Historia Napoleona

Bardzo zgrabnie napisana książka, pytanie tylko czy autor mało szansę zgromadzić wszystkie istotne źródła w czasach żelaznej kurtyny. Mam wrażenie, że ujął wszystkie najważniejsze wątki wojny polsko-bolszewickiej, jak również pokusił się o ciekawe pokazanie długotrwałych konsekwencji jej wyniku dla Polski i głównych aktorów dramatu.

W dziejach świata istnieje wiele wydarzeń, których rola została przeinaczona bądź zupełnie przekłamana tak, aby służyło to określonym celom. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku opisywanego przez Andrzeja Ciska zdobycia Bastylii, a także całej Rewolucji Francuskiej, która w wielu środowiskach do dzisiaj uchodzi za symbol wyzwolenia spod feudalnego ucisku i jedną z najchlubniejszym kart w historii tego kraju. W rzeczywistości stanowiła „zamach na samych siebie” i podcięcie tradycyjnych korzeni państwa francuskiego, o czym wielu zdaje się zapominać. Autor poszedł jednak niestandardową drogą i zamiast przedstawić nam typowe podejście do tematu, skonstruował swoją książkę w formie zestawu skróconych biografii kilkudziesięciu postaci zaangażowanych w tamte wydarzenia. Dopiero na ich podstawie budujemy sobie wizję tego historycznego zrywu. O ile co do głównej myśli przewodniej nie powinno się mieć zastrzeżeń, gdyż jest ona zgodna z prawdą, o tyle konstrukcja książki budzi mieszane uczucia. Zastosowany zabieg daje nam co prawda możliwość poznania następujących po sobie wydarzeń na podstawie opisywanych postaci jednak ze względu na brak jednego, przewodniego nurtu całość wypada dosyć chaotycznie. Poszczególne okresy nachodzą na siebie, często przeskakujemy pomiędzy zdarzeniami, a niektórych nazbyt skrótowych biografii zwyczajnie mogłoby nie być. Na plus na pewno można zaliczyć przekazanie sporej liczby ciekawostek, drobiazgów związanych z co bardziej wpływowymi postaciami i wyraźne, wielokrotne podkreślenie jak bardzo brutalnym i miejscami bezsensownym zrywem była Rewolucja Francuska. Do tego dochodzi skrajnie instrumentalne używanie przepisów prawa i szafowanie wyrokami na lewo i prawo, co znajduje analogię do postępowania Związku Radzieckiego – zresztą przytaczanego w „Kłamstwie Bastylii”. Z lektury wyraźnie daje się odczuć negatywny stosunek do Rewolucji, lecz znając szczegóły konkretnych zbrodni i grabieży trudno się temu dziwić. Dziwić za to może fakt, że wielu ówczesnych zbrodniarzy ma dzisiaj we Francji swoje ulice, place, mosty i skwery. Problemem jest tak naprawdę zrozumienie jaki cel przyświecał autorowi przy pisaniu. Nie jest to bowiem opracowanie historyczne ani zwykła beletrystyka. Nie jest to także reportaż oparty o źródła (które tutaj są przytaczane, ale tylko dla poparcia odpowiednich tez),z którego można by wyciągnąć nieco więcej treści. Typowej fabuły właściwie brak. Nieco przeszkadza także antyfrancuskie nastawienie przewijające się przez całą książkę, gdyż zaburza to odbiór. Z drugiej strony, złapanie punktu odniesienia w chronologii zapewnia lista dat pod koniec, ale jest to niemal wyłącznie suche wymienienie postępujących wydarzeń. Właściwie całe dzieło jest jednym wielkim oskarżeniem Rewolucji Francuskiej o barbarzyńskie wręcz okrucieństwo czego dowodem jest nie tylko liczba straconych, ale także ich „jakość”, ponieważ gilotyny nie unikały nikogo: od ludzi prostych i chłopstwa przez urzędników i wojskowych aż po arystokratów, generałów i ministrów. Plusem jest uwypuklenie losów Wandei, która miała czelność postawić się Robespierrowi i spółce przez co została krwawo ukarana, o czym dzisiaj mało kto pamięta oraz przytoczenie kilku pieśni rewolucyjnych, które także robią ponure wrażenie kiedy się pozna ich pełny tekst. Jest to dobra pozycja dla uzupełnienia wiedzy bądź dla osób, które patrzą na Rewolucję idealistycznie, ale dla uzyskania szerszego oglądu sytuacji polecałbym jednak fachowe opracowanie historyczne.

