Księżna Łowicka. Powieść historyczna z XIX wieku

Spodobała mi się ta powieść, przyjemnie napisana, temat również ciekawy bo akurat Wielki Książę Konstanty, rosyjski namiestnik Królestwa Polskiego zwykle jest przedstawiany jako okrutny i mściwy władca.
A tu żona Polka, niejednoznaczna postawa wobec antypolskich postanowień cara.
Lekturę zdecydowanie zepsuł mi dość obszerny wstęp redakcyjny, który krytycznie oceniający i cenzurujący zawartość powieści. Miało to chyba od razu narzucić negatywny stosunek czytelnika do narracji Autora.

Spodobała mi się ta powieść, przyjemnie napisana, temat również ciekawy bo akurat Wielki Książę Konstanty, rosyjski namiestnik Królestwa Polskiego zwykle jest przedstawiany jako okrutny i mściwy władca.
A tu żona Polka, niejednoznaczna postawa wobec antypolskich postanowień cara.
Lekturę zdecydowanie zepsuł mi dość obszerny wstęp redakcyjny, który krytycznie oceniający i...

Mnie przypadła do gustu. Interesująco wymieszane wątki historyczne z romansowymi. Ksiazka przenosi w tamte czasy i odzwierciedla ówczesny klimat.

Mnie przypadła do gustu. Interesująco wymieszane wątki historyczne z romansowymi. Ksiazka przenosi w tamte czasy i odzwierciedla ówczesny klimat.

Wielki książę Konstanty to postać nader barwna i skomplikowana. Bardzo porywczy, z sadystycznymi wręcz skłonnościami. Jako naczelny dowódca wojsk polskich często wściekał się (wybaczcie kolokwializm) na swych podwładnych. Niektórzy, nie mogąc znieść publicznego upokorzenia popełniali samobójstwa. Książę był wielkim zwolennikiem drylu wojskowego i uwielbiał parady i defilady. Jego żołnierze musieli być idealnie wyszkoleni i zsynchronizowani. Pomimo swego temperamentu i wybuchowości, zdaje się, że Konstanty lubił Polaków i na swój sposób hołubił to swoje wojsko. Jako przykład podam, że nie pozwolił samemu carowi na wysłanie polskiego wojska na wojnę z Turcją. Gdy cesarzewicz poznał Joannę był żonaty, ale nie żył z małżonką. Szybko postarał się o unieważnienie małżeństwa i wziął ślub z Joanną. Było to małżeństwo morganatyczne, Joanna otrzymała tytuł księżny łowickiej. Księżna, zwana również Żanetą, wpływała łagodząco na charakter księcia. Wygląda na to, że ich małżeństwo było zaskakująco udane.

Gorzej przedstawiała się sytuacja polityczna w Księstwie Warszawskim. Polacy mieli dość rządów Konstantego oraz lat zniewolenia, co ostatecznie zaowocowało powstaniem. Ciekawostką jest to, że Konstanty podczas powstania gorąco chwalił polskie wojsko i nawet w pewnym stopniu z nim sympatyzował.

Na początku ciężko było mi wczytać się w tę książkę, głównie za sprawą archaicznego stylu autora. Gąsiorowski używał słów i wyrażeń, które nie zawsze były dla mnie jasne. Konstanty został przedstawiony jako człowiek porywczy, czasem okrutny, ale sympatyzujący z Polakami, co raczej odpowiadało prawdzie. Miał tylko kłopot z tym, aby zyskać wzajemną sympatię. Jego trudny charakter nie zjednywał mu ludzi. Joanna zaś to kobieta bardzo religijna, nawet może zdewociała, nie zdająca sobie sprawy z nastrojów politycznych, nawet nieco naiwna, nieorientująca się w sprawach polskich. Naród polski ukazany został przez Gąsiorowskiego jako pełen nadziei na poprawę swego losu. Wszak car Aleksander tak pięknie mówił o konstytucji, o swobodach... Jednak ruchy wolnościowe były wciąż żywe, w kraju wrzało...

