Cryptonomicon

Po kilku tygodniach w końcu „zmęczyłem” tę książkę. Zabierałem się do niej ponad 20 lat, głównie z powodu odstręczającego mnie od niej hype`u, kultowości, legend, które okazują się potem wydmuszką. I też po prostu z powodu jej…obszerności. Znając zacięcie grafomańskie Autora - nie myliłem się. Historię można zawrzeć z powodzeniem w maks. 300 stronach, jednak w Jego przypadku, to tak nie da się 😊. Musi być z tysiąc stron, aby zamęczyć czytelnika nic nie wnoszącymi historiami pobocznymi. Absolutnie nic! Wyraźnie odczuwa się, jak na siłę Autor rozwijaj nic nie znaczące wątki, tylko po to, aby zwiększyć objętość. Pisał na akord?

To prawda, że potrafi bawić się słowem, jednak ja, prosty człowiek, tego nie zrozumiałem. Nie macie tak czasami, że czytając jakąś historię bolą Was zęby z powodu idiotycznych dłużyzn? Tak właśnie jest z tą historią. Do tego ta toporna i irytująca wielowątkowość, która koreluje z naprzemiennością rozdziałów książki, pod kątem czasu i opisywanych bohaterów. Męcząca i często spotykana konstrukcja obecnych fabuł. Trzeba mieć przygotowany obok notatnik do zapisywania streszczeń poprzednich rozdziałów 😊. No prawie, ale jak się czyta taką książkę przez 1,5 miesiąca, to przydaje się 😊.

Tak naprawdę ciekawe są tylko rozdziały opisujące fabułę podczas WWII. Te „współczesne” tło (sprzed ćwierć wieku) - mocno obecnie się zestarzały (zwłaszcza pod kątem informatycznym) i budzą uśmiech z powodu wyobrażeń o sieciach i…naiwności Autora.

To nie jest jakąś skrajnie zła pozycja, absolutnie nie! Po prostu Autor przesadził z grafomaństwem i całkowicie niepotrzebnym komplikowaniem fabuły i konstrukcji powieści. Boję się teraz zabrać za „7EW” czy „Peanatemę”, które czekają...

Po kilku tygodniach w końcu „zmęczyłem” tę książkę. Zabierałem się do niej ponad 20 lat, głównie z powodu odstręczającego mnie od niej hype`u, kultowości, legend, które okazują się potem wydmuszką. I też po prostu z powodu jej…obszerności. Znając zacięcie grafomańskie Autora - nie myliłem się. Historię można zawrzeć z powodzeniem w maks. 300 stronach, jednak w Jego...

Dla mnie „Cryptonomicon” to bezlitosny test na cierpliwość i intelektualną wydolność. Stephenson nie idzie na skróty. Serwuje twardą kryptografię, złożone systemy i historię technologii, przez co większość czytelników pewnie odpadnie po pierwszych stu stronach. Jeśli szukasz lekkiej rozrywki na wieczór, nawet tego nie otwieraj. Ale jeśli kręci Cię brutalny konkret i rozumienie mechanizmów od absolutnych podstaw, ta lektura wynagrodzi Ci każdą zainwestowaną godzinę.

Dla mnie „Cryptonomicon” to bezlitosny test na cierpliwość i intelektualną wydolność. Stephenson nie idzie na skróty. Serwuje twardą kryptografię, złożone systemy i historię technologii, przez co większość czytelników pewnie odpadnie po pierwszych stu stronach. Jeśli szukasz lekkiej rozrywki na wieczór, nawet tego nie otwieraj. Ale jeśli kręci Cię brutalny konkret i...

Wspaniały autor, nie schodzi poniżej pewnego poziomu.

Wspaniały autor, nie schodzi poniżej pewnego poziomu.