Husaria, śmiało by można stwierdzić, że nasza narodowa duma, bynajmniej w okresie jej największej świetności tj. od końca XVI w. do pierwszej połowy XVII W. Później jak wiadomo, położenie geopolityczne Rzeczypospolitej, było nie najlepsze, co miało również, swoje negatywne odbicie w naszej wojskowości. Jeszcze ostatnie dni chwały naszych skrzydlatych jeźdźców to czasy Sobieskiego i victoria wiedeńska, ale to już druga połowa XVII W, okres, w którym byliśmy coraz bardziej nękani przez sąsiadów i zarazem traciliśmy znaczenie na arenie międzynarodowej, dodać jeszcze można kryzys wewnętrzny. Autorzy powyższej monografii, ukazali genezę husarii, uzbrojenie jakie było przez nią wykorzystywane, dowiemy się także, skąd wywodzili się husarze jak się szkolili i walczyli. W zasadzie jest to zasób różnych informacji, nie zbędnych do poszerzenia wiedzy na temat tej wojskowej formacji. nie pominięto nawet takich informacji - jak rodzaj używanych koni. Zostali również przybliżeni najwięksi dowódcy oraz ich taktyka na polach bitew. Dowiemy się o największych bataliach husarii, gdzie ścierała w pył, niekiedy przeważające liczebnie wojska wroga. A przez okres swego istnienia miała potężnych przeciwników: Szwedów, Turków, Tatarów, Państwo Moskiewski. Praca, jest poparta odpowiednim zasobem źródeł pisanych jak i ikonograficznych. Polecić można wszystkim, którzy interesują się powyższą tematyką.

No fajna, fajna pozycja. Można w skrócie powiedzieć, że Polska była Państwem tolerancyjnym, potem po circa 60 latach gdy jezuici zrobili młodzieży pranie mózgu była mniej tolerancyjna, potem jak zaczęło być dość źle to znowu było dość tolerancyjnie, a potem Polska przestała istnieć. No i na końcu wolta autora że na Zachodzie było turbo nietolerancyjnie (co zaznaczył też na początku).

Jedno z lepszych opracowań biograficznych poświęconych cesarzowi Francuzów. W tekscie wkradło się kilka „czeskich błędów” (pomylone daty, ‚francuzi’ zamiast ‚brytyjczycy’ etc.). Drobiazgi, bo przy uważnej lekturze łatwo je wyłapać. Na uwagę zasługuje wnikliwa analiza działań - przygotowanie merytoryczne autora. Doskonale zebrał materiały i dzięki temu prezentuje czytelnikowi kwintesencje całej wyprawy. Naprawdę, należy powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych i najstaranniej przygotowanych książek o Napoleonie (wartki wywód, zachowana chronologia, ujęte wszystkie wątki - od militarnych, przez polityczne, aż do miłosnych; mapy, analizy bitew).