Niestety nie przekonał mnie ten Gąsiorowski do końca. Z jednej strony do pewnego stopnia opowieść mnie wciągnęła, z drugiej zmęczył styl. Poza tym mam wrażenie, że sprawa polska została opisana w sposób dość zawiły . Gdybym nie znała (mniej więcej, sporo się zapomniało niestety) historii byłoby mi jeszcze ciężej zrozumieć o co dokładnie chodzi. Jakby tak troszkę uwspółcześnić język i napisać powieść w bardziej przystępny sposób Księżna Łowicka tylko by na tym zyskała. Historia jest z jednej strony ciekawa, z drugiej może zmęczyć i nie każdemu do gustu przypadnie.

https://czarneespresso.blogspot.com/2017/10/ksiezna-owicka-wacaw-gasiorowski.html

Wielki książę Konstanty to postać nader barwna i skomplikowana. Bardzo porywczy, z sadystycznymi wręcz skłonnościami. Jako naczelny dowódca wojsk polskich często wściekał się (wybaczcie kolokwializm) na swych podwładnych. Niektórzy, nie mogąc znieść publicznego upokorzenia popełniali samobójstwa. Książę był wielkim zwolennikiem drylu wojskowego i uwielbiał parady i...

Powieść nudnawa i denerwująca, zwłaszcza, jeśli ktoś już zna tło historyczne wydarzeń. Joanna Grudzińska nieoczekiwanie zostaje drugą żoną wielkiego księcia Konstantego, naczelnego wodza armii Królestwa Polskiego, a potem przez około 10 lat jest przykładną żoną coraz bardziej nienawidzonego przez Polaków księcia.
Tło historyczne jest głównym atutem powieści, pokazane są nastroje panujące w Królestwie Polskim i rządy Konstantego aż do wybuchu powstania listopadowego i śmierci księcia. Obok okrutnego i wybuchowego księcia pojawia się w książce postać Waleriana Łukasińskiego, polskiego patrioty i męczennika tego okresu, którego fikcyjny związek z Joanną jest jednak dosyć kiepsko upleciony i mało przekonujący.
Książkowa Joanna jest mdła i niewiarygodnie naiwna, trudno książkę doczytać do końca.

Powieść nudnawa i denerwująca, zwłaszcza, jeśli ktoś już zna tło historyczne wydarzeń. Joanna Grudzińska nieoczekiwanie zostaje drugą żoną wielkiego księcia Konstantego, naczelnego wodza armii Królestwa Polskiego, a potem przez około 10 lat jest przykładną żoną coraz bardziej nienawidzonego przez Polaków księcia.
Tło historyczne jest głównym atutem powieści, pokazane są...

Głównie za sprawą obowiązku czytania lektur szkolnych, nie pałam zbytnią sympatią do pisarzy, którzy żyli kilka wieków temu. Na przykładzie Żeromskiego czy też Sienkiewicza śmiało mogłabym powiedzieć, że autorzy ewidentnie posiadali zupełnie inny punkt widzenia na świat niż ja, co nie przyczyniło się do mojej sympatii do ich twórczości. Co prawda, im więcej mam lat, tym bardziej zaczynam postrzegać pozytywne aspekty powieści autorstwa pisarzy XIX-wiecznych, jak i też wcześniejszych. Niekiedy próbuję sprawdzić, czy istnieją książki, które pomimo fabuły, obsadzonej w odległych czasach, potrafią mnie zainteresować i wciągnąć…

Wacław Gąsiorowski był pisarzem, publicystą i działaczem emigracyjnym, żyjący na przełomie XIX i XX wieku. Przez kilka lat pracował za granicą jako dziennikarz, jednak na dziewięć lat przed śmiercią powrócił do swojej ojczyzny. Największą popularnością cieszą się jego powieści z okresu wojen napoleońskich.