Wielka powieść. Symfonia równoległych opowieści, które pozornie dryfują osobno, aż łączą się z matematyczną precyzją. Stephenson używa języka jak szyfru. Łączy żargon naukowy, wystrzałowy humor i czystą erudycję w styl, który jest jednocześnie intelektualny i przyjemnie prostolinijny. W Cryptonomiconie równania spotykają emocje, a kod komputerowy staje się metaforą pamięci i tożsamości. Pozycja obowiązkowa dla fanów SF. Reszcie raczej nie polecam, chyba, że ktoś lubi wyzwania.

Wielka powieść. Symfonia równoległych opowieści, które pozornie dryfują osobno, aż łączą się z matematyczną precyzją. Stephenson używa języka jak szyfru. Łączy żargon naukowy, wystrzałowy humor i czystą erudycję w styl, który jest jednocześnie intelektualny i przyjemnie prostolinijny. W Cryptonomiconie równania spotykają emocje, a kod komputerowy staje się metaforą pamięci...

Dwie płaszczyzny fabularne; współczesna i z czasów IIWŚ. Zazębiają się tak porządnie dopiero gdzieś w połowie książki. Mnóstwo postaci, często z powtarzającymi się nazwiskami, więc czasami niełatwo się zorientować, o czym właśnie mowa i w której płaszczyźnie jesteśmy. Trochę dużo dygresji, jakby Autor bardzo chciał się popisać, że odrobił pracę domową i coś na dany temat wie. Plus za wspomnienie, że Polacy mieli swój udział w walce z Enigmą.

Dwie płaszczyzny fabularne; współczesna i z czasów IIWŚ. Zazębiają się tak porządnie dopiero gdzieś w połowie książki. Mnóstwo postaci, często z powtarzającymi się nazwiskami, więc czasami niełatwo się zorientować, o czym właśnie mowa i w której płaszczyźnie jesteśmy. Trochę dużo dygresji, jakby Autor bardzo chciał się popisać, że odrobił pracę domową i coś na dany temat...

Kolejna świetna książka Stephensona. Po trzech książkach widzę jakiś schemat w książkach tego Pana, ale w sumie nic to nie zmienia, bawiłem się przednio, lecz tak samo jak przy Peanatemie - pierwsze kilkadziesiąt stron jest troche nudne, a pojęcie co sie w ogóle dzieje w książce przychodzi po kilkuset stronach xD.

Kolejna świetna książka Stephensona. Po trzech książkach widzę jakiś schemat w książkach tego Pana, ale w sumie nic to nie zmienia, bawiłem się przednio, lecz tak samo jak przy Peanatemie - pierwsze kilkadziesiąt stron jest troche nudne, a pojęcie co sie w ogóle dzieje w książce przychodzi po kilkuset stronach xD.

