Córka Laguny

Pozycja bardo przytulna. Nie jestem grupą docelowa, ale bawiłam się bardzo dobrze czytając przygody Normana. Przenosi nas w inny bardziej beztroski świat. Autor pisze w bardzo przystępny sposób i nawet po latach od jej wydawania starzeje się z godnością i z przyjemnością można oddać się lekturze.

Przeczytałam ją dwa razy, za każdym porywała mnie tak samo. Interesująca fabuła, wartka akcja. Nie jest książką, która męczy. Kilka niedociągnięć można usprawiedliwić młodym wiekiem autorki. Niestety, pozostałe części serii nie zostały wydane w Polsce, nad czym bardzo ubolewam. Książkę jak najbardziej polecam.

Ta książka opowiadająca o Atlantydzie trzyma mocno w napięciu z każdą kolejną stroną kiedy śledzi się losy głównej bohaterki. Pokazuje też mityczne królestwo z punktu widzenia autorki(co dodatkowo pobudza wyobraznię czytelnika o tym mitycznym królestwie). Uczy też ona że życie nie jest proste i że czasami trzeba się poświęcić i dokonywać wyborów od których często wiele zależy. Patrząc na księżniczkę Meihnę można także zobaczyć ile się zmieniło w jej życiu(tak jak w każdym życiu ludzkim zmiany są nieuniknione i prowadzą do różnych skutków),a także zauważyć jak bardzo zależała od niej przyszłość Atlantydy. Często tez wiele rzeczy zależy od nas samych. Obserwując ją można zauważyć w niej uosobienie ludzkiego życia pełnego zagadek(w tej powieści było ich wiele,a niektóre pozostały tajemnicą na wieki),cierpień,niespodzianek,niepewnych losów i przeznaczeń("Jesteśmy tylko marionetkami w rękach losu[cytat z książki]) oraz ludzi którym można i nie można ufać. Ta książka jest po prostu niesamowita i taka tajemnicza. Emocje buzują w człowieku kiedy się to czyta.

Książka odniosła ogromny sukces w Hiszpanii. Młodzi czytelnicy pokochali niezwykłe przygody Laili i jej trzech zbuntowanych przyjaciółek.Książka ma szansę stać się hiszpańskim "Harrym Potterem". Już jest tak samo popularna w Hiszpanii, a przy tym równie udana. Moim zdaniem książka jest wyśmienita: ekscytująca, momentami straszna, momentami śmieszna - po prostu idealna. Jedyne co mnie smuci to to, że dalsze części nie są przetłumaczone na język polski.

Po książkę sięgnełam ze względu na film, który uwielbiam. Książka jednak całkowicie inna od filmu. Poza imionami, wszystko inne, ale to dobrze. Nie wiedziałam czego oczekiwać, jednak historia mnie nie porwała. Naiwna, pisana starszym językiem, pełno zdrobnień, brak większych opisów emocji. Natomiast opisy lasów, pokoi, wzgórz 11/10! Książka zdecydowanie do młodszych osób.

Drogi wydawco, tak się nie robi! :-( Po rewelacyjnym pierwszym tomie wydanym 10 lat temu, powinno się jak najszybciej wydać kolejne części cyklu. No bo co ja teraz zrobię, gdy moja ciekawość została podkręcona? Gdy polubiłam bohaterów? Gdy im kibicowałam, trzymałam kciuki? Gdy ich świat jest zagrożony, a ja nie wiem, co dalej? Czy uratują świat? Zniszczą potężnego maga? Czy odnajdą pozostałe Księgi? Czy odnajdą rodziców? Drogi wydawco, od dzisiaj czekam na zapowiedź kolejnego tomu trylogii Johna Stephensa o Księgach Początku :-) Tom pierwszy "Szmaragdowy Atlas" mnie uwiódł i pozbawił trzech spokojnych nocy. Żądam więcej przygód Kate, Michaela i Emmy! Czteroletnia Kate zostaje zobowiązana przez matkę do opieki nad dwójką młodszego rodzeństwa! Czy to nie za wiele dla 4-letniej dziewczynki? Przez 10 lat dzieci tułały się po różnych nieprzyjaznych sierocińcach. A potem trafiają do domu doktora Pyma, gdzie są jedynymi dziećmi. Dlaczego rodzice ich opuścili? Czy jeszcze żyją? A potem dzieci znajdują Księgę i trafiają do przeszłości. I do magicznej krainy. I mają niebezpieczne przygody. Książka napisana jest wybornie! Wciąga od pierwszej strony! I nie puszcza do końca! Rodzeństwo trzyma się razem, ale ich relacje podlegają emocjom! Czy Michael jest tchórzem i zdrajcą? Czy Emma zawsze był zadziorna? Czy Kate ma do rodziców żal? Czy można ufać doktorowi Pymowi? Wszystko dzieje się tak szybko! Postaci są świetnie nakreślone! Czyta się to wybornie! Wydawco, czekam na kolejne tomy! BARDZO! ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2021/12/szmaragdowy-atlas-ksiegi-poczatku.html