Interesująca lektura o monarchiach przed, w trakcie i po I wojnie światowej. Język pisany dość pompatycznie i oficjalnie, odzwierciedlający blichtr i przepych charakteryzujący dawne rodziny królewskie. Najwięcej informacji skupia się wokół rodzin niemieckiej, rosyjskiej, angielskiej i austro-węgierskiej. A także tych z których później powstanie Jugosławia i nie tylko. Włochy, Bułgaria, Rumunia, Grecja, Czarnogóra i inne. Szczególne miejsce poświęcono Belgii i jej królowi Albertowi I. Opisano również królowe, cesarzowe i caryce, oraz ich postawy polityczne i społeczne. Autor ciekawie opisuje co wynikało z czego, upadek monarchii i powstawanie nowych państw narodowych, z czasem zamieniało się w silny nacjonalizm, a ostatecznie w faszyzm i kolejną światową katastrofę, II wojnę światową. Oraz dążenia prezydenta Wilsona, jego punkty oraz program pokojowy, celujący w powstawanie nowych krajów i narodowości. Mikołaja II, Wilhelma II i Wiktora Emmanuela III zastąpili Stalin, Hitler i Mussolini we władzy. Warto zapoznać się z tą pozycją, choćby na uzupełnienie wiedzy o dawnych monarchiach, różniących się od dzisiejszych i na ciekawostki dotyczące poszczególnych koronowanych głów.

Autor " Mitologi Greków i Rzymian ". Rekomendowana książka to znakomity przewodnik dla czytelnika pragnącego zrozumieć źródła współczesnej Europy i jej antycznych korzeniach. To barwna opowieść, bogata w anegdoty i osobiste refleksje autora ukazana przez pryzmat historii, kultury i ludzkich losów. POLECAM !!!

Książka jest próbą spisania zagmatwanej nieco historii oddziałów lisowczyków. Jest to synetyczna praca, bez szczegółowych opisów bitew czy grabieży jakich dopuszczali się ci "piekielni jeźdźcy" w Rzeczypospolitej i poz jej granicami. Uzmysławia jak trudny był cały XVII wiek i z czym musiała sobie radzić Rzeczypospolita i jej mieszkańcy.

Bardzo ciekawy przebieg po kluczowych postaciach i wydarzeniach XX-lecia międzywojennego w Polsce. Co ważne, Cat-Mackiewicz nie kryje się tu ze swoimi sympatiami i pomysłami politycznymi, ale pochwały i nagany formułuje raczej obiektywnie, a nie tylko na podstawie emocji.

Krótkie i zrozumiałe dla każdego opracowanie dekonstruujące wewnętrzne absurdy i sprzeczności komunizmu. Dobrze, że autor nie popłynął w tematy „marksizmu kulturowego” i skupił się na konkretnym wycinku historii (max do roku 200X) - może wtedy temat nie był tak bardzo nośny? Z drugiej strony książka miejscami brzmi jak bezkrytyczna pochwała wolnego rynku, i jako kontrę dla komunizmu autor stawia argument że ludzie z natury są chciwi i zachłanni. Trzeba na to przymknąć oko podczas czytania.

Jeśli ktoś hołduje konserwatywnym wartościom, to przebrnie przez to szybko i z uśmiechem na ustach, bo dużo tu ironii i swobodnych spostrzeżeń na rzeczywistość, które wciąż są aktualne, Jeżeli ktoś nie uważa się za konserwatystę, to też polecam, ażeby poznać "konserwatywny" punkt widzenia przedstawiony w nieakademicki, luźny sposób.

Autor stawia sobie za cel naprostowanie zachodniocentrycznego sposobu patrzenia na drugą wojnę światową, a więc przykłada więcej uwagi na temat tego co się działo na wschodzie Europy i podkreśla, że to tam się działa przede wszystkim ta wojna, tam były największe bitwy, to Związek Sowiecki był najważniejszym przeciwnikiem Rzeszy. Walczy również z wybieleniem Sowietów i Stalina, co przed długi czas miało na zachodzie miejsce. Davies chce nauczyć wszystkich ludzi Zachodu, że wojna zaczęła się w 1939, a anglosaska część zachodu przez długi czas raczej tylko się przyglądała lub ponosiła porażki. Z perspektywy Polaka raczej nic zaskakującego, ale może na początku XXI wieku Amerykanom potrafiło pokazać coś nowego (książka z 2006),że 2WŚ to nie to co widać u Ambrose'a i Spielberga (obrywa się w refleksjach temu duetowi). Pierwsza część książki to w miarę krótki opis całego przebiegu wojny w Europie. Dalej jest seria kilkudziesięciu krótszych i dłuższych rozdziałów o bardzo różnych aspektach wojny od spraw polityki, walki, życia cywilnego czy jakichś refleksji z perspektywy pracy historyka. Jak komuś się temat 2WŚ nigdy nie nudzi, to powinien być zadowolony.