Jakaż była moja ekscytacja, kiedy zabierałem się do tej książki. Mając dwa Stephensony za sobą:
- Zamieć, która była topornie napisana, ale z fascynującym światem przedstawionym i wysokim konceptem,
- Peanatemę, która nie dość, że podniosła poprzeczkę jeszcze wyżej, to jeszcze była nieźle napisana,
miałem bardzo duże oczekiwania. Niestety, Cryptonomicon nie spełnił żadnego z nich.
Spodziewałem się dziwacznej alt-historii pełnej szalonych stephensonowskich pomysłów, puszczania wodzy fantazji. Zadowoliłaby mnie nawet przeciętna "konceptualność". Ale nie było mi dane. Cryptonomicon to zasadniczo cztery mniejsze powieści, przypisane do czterech POV bohaterów, rozgrywające się w tym samym uniwersum:
- Nudna jak flaki z olejem (a miałem co do niej największe nadzieje!) historia Lawrence'a Waterhouse'a, będąca jednym wielkim wypełniaczem, mozolnie odhaczającym istotne dla świata przedstawionego punkty fabularne.
- Znośny, w większości przygodowy wątek Bobby'ego Shaftoe'a, miotanego po całym świecie i błyszczącego plot armorem. Szkoda tylko, że historia nic by nie straciła, gdyby tego wątku nie było.
- Krótki, acz najlepszy z całości, wątek Goto Dengo. Te rozdziały jako jedyne czyta się z zainteresowaniem. Jest zamysł, jest intryga, jest przygoda, nie ma za to przesadnej grafomanii.
- Chyba najgorsza część poświęcona Randallowi Waterhouse'owi. Połowa tego wątku to spotkania biznesowe, prezentacje w powerpoincie i potyczki prawnicze. Jedna czwarta to bieganie między pomysłami venture kapitalizmu i kręcenie bitcoina (technicznie to, co tu Neal wysmażył, nie było kryptowalutą, no ale),a reszta to prezentacja postaci samego Randy'ego, który jest takim strasznym stereotypowym kucem, że chce się zdzierać skórę z twarzy podczas lektury. Intelektualista o chłopskim rozumie, gardzący intelektualistami (najbardziej śmieszy wylewająca się z autora nienawiść do strukturalizmu po tym, jak napisał bardzo fajną książkę w tym duchu),jawnie akceptujący skrajne akumulacje majątku przez elity i epatujący "kowalstwem własnego losu" i jeszcze na dokładkę zakochany w stereotypowej "nie jestem taka jak inne laski" fantazji.

Ogólnie rzecz biorąc, powieść miałka, przeciągnięta o jakieś 500-600 stron i niedająca satysfakcji.

Jakaż była moja ekscytacja, kiedy zabierałem się do tej książki. Mając dwa Stephensony za sobą:
- Zamieć, która była topornie napisana, ale z fascynującym światem przedstawionym i wysokim konceptem,
- Peanatemę, która nie dość, że podniosła poprzeczkę jeszcze wyżej, to jeszcze była nieźle napisana,
miałem bardzo duże oczekiwania. Niestety, Cryptonomicon nie spełnił żadnego...

Łotrzykowska powieść dla inżynierów.
Szkoda, że tak późno do niej dotarłem, po 25 latach od wydania, niektóre wiadomości jak kryptosystemy czy kryptowaluta, zdążyły trafić już do zbiorowej świadomości i kultury i nie są tak świeżą nowinką jak na koniec XX wieku. To w zasadzie jedyny minus tej książki. Reszta to mistrzostwo obserwacji i dokumentacji. Jest tu mnóstwo informacji dotyczących WW II na Pacyfiku, łodzi podwodnych, biznesowej strony prowadzenia startupu, psychologii itd. Wszystko w błyskotliwej i inteligentnej narracji, językiem czasami ciętym, czasami naukowym. Fabuła wyraźnie gdzieś zmierza, krótkie rozdziały, mimo skondensowanej treści nie nużą, a czasami są wręcz dygresyjne jak w Moby Dicku, którym autor się inspirował. Do tego intryga, która niczym film z Jamesem Bondem toczy się na 4 kontynentach w sprawnym tempie - to wszystko to doskonała tysiącstronicowa pożywka i rozrywka dla ścisłego umysłu.

Łotrzykowska powieść dla inżynierów.
Szkoda, że tak późno do niej dotarłem, po 25 latach od wydania, niektóre wiadomości jak kryptosystemy czy kryptowaluta, zdążyły trafić już do zbiorowej świadomości i kultury i nie są tak świeżą nowinką jak na koniec XX wieku. To w zasadzie jedyny minus tej książki. Reszta to mistrzostwo obserwacji i dokumentacji. Jest tu mnóstwo...

Świetna książka. Dobrze skonstruowana, świetnie napisana, wciągająca. Nie sposób się oderwać. Pozostaje z Czytelnikiem na długo.

Świetna książka. Dobrze skonstruowana, świetnie napisana, wciągająca. Nie sposób się oderwać. Pozostaje z Czytelnikiem na długo.

W to się poprostu wpada!

W to się poprostu wpada!