Nigdy nie słyszałam o tej książce, dopóki jej nie znalazłam na półce w bibliotece. Zapowiadało się bardzo ciekawie, bo jak, można wejść do obrazu ? Do tego, co namalowane? Intrygujące. W dodatku podobał mi się wykreowany świat. Piec Tajemnic - odpowiadające pięciu zmysłom. Bardzo polubiłam naszego głównego bohatera - Mela. Może to nie jest jakaś wybitna książka, ale ogółem historia ciekawa, czasem mi się czytanie dłużyło.

Zaczyna się świetnie, mamy niewielką wioskę, w której żyje dziewczynka Maddy z dziwnym znamieniem na dłoni w kształcie runy. Tylko ona widzi gobliny i tylko ona może powstrzymywać ich psoty, za co zawsze dostaje bury od mieszkańców, którzy wszelkie niepowodzenia we wsi zrzucają na dziwaczkę Maddy. Któregoś lata przejeżdżający przez wieś jednooki wędrowiec dostrzega znamię Maddy i zaczyna się wprowadzanie małej w świat run i zjawisk poza znanym jej światem. No i mogło być tak pięknie - ale niestety potem to my dostajemy nordycki bełkot mitologiczny :P - tego nie da się strawić dla przeciętnego czytelnika i to nie jest ta Harris jaką znacie z innych książek.

Troszkę się bałam, że wzięłam się za książkę dla dwunastolatek. Była leciutka, szybka, pogodna i ciekawa. Na pewno poleciłabym ją młodszej siostrze. Książka na jeden dzień. Nie żałuję, że ją przeczytałam, ale mogłam się za nią wziąć 5 lat temu i byłabym pod większym wrażeniem niż teraz.

Co by było, gdyby Percy Jackson był dziewczynką… Choć Kroniki Kronosa mają trochę inny klimat – głównie przez styl autorki: lekki i dowcipny, który po prostu trafił w moje gusta. Ot, młodzieżowa opowieść o ratowaniu świata przez trzynastolatki, przyprawiona grecką mitologią, intrygą o przejęcie władzy oraz przede wszystkim sympatycznymi bohaterami, którzy przez styl autorki mogą wydawać się przerysowani, ale jednocześnie jest w tym coś autentycznego. Szczególnie Charlotte zapadła mi w pamięć i wzbudza największą sympatię. Trochę cyniczna, ale i też po dziecięcemu naiwna i niewinna. No i przede wszystkim to trochę taki lep na kłopoty… ale bez tego nie byłoby ciekawie! To pozycja, która ma bawić, czytając po prostu ma się miło spędzić czas. Choć tak jak Percy Jackson raczej nie zostanie ze mną na długo, to pewnie wrócę od czasu do czasu, aby się odprężyć.

Jeden z tych przypadków gdzie głównej bohaterki nie da się polubić. Strasznie mnie irytowała bohaterka jak i jej siostra. Cała książka traci dla mnie trochę sens z każdym następnym życzeniem, wszystko to dla mnie jest zbędne i nie ma w tej opowieści logiki. Niestety książka nie dla mnie.

