarajmy się niebanalnie odpowiedzieć na takie pytanie. Kolejne pytania zaczynające się od słowa gdyby, mogą doprowadzić do stworzenia ciekawej historii. Tak dzieje się w książce. Jedna z piosenek dla dzieci mówi, że fantazja jest od tego, aby bawić się na całego. Zabawa w "Gdyby" opiera się na nieskrępowanej wyobraźni i można z powodzeniem z dziećmi w nią zagrać. Można spędzić wspaniale czas, jak bohaterowie tej wybitnej książeczki. Książka dla dzieci, która zasługuje na wielką ilość pochwał i na uznanie.

"Niegdyś, w zamierzchłych czasach gubienia zębów Marcin kupował w kioskach celofanowe kopertki ze znaczkami, potem je wysypywał na blat biurka i ze zmiętoszonej kupki wybierał najbardziej kolorowe i największe, te kolorowe i największe można było wymienić na gumę do żucia, nieco używany mazak, albo kawałek plasteliny, szkoda, że nigdy bardziej serio nie pomyślał o skompletowaniu zbiorów, może teraz miałby sam takie znaczkowe serie i mógłby je oglądać w szare popołudnie." Lubię (może z sentymentu) literaturę młodzieżową lat 70-90, lubię sensowne zdania - złożone wielokrotnie, lubię te proste ilustracje i tamto prostsze życie;) A kiedyś, również lubiłam się wymieniać mazakami i pachnącymi gumkami;)

Ten niewielki tomik wierszy trafił po raz kolejny na moją półkę „teraz czytam”, przy okazji reorganizacji domowej biblioteczki. Książeczka była kupiona dla córek, pomyślałam, że spodoba się też wnukom. Niestety nie potrafiłam ich zainteresować tą lekturą. Natomiast sama z dużą przyjemnością przypomniałam sobie kolejne wiersze autorki. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, kilka z nich bardzo dobrze zapamiętałam. Szczególnym sentymentem darzę wiersz pt. „krople deszczu” o przemijaniu i powtarzalności.

Książeczka z późnego PRL-u z serii ,,Poczytaj mi mamo ’’. W nowym formacie kwadratowym, wprowadzonym po zmianach w 1974 roku. Książeczka cienka, dobry druk. Papier grubszy odrobinę. Ilustrowana przez Mateusza Gawrysia. Część ilustracji jest zgoła abstrakcyjna i nie przemawia przynajmniej do moich dzieci. A niektóre są trafne i ładne. Historyjka bardzo mądra i życiowa. Rodzice Agnieszki pokłócili się w sobotni wieczór na jakiejś imprezie i w niedzielę nie odzywają się do siebie. Mało tego złościli się na siebie przez pół nocy, palili papierosy, że dziewczynka nie mogła spać. Bardzo przeżywa sprzeczkę rodziców. I nagle ni stąd ni zowąd przed dziewczynką pojawia się dobry duszek Głowogonek i podpowiada co ma w tej chwili zrobić i spróbować naprawić rodzicielskie stosunki. Co wymyślił dobry duszek? Czy Agnieszka wzięła sobie do serca jego słowa? Co zrobili razem w kuchni? Czym był Placek Zgody i Pogody? Czy rodzice się pogodzili i zrozumieli swój błąd? O tym wszystkim przeczytacie w książeczce. Morał jest dla rodziców ,żeby sobie zdawali sprawę jak dziecko wszystko przeżywa i starali się trochę pohamować złe emocje z błahych powodów. Nie wspomnę tu już o papierosach, bo to chyba zwyczaje z ubiegłego wieku. Kto pali przy dziecku w mieszkaniu? A dzieci niech zawsze kochają mamę i tatę i pokazują im to na co dzień. Polecam!

Jedna z moich ulubionych lektur wczesnego dzieciństwa. Krótka a zawierająca tyle treści. Kapitalne wprowadzenie w świat emocji. Lekcja empatii. Poznajemy Piotrusia, który tak jak typowy kilkulatek miewa gorsze chwile. Nie słucha mamy, sprawa jej przykrość. Dzięki tęczowemu zajączkowi zmienia swoje zachowanie.