„Księżna Łowicka”, książka, której wydanie zostało wznowione przez wydawnictwo MG, przedstawia zbeletryzowane losy Joanny Grudzińskiej, żony wielkiego księcia Konstantego. Autor, opierając się na historii tejże młodej Polki, pokazał relacje panujące w domu człowieka, który przez wiele lat nieoficjalnie pełnił funkcję niekoronowanego władcy Królestwa Polskiego. Jego zawiłe stosunki z bratem Aleksandrem, a następnie bratankiem – Mikołajem stały się inspiracją dla Gąsiorowskiego do stworzenia powieści, która wciągnie spragnionych wrażeń czytelników. Szaleństwo rosyjskiego księcia i jego porywczy temperament miały ogromny wpływ na tereny dawnej Polski, mające szanse być kolebką odrodzenia państwa, będącego pod okupacją. Fascynacja na punkcie wojska – a w szczególności na ubiorze i wyglądzie żołnierzy, ciężki charakter, brak zaufania do współpracowników sprawiły, że życie mieszkańców Warszawy nie należało do najłatwiejszych. Joanna Grudzińska, gorliwa katoliczka, starała się być przede wszystkim dobrą żoną. Nie posiadała silnego charakteru ani też wyjątkowej wiedzy, natomiast jej ślepa miłość sprawiała, że idealizowała swego małżonka. Wacław Gąsiorowski, mając przed oczyma te historyczne postacie, stworzył powieść o politycznych zawirowaniach, skrupulatnych marzeniach i chęci zaznania szczęścia.

Przyznam, że pomimo tego, że „Księżnę Łowicką” przeczytałam bardzo szybko, bowiem Wacław Gąsiorowski posiada naprawdę lekki i przyjemny styl, moje odczucia do tej lektury nie należą do najlepszych. W niektórych momentach ciężko zrozumieć zachowanie bohaterów, a całość wydaje się być wówczas drętwa i przede wszystkim – przerysowana. Autor niewątpliwie posiadał intrygujący pomysł na stworzenie książki, przedstawiającej żywot ludzi, którzy pomimo wielkich pieniędzy i dostatku musieli i tak borykać się z wieloma problemami. Zazwyczaj wiek XIX kojarzy się z damami, które ceniły własnych mężów i wspierały ich w działaniach. Żaneta, czyli historyczna Joanna Grudzińska, starała się jak najlepiej wykonywać swoje wszelkie małżeńskie obowiązki, jednak zachowanie jej ślubnego sprawiało, że niekiedy czuła się jak męczennica. Zaborczy i nastawiony tylko i wyłącznie na zwycięstwo książę nieraz doprowadzał ją do łez. Kobieta pomimo wszystko pragnęła walczyć i chwile radości, czego efektem był jej romans ze słynnym spiskowcem, który niestety zakończył się tragicznie. Wacław Gąsiorowski stworzył ciekawe postacie, z których każda posiada swój własny charakter, jak i też cele, do których nieustannie dąży. Pisarz bardzo dobrze ukazał ówczesną sytuację Polski, która walczyła o ponowne miejsce na mapach Europy. Opisy spod pióra tego autora nieraz potrafią zainteresować, tak jak i dialogi, w których niekiedy występuje nutka humoru czy też tragizmu. Również dzięki tym rozmowom pomiędzy bohaterami możemy dowiedzieć się wiele na temat tego, co myślą i jak wyobrażają sobie przyszłość. Pomimo tego, że wszyscy walczyli o wolność, nie bali się śmiać. Oczywiście, z wyjątkiem hardego Konstantego, który swą zaborczością i nienawiścią do otoczenia zniechęcił niejednego kompana.

„Księżna Łowicka” przypadnie szczególnie do gustu miłośnikom historii i pisarzy, którzy tworzyli na przełomie XIX i XX wieku. Wacław Gąsiorowski, pomimo stworzenia intrygujących bohaterów, do końca nie ujął mnie swoją powieścią, pozostawiając pewnego rodzaju niedosyt. Osobiście raczej nie będę szukać dzieł tego pisarza.

Głównie za sprawą obowiązku czytania lektur szkolnych, nie pałam zbytnią sympatią do pisarzy, którzy żyli kilka wieków temu. Na przykładzie Żeromskiego czy też Sienkiewicza śmiało mogłabym powiedzieć, że autorzy ewidentnie posiadali zupełnie inny punkt widzenia na świat niż ja, co nie przyczyniło się do mojej sympatii do ich twórczości. Co prawda, im więcej mam lat, tym...

Dawno temu tę książkę czytałam. Nie zdziwiło mnie ukazanie księcia Konstantego jako gbura i prostaka. Za to nie wiedziałam o romansie jego żony z Walerianem Łukasińskim...

Dawno temu tę książkę czytałam. Nie zdziwiło mnie ukazanie księcia Konstantego jako gbura i prostaka. Za to nie wiedziałam o romansie jego żony z Walerianem Łukasińskim...