Za dzieciaka, chyba na koniec podstawówki lub w gimnazjum, była to jedna z moich ulubionych książek. Pamiętam, że wypożyczałam ją kilka razy z biblioteki i za każdym razem czytanie jej sprawiało mi ogromną radość. Teraz, w wieku 25 lat, udało mi się ponownie ją znaleźć i przeczytać, i pomimo tak długiego upływu czasu… historia wciąż bardzo mi się podoba :D Książka jest bardzo lekka, momentami zabawna, pisana z perspektywy nastoletniej Savanny, więc pamiętając o tym trzeba przymrużyć oko na niektóre zachowania i głupotki bohaterki, jednak nie były one na tyle wkurzające, by jej nie polubić. No i od samego początku wiemy, że ona po prostu taka jest. Nie będziecie się też nudzić, cały czas coś się dzieje, a historia wciąga. Zdecydowanie polecam to każdemu, zwłaszcza nastolatkom, do których skierowana jest ta książka, jednak dorośli też będą się świetnie bawić. Niech okropna okładka was nie odtrąca ;D

To jest dobra, dziewczęca młodzieżówka. Ta historia ma już ładnych kilkanaście lat, ale nadal trzyma poziom i powinna się spodobać przede wszystkim dziewczynom (tak klasa 4 i wyżej). To jest historia o dorastaniu, o radzeniu sobie samemu, o trudnych relacjach, o walce z przeznaczeniem, o odkrywaniu siebie. W końcu o miłości matka-córka.