Grabowski pisał o różnych zwierzętach - w tym też o psach. I mimo, że wciąż w tym samym, ciepłym stylu... to jednak nie są książki o kotach. Jakoś psy - mimo, że wspaniali towarzysze - nie mają w sobie tego piękna co koty (dlatego gwiazdki spadły). Opowiadanie "Reksio i Pucek" przedstawia nam tych dwóch podwórkowych wisusów, szczenięcych zawadiaków, którzy wszędzie wcisną swoje spiczaste (Reksio) i tępe (Pucek) pyszczki. Małe rozkoszniaki, które skradną serce każdemu wielbicielowi piesków... no chyba, że ktoś serce oddał kotom (wtedy trudno, życie). Uwielbiam opowiadania Grabowskiego. Czuję w nich dni pełne słońca, podmiejskie obejście, które nie wiele różni się w sumie od wiejskiego... w tamtych czasach cała Polska była jak jedna wieś. No właśnie, tamte czasy... lata 50' miały swój klimat. W prozie Grabowskiego czuć ten klimat, bez przygniatającego ciężaru komunistycznej rzeczywistości PRLu. Do takich opowiadań chce się wracać. W moim egzemplarzu są rysunki... i wydaje mi się, że to rysunki autora (jedno ze starszych wydań Europy ma taką adnotację... co nie pojawiło się w późniejszych wydaniach). IMO ta książka (jak inne Grabowskiego) mogą cieszyć dorosłych i dzieci również dzisiaj. Nic nie straciły na uroku.

Są takie książki dla dzieci, które mimo upływu lat wciąż nas zachwycają, oczarowują swoją fabularną i ilustracyjną wymową oraz bawią w iście magiczny sposób... Do grona tych pozycji zalicza się z pewnością wspaniała opowieść Wandy Chotomskiej pt. „Kurczę blade”, której to nowe i niezwykle efektowne wydanie ukazało się właśnie nakładem Wydawnictwa Babaryba. Zapraszam do poznania recenzji tej literackiej bajki. To bajkowa, wierszowana, przezabawna i niezwykle klimatyczna opowieść o małym kurczaku i pewnym dziadku. A wszystko bierze swój początek od zakupu dorodnego jajka przez wspomnianego dziadka, który ma ochotę na pyszny kogel mogel... Tyle tylko, że nagle jajko pęka, a z jego wnętrza wydostaje się rezolutny kurczak! I tak też rozpoczyna się barwna, zabawna i wypełniona wielką przygodą batalia między tymi dwoma bohaterami, którą zwieńczy prześmieszny finał... Nieodżałowana Wanda Chotomska oddała tu w ręce czytelników piękną, przystępną dla dziecięcego odbiorcy i raz jeszcze to podkreślę – zabawną, bajkę. To prosta historia, która nawiązuje do tradycji wierszowanej bajki właśnie, oferując odbiorcom ciekawą, klimatyczną i porywającą opowieść. A treści jej dopełniają kultowe już ilustracje Edwarda Lutczyna, które są po prostu piękne i jedyne w swoim rodzaju. Ba! - na tym oferta tego tytułu bynajmniej się nie kończy, gdyż dodatkowo mamy tu obok polskiego tekstu jego anglojęzyczne tłumaczenie, co może stanowić wspaniałą lekcję tego obcego języka. Fabularna strona książki jest naprawdę wspaniałą i niezwykle efektowną, gdy oto poznajemy kolejne perypetie małego kurczaka i dziadka, który robi wszystko, by pozbyć się natręta, a przy okazji i zaspokoić głód... Jednakże wszystko to jest podane z humorem, gracją i w niezwykle ciepłej atmosferze, dzięki czemu nie ma tu mowy o jakimkolwiek zagrożeniu dla dziecięcego odbiorcy na polu przemocy itd. To przede wszystkim zabawna bajka oraz piękno polskiego słowa, rymu i znaczeń, które pozostają na długo w naszej pamięci. Mianem pięknych trzeba określić również ilustracje Edwarda Lutczyna, które obrazują nam tę zabawną opowieść. A przybierają one postać kolorowego, jednolitego tła całej strony oraz umiejscowionej w centralnym miejscu osoby dziadka, kurczaka lub babci wraz z różnego rodzaju domowymi sprzętami. To płynna i lekka kreska, bardzo bajkowy klimat i oczywiście wspaniałe, niezwykle intensywne kolory. Do tego warto wspomnieć o efektownym, kartonowym wydaniu tej pozycji, które z pewnością zachwyci każde dziecko. Dlaczego warto sięgnąć po tę wspaniałą bajkową opowieść…? Przede wszystkim z uwagi na fakt, iż stanowi ona prostą, zabawną, ze wszech miar bezpieczną i jakże bardzo naszą polską historię, która od lat bawi czytelników w naszym kraju. Poza tym lektura tej książeczki niesie sobą znacznie więcej, aniżeli samą zabawę i rozrywkę, gdyż jest to także cenna lekcja polskiego i angielskiego języka. Mało…? Zatem dodajmy do tego również piękny i cenny morał o tym, iż zawiść i złość nigdy nie jest dobrym doradcą, o czym to przekonuje się na własnej skórze jeden z głównych bohaterów opowieści… Książka Wandy Chotomskiej pt. „Kurczę blade”, to kwintesencja mądrej i zabawnej bajki dla dzieci. To wspaniały pomysł, jego znakomite przełożenie na język wiersza oraz piękne ilustracje, które dopełniają sobą pełni dzieła. Z tych wszystkich względów gorąco polecam i zachęcam was do podarowania waszym pociechom tego świetnego tytułu, który okaże się idealnym prezentem na każdy czas.