Trochę dziwne, że przeczytałem tę książkę dopiero teraz, gdy na półce mam ją od wielu lat, a historią fascynuję się od zawsze. Tym bardziej, że życiorys tak ważnej postaci znać trzeba bezwzględnie. Nie chodzi oczywiście o ten poziom detali, by wiedzieć jaki rozmiar butów nosił Kiliński albo ile trawy ciął kosą w jednym pokosie Kościuszko. Niemniej poznanie biografii Naczelnika pomaga w rozumieniu pewnego kawałka dziejów Polski, jego myśli, legendy i cały mit, jak niezwykle celnie twierdził Voegelin, mający fundamentalne znaczenie dla dziejów każdej większej zbiorowości. Mamy przecież swoisty kult jednostki, często spontaniczny i dobrowolny (choć nie zawsze inkluzywny),czasem przymusowy i niezbyt grzeczny, jak przekonali się o tym m. in. dr Stanisław Cywiński czy Jerzy Zdziechowski. Ponieważ jestem urodzonym narzekaczem, to jak zwykle zaburzę proporcje. Od razu zaznaczę, że książka mi się podobała - Garlicki pisał świetnie, narracja jest naprawdę żywa, stawiane wnioski podbudowane rozsądną weryfikacją źródeł (choć czasem kontrowersyjne),spora doza wiedzy o Piłsudskim i epoce. Ale o proporcjach, bo będę dużo narzekał; dla dobra czytelnika. Pozycja pisana była w czasach reżimu słusznie minionego i stąd szereg wad - wojna polsko-bolszewicka stanowi zbyt mały procent pracy. To być może najważniejszy, a na pewno najbardziej interesujący opinię publiczną fragment życiorysu Naczelnika, więc jeśli pochylamy się nad każdym pierdnięciem premiera Bartla w dalszej fazie, to skrócenie tego istotnego rozdziału jest niedopuszczalne. Podobnie nie do przyjęcia są komusze sformułowania. "Za armią polską wracali na Ukrainę polscy obszarnicy" (343). "Celem politycznym [ofensywy polskiej] było stworzenie burżuazyjnego państwa ukraińskiego". Sugestia, że chłop ukraiński dostawał ziemię od ZSRR (XD, s. 343). Zresztą przymiotnik "burżuazyjny" sponsoruje ten rozdział, jakby Garlicki musiał się asekurować i jakiś cenzor z PZPR miał mu wykreślić to lekką ręką, gdyby nie takie wstawki rodem z posiedzenia egzekutywy. Spoko, jestem w stanie to przełknąć, ale na Boga, jak się wydaje książkę po x latach w teoretycznie wolnej Polsce, to może warto te wszystkie sroły powykreślać? Tym bardziej, że słowo "burżuazja" odmieniane w tym przypadku jest czysto marksistowskie, nie ma nic wspólnego z ujęciem socjologicznym - gdzie na Ukrainie w latach 1918 - 1920 burżuje w rolniczym krajobrazie? Proletariatu to tam było pewnie procentowo tyle co ludzi, którzy zagłosowali na Bogusława Ziętka w wyborach prezydenckich 2010. Z tego wynika kolejny minus - za dużo miejsca poświęconego KPP i innym komunistycznym przybudówkom. To są ciekawe rzeczy, autor miał dostęp do archiwów KC, ale podzielił się z nimi w biografii Piłsudskiego. Trochę za dużo o historii PPS też, za szerokie wg mnie tło - choć tutaj taki zabieg jest