Ostatnio w końcu miałam możliwość przeczytać kontynuację „Atramentowego serca”. Po wielu latach odkąd poznałam tę historię mogłam do niej wrócić. Powrót do tej historii jako osoba dorosła, był dla mnie cudownym pełnym nostalgii przeżyciem. Przypomniałam sobie nie tylko, dlaczego jako dziecko, a później nastolatka tak bardzo rozkochałam się w książkach. Po pierwsze na rynku było zdecydowanie mniej tytułów, więc mogliśmy się bardziej rozkoszować kupioną, bądź pożyczoną książką, dzięki czemu każda była wyjątkowa. A po drugie, opowieść, którą snuje Cornelia Funke w tamtym czasie była niezwykle wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju. Meggie, Mo, Resa, Fenoglio w wyniku pewnych wydarzeń przenieśli się do świata książki, o czym po cichu zawsze marzyli. Tam okazuje się, że będą musieli mierzyć się ze złem, które rozlewa się coraz szerzej i szerzej. Cała historia zmierza w stronę zakończenia, którego Fenoglio nie planował. I zdecydowanie mu się to nie podoba. Czy przy pomocy czarodziejskiego języka, kilku zapisanych stroń na papierze, zbójców i księcia, będą w stanie to wszystko odkręcić? „Atramentowa krew”, to książka, która jest mroczniejsza i bardziej poważna od pierwszego tomu. Nie tylko przenosi czytelnika do innego, fantastycznego świata, ale również pokazuje każdy jego aspekt, od jego piękna po jego brutalność. Doświadczamy nie tylko wpływu jaki wywiera Atramentowy Świat na bohaterów, ale również dociera do nas wiele odpowiedzi na pytania zadawane po cichu, podczas zanurzania się w kolejne książki, gdy marzyliśmy, aby móc choć na chwilę się do nich przenieść. Jest to kontynuacja, która jest jeszcze lepsza od poprzedniego tomu. Akcja powoli dojrzewa wraz z bohaterami, a czytelnik odkrywa wszystko, co do tej pory było ukryte. Tym razem wraz z postaciami w wyniku splotu różnych wydarzeń przenosimy się do samego Atramentowego Świata, by tam przeżyć wiele przygód, jak i mrożących krew w żyłach chwil. Nasi bohaterowie nie mają łatwo. Z jednej strony zakochani w barwnym świecie, w którym się znaleźli, co krok odnajdują kolejne dziwy i cudowności, z drugiej strony, z każdym kolejnym krokiem poczynionym w Atramentowym Świecie, przekonują się, że skrywa on również mroczną stronę, która nie daje im spokoju. Choć doświadczają dobrych chwil, to te złe coraz mocniej dają o sobie znać. Przed nimi jeszcze długa droga, zanim uda się przechylić szalę na ich stronę. Dowiadujemy się więcej o postaciach, które wcześniej były tylko tuszem na papierze, o tych, którzy do niego powrócili, jak również i o tych, którzy tam pozostali. Obserwujemy jak doświadczają nowych jak i dawno zapomnianych wrażeń, jak powoli przemieniają się, rozkwitając niczym kwiaty. Sama postać Meggie bardzo się rozwija. Dojrzewa, poważnieje, zaczyna rozumieć, że jej działania niosą ze sobą konsekwencje. Dodatkowo w samej książce jest jej więcej, dostajemy możliwość bardziej zagłębić się w jej myśli i emocje, nie jest tylko poboczną postacią, jak to było w przypadku pierwszego tomu. Nabiera charakteru i nie boi się walczyć ze wszystkich sił o swoje. Ale oczywiście wszyscy inni również błyszczą coraz mocniej. Już w przypadku pierwszego tomu zachwyciło mnie, jak cudownie została ukazana relacja ojca i córki, tutaj jest jej trochę mniej, ale jest jeszcze głębsza, pełna miłości. To relacja, dla której oboje są w stanie zrobić wszystko. Nawet zmierzyć się z najgorszym złem. Nie jest to jednak jedyna para bohaterów, której wzajemne uczucia przyciągnęły moją uwagę. Z drugiej strony mamy Smolipalucha i Farida, a także to, co ich łączy. Chłopak się do niego dokleił, a mężczyzna nie był tym zachwycony. Tak przynajmniej myślał. Powoli jednak jego mur opadał, a do niego docierała pewna myśl, która przebiła się do jego serca niczym taran. Z tą relacją wiąże się pewna scena, która łamie serce i to na wiele sposobów. Poruszyła mnie do tego stopnia, że do teraz ciągle o niej myślę. Świat stworzony przez Cornelię jest niezwykły i bardzo trudno jest się z niego wyrwać. To, co w "Atramentowym Sercu" zostało jedynie lekko zarysowane, tutaj rozrasta się i zachwyca mnogością barw i odcieni. Tutaj możemy go doświadczyć w pełnej jego okazałości, poznać wiele jego zakątków, od Nieprzebytego Lasu, przez Ombrę, Obóz Wagantów, Mysi Młyn, Twierdzę Koziorożca do Mrocznego Zamku. Ogniste elfy, błękitne wróżki, Białe Damy, rusałki, Kryształowe Ludziki, to zaledwie mały ułamek całości. Akcja jest w miarę spokojna, na początku doświadczamy przerażających wydarzeń, z czasem jednak płynie wolniej dokładnie ukazując każdą stronę