Polowa ksiazki jest pisana dosc nie zrozumialym jezykiem - jezykiem lekarzy ale warto ja dodac do swoich pozycji jesli sie walczy sie z niedoczynnoscia tarczycy wiele wskazowek jak zmienic diete , jak brac witaminy i jak styl zycia moze odmienic postepowanie choriby oczywiscie jezlei wdrozymy zmiany w zyciu, Polecam

"Stół" Juliana Tuwima to wiersz, który w prosty, ale zarazem niezwykle sugestywny sposób opisuje proces powstawania tytułowego mebla. Tuwim, z charakterystyczną dla siebie lekkością i humorem, prowadzi czytelnika przez kolejne etapy, od rosnącego w lesie drzewa, przez pracę drwali i tartak, aż po ręce stolarza, który nadaje drewnu ostateczny kształt.

Bohaterem tej zabawnej historii jest uroczy piesek, który myśli, że ma na imię NIE, gdyż wszyscy tak właśnie do niego wołają. Jednocześnie jest zdezorientowany całą sytuacją, ponieważ nie rozumie dlaczego na noszonej przez niego obroży znajduje się napis AZOR. Czyżby właściciele się pomylili? Książeczka ma duży format, opatrzony bardzo ładnymi ilustracjami. Ilość tekstu jest niewielka, w sumie mogłoby go być więcej - dlatego wydaje mi się, że książka będzie odpowiednia dla mniejszych dzieci, które czasami mają problem z wysłuchaniem dłuższej treści. Ogólnie u nas nie było jakiegoś szczególnego efektu wow, natomiast na pewno czyta się szybko i przyjemnie.

Agnieszka Frączek zdaje się jedną z najlepszych i najfajniejszych dzieciopoetek u nas. Książeczek z dziecięcymi wierszykami naprodukowano tony, tylko że część z nich zasługuje na wysokie mandaty za kompletny brak talentu i kompletny brak dystansu do tego braku, a inna część jest tylko poprawna - to już coś, jednak chcielibyśmy więcej. No to to więcej, o wiele więcej, znajdziemy tutaj (nie bałbym się postawić autorki w jednym rzędzie z Danutą Wawiłow, z jej najgenialniejszą poezją dla dzieci, i z Brzechwą i Tuwimem, oczywiście. Jak wiadomo, Frączek Tuwima ceni i Tuwimem się karmi, i tuwimowski w charakterze humor w jej wierszach znajdujemy. To jednak nie znaczy, że te utwory to wyłącznie humoreski, jak zdaje się sugerować inna opinia o książce. Idzie w nich o edukację językową dzieci, ale nawet nie o to głównie, bo głównie to idzie o to, o co ma iść w poezji - o poetyckość. O melodię wiersza, rytm, rym także (jeśli rymowane),o to, byśmy się zachwycali. Moje dzieci, sześciolatka i czterolatek, słuchały tych wierszy jak zaczarowane, nawet jeśli nie rozumiały (szczególnie to młodsze) wielu znaczeń. Następnego wieczoru chciały jeszcze raz, z wyjaśnieniami, a kolejnego dnia znowu. Nie ma lepszej rekomendacji nich zasłuchanie dzieci. Zasłuchanie, nie śmiech (ten też, czasami). To lektura równie przyjemna dla dzieci, jak i dla czytającego rodzica.

Pięknie opowiedziana historia o tym, co ważne: o przyjaźni, wspólnym poznawaniu siebie pomimo odmienności, odkrywaniu, wzrastaniu, ale też o tęsknocie i smutku, gdy trzeba się rozstać. Literacko dopracowana, delikatna, nastrojowa. http://madebybibi.blogspot.com/2015/05/muszla.html#more

Bardzo miła, nostalgiczna wyprawa do Rzacholeckiego Lasu i Jiczyna. Większość historyjek kojarzę jeszcze z animacji, ale z lekturą spotkałem się po raz pierwszy. Rumcajs ze spokojnego szewca przemienia się w rozbójnika, walczy z olbrzymem, ucieka z więzienia, znajduje żonę, spotyka samego cesarza... dzieje się tu bardzo dużo! Przepiękne wydanie, śliczne ilustracje, proste historyjki. Nie oczekujcie tu wielkiej literatury - Ctvrtek nakreślij tu opowiastki typowe dla dzieci, co ma w sobie niezaprzeczalny urok.