bardziej uprawniony z oczywistych przyczyn zaangażowania Piłsudskiego w akcję socjalistycznąh. Niemniej jeśli ktoś np. miał w ręce Poboga-Malinowskiego (żaden z niego historyk i pisał na kolanach przed Naczelnikiem, ale jednak ciekawie i miał dostęp do szeregu bezcennych poznawczo relacji),to wiele rzeczy można sobie by darować. Dysproporcja pracy: połowa niemal od zamachu majowego do śmierci, z czego jakaś połowa z tej połowy to na oko zwykła historia polityczna II RP. Można byłoby to skrócić o wiele, wiele stron, niektóre sprawy odbywały się bez rezonansu Piłsudskiego albo nie miały większego wpływu na jego biografię. Ktoś kto sięgnął po to, by dowiedzieć się czegoś o Naczelniku potrzebowałby o Obozie Wielkiej Polski dwa zdania, a nie kilkanaście wrzutek w różnych miejscach. Co kogo obchodzi Straż Narodowa czy rozwiązanie Ligi Narodowej? To nie ma żadnego sensu w kontekście życiorysu Naczelnika, a obładowuje niepotrzebnie książkę. I piszę to jako miłośnik historii politycznej II RP - niemniej sięga się po pozycję w ściśle określonym celu. A tutaj takich dygresji jest zwyczajnie za dużo. Co do rzeczonych dygresji - dysproporcja wspomniana łatwo może zostać uzasadniona przez szereg autoplagiatów profesora Garlickiego. Jak już poczytacie o powstawaniu Obozu Wielkiej Polski, sięgnijcie po "Od maja do Brześcia" (s. 83 - 84),a przekonacie się, że fragmenty żywcem się pokrywają. "U źródeł obozu belwederskiego", "Od Brześcia do maja", "Zamach majowy" - tu nie ma autonawiązań, są po prostu przepisane teksty. I to też drażni, jak czytacie drugi raz lub któryś raz to samo. Nie powinno tak to wyglądać, nawet jeśli powyższe dzieła są interesujące i autor się szczycił co bardziej udanymi fragmentami. Już wskazywałem, że praca była pisana wiele lat temu; ale czy naprawdę nie można byłoby jej poprawić też w kontekście przypisów? Jakie Archiwum KC? Gdzie to teraz jest po 1989? Jak można do tych papierów dotrzeć? Czy Centralne Archiwum Wojskowe czy Archiwum Akt Nowych? To już moje zawodowe skrzywienie, ale lubię wiedzieć, z czym mam do czynienia, a teraz wiele tych papierów to dla mnie rzeczy-widmo. Brakuje mi też bibliografii, ale to trzeciorzędny zarzut ze strony czytelnika - pierwszorzędny z kolei dla historyka. Powoływanie się w pracach i polemizowanie z takimi indywiduami szemranymi jak Ludwik Hass czy Feliks Tych, zięć Jakuba Bermana - zasługiwałoby raczej na osobne studium. Ale i tak mi się podobało - co zaznaczyłem wyżej. Niemniej wspomniane wady, mimo wielkiej pracy Garlickiego, nie pozwalają mi dać wyższej noty. Nawet jeżeli ciężko znaleźć zbyt wielu historyków, którzy pisali bardziej zajmująco. Zatem bardzo polecam, bo warto - wysoka wartość poznawcza - i jednocześnie przestrzegam, bo od luk, błędów i przeinaczeń (a także nieskrywanych predylekcji autora) stronić trudno.

Oczywistym prawem tworzącego biografię autora jest zawarcie w niej subiektywnej oceny. Sam p.Suleja przyznaje, że zwolennikiem Józefa Piłsudskiego pozostaje, co jest widoczne na niemal każdej stronie książki. Zastanawiającym jest jednak fakt, że mało wnikliwy czytelnik, po przeczytaniu tej pozycji, mógłby dojść do wniosku, że tak naprawdę jedynym (!) błędem Naczelnika była zwłoka w odwołaniu gen. Szeptyckiego z jednego z czołowych stanowisk w czasie wojny polsko - bolszewickiej. Co więcej, zdecydowanie kontrowersyjne decyzje Piłsudskiego, niejednokrotnie odmiennie (negatywnie) komentowane przez innych historyków, często zostają przedstawione w najgorszym wypadku neutralnym świetle, zaś argumentacja stanowiąca podstawę tego typu oceny przestaje być przekonywująca lub zwyczajnie jej brakuje.

Od razu uprzedzam, nie chodzi o liturgię odprawianą w Kościołach chrześcijańskich w porze wieczornej ( w pewnym sensie jednak - tak ) Oj, oj, ale się nabrałaś/eś, oczywiście wszyscy znają to pojęcie, Ci co interesują się historią na pewno. Dla przypomnienia, nazwa pochodzi od powstania, które wybuchło w Palermo 30. 03. 1282, właśnie na początku Nieszporów rozpoczynających nocne czuwanie w Poniedziałek Wielkanocny. O autorze nie wypada za dużo pisać. Historyk, bizantynista. Znany z wielu książkowych bestsellerów ( sprawdź w internecie ). Opinie dotyczące książki są wystarczające, nie chcę się powtarzać. Polecam.

Biografia w starym stylu - większość treści skupiona na polityce i wyprawach wojennych, mało informacji na temat tego co działo się na dworze lub jakichkolwiek informacji o życiu osobistym Napoloena. Trochę szkoda że Józefina wspominana raptem w jednym zdaniu, o romansach Napoleonach nawet autor nie wspomina, a na temat relacji Napoleona z Talleyrandem czy Fouche, oraz dworskich intrygach jest raptem parę skrótowych akapitów.

Książkę przeczytałem dobrą dekadę temu i wtedy stanowiło dla mnie doskonałe kompendium wiedzy o prapoczątkach Wehrmachtu oraz historii jego niesamowitego rozrostu z lat 1935-1939. Warsztat historyczny, jakim dysponuje autor, i ilość źródeł, z których korzystał w trakcie pisania książki, też robił wrażenie.

Czytałem z dużą przyjemnością, choć może nieco z większym dystansem niż kiedyś. Może zbyt późno dotarła w moje ręce? Wydaje mi się, że każda książka ma swój czas, w którym powinna zostać przeczytana. Bywa, że dysponując pewną wiedzę w danej dziedzinie będziemy zawiedzeni opracowaniem o ogólnym charakterze, którym w przeszłości bylibyśmy zachwyceni. Ponadto rozważanie historii w kategorii „gdybania” pozostaje w sumie działaniem jałowym. W tej dziedzinie nauki badacz może jedynie ocenić efekt końcowy podjętych działań jako korzystny bądź niekorzystny dla świata, państwa czy jednostki. Książka ma charakter popularyzatorski i w takiej roli sprawdza się wyśmienicie, zważywszy na przyjęty gawędziarski styl autora. Dla czytelnika wchodzącego w świat historii stanowi wartościowe wprowadzenie, względnie uzupełnienie wiedzy. Nie jest to jedyna książka Pana Romualda i podobnie jak pozostałe zawiera wiele ciekawostek, wskazuje na możliwości alternatywnego postrzegania faktów historycznych.

Bardzo rzetelna pozycja o powstaniu listopadowym. Rzuciła i wyjaśniła mi kilka faktów, o których wcześniej nie miałam pojęcia lub też głębiej się nad nimi nie zastanawiałam. Analizuje pod wieloma kątami szanse na wygranie tego powstania i jestem aż zaskoczona, że były one tak duże.