konfliktu. Z czasem jednak misternie budowane napięcie wybucha, pozostawiając czytelnika w oszołomieniu. Wiele tutaj jest scen, które szczególnie młodszego czytelnika schwycą za serce i będą trzymać w ścisku aż do ostatniego słowa. Szczególnie zakończenie wiedzie prym w tej kwestii. Te ostatnie rozdziały, gdy cały misterny plan ułożony przez Meggie i Fenoglia rozpada się niczym domek z kart, a historia zaczyna żyć swoim własnym życiem, całkiem zbaczając ze ścieżki wyznaczonej przez jej twórcę. To była niezwykle emocjonalna przygoda, która dostarczył mi wielu silnych emocji. Początkowy pozorny spokój momentami może delikatnie irytować, ale gdy już każdy wątek mocno się ze sobą splecie, a przed czytelnikiem zostanie zaledwie kilkanaście rozdziałów do końca, całość solidnie zaskoczy i zszokuje. Pierwszy tom przeżywałam całym sercem, ale to właśnie ten drugi wzbudził we mnie całą gamę silnych uczuć. Poczułam, jakby atrament z kart wsiąknął przez opuszki moich palców i wymieszał się z krwią płynącą w żyłach. Mimo ponad 600 stron lektura całkowicie mnie pochłonęła. Zazwyczaj staram się unikać takich grubych książek, po prostu po czasie zaczynają mnie męczyć, jednak tutaj było inaczej. Delektowałam się każdą stroną, powoli dawkując sobie kolejne rozdziały. Całość przeczytałam w 3 tygodnie, nie chciałam zbyt szybko opuścić ukochanych bohaterów i świata, który poznawałam razem z nimi. Bardzo lubię pióro Cornelii, jest coś magicznego w sposobie, w jaki układa słowa. Nie tylko jest lekkie i przyjemne, ale również świetnie oddaje klimat historii. Każde wydarzenie, każdy dialog mają w sobie to coś. Spoziera spośród nich cudowny klimat, ale również doskonale oddane są emocje, konflikty, wewnętrzne zmagania, a bohaterowie są pełni charakteru i okraszeni rozbudowaną historią, która czyni ich w oczach czytelnika bardziej realnymi. Nie brakuje tutaj także życiowych przemyśleń, a cała powieść pełna jest pięknych cytatów, które wzbudzają w sercu ciepło. Nie tylko przekazuje miłość do drugiego człowieka, tą nową i starą, ale również tę do książek i światów, do których pozwalają się nam przenieść. W tym tomie autorka zdaje inne pytanie, niż w przypadku "Atramentowego Serca". Czy jako miłośnicy książek, naprawdę bylibyśmy szczęśliwi, gdybyśmy dostali się do wnętrza książki, którą najbardziej uwielbiamy? Czy wręcz przeciwnie, mimo dobrych chwil, brutalność świata bardzo szybko odbiłaby na nas swoje piętno, które zmieni nas na zawsze? Warto wspomnieć, że język dopasowany jest oczywiście do młodszego odbiorcy, więc nie ma tutaj opisów, które byłyby dla takiego 13-latka nieodpowiednie. Jest brutalnie, a bohaterowie doświadczają wielu krzywd, ale nie jest to przedstawione w dosadny sposób, tylko bardziej subtelnie z wyczuciem. Nie zabraknie tutaj oczywiście magii i niesamowitego piękna. To historia o pełnej miłości rodzinie, która książki kocha ponad wszystko. O ich wzajemnym przywiązaniu i trosce, a także odkrywaniu prawd, o których nie mieli pojęcia. To wyjątkowa podróż nie tylko do fantastycznego świata, ale również w głąb czytelniczego serca. To opowieść, która pochłania czytelnika bez reszty, nie pozwalając mu choćby na chwilę zapomnieć o świecie, do którego go zabrała. Nastoletnia ja pokochała tę książkę, a dorosła ja tylko utwierdziła się w przekonaniu, że warto było do tej historii wrócić. Myślę, że obecni nastolatkowie również świetnie się w niej odnajdą. Ale i tych starszych zachęcam do zapoznania się z nią. Jestem pewna, że pozytywnie was zaskoczy. Już nie mogę się doczekać, aż będę mogła sięgnąć po trzeci tom, na szczęście, nie musimy długo czekać. Premiera "Atramentowej Śmierci" i pierwszy raz!!! wydawanej w Polsce czwartej części "Koloru zemsty" już 15 października!

Historia Czerwonego Kapturka opowiedziana na nowo? Jest czerwona peleryna, babcia i zły wilk wszystko się zgadza. Historia nie jest jednak tak kolorowa jak klasyczna bajka dla dzieci, znajdujemy w niej wiele tajemnic i mroku ... Kto w końcu jest złym wilkiem w całej historii?

Uwielbiam tą książkę! Czytałam ją już chyba pięć razy, ale za każdym razem czytam ją w napięciu i z wielką chęcią! Historia jest bardzo oryginalna, książka obfita w bardzo dobre żarty oraz śmieszne sytuacje. Bohaterowie są ciekawi i nie wkurzający. Cały czas się coś dzieje. A co najlepsze, są nawiązania do bajek Braci Grimm. Nigdy nie byłam fanką fantastyki, ale ta książka to arcydzieło. Bardzo lekka i co najważniejsze, ciekawa.

Recenzowaną pozycję czytałem dwukrotnie. Cornelia Funke udowadnia nie po raz pierwszy, że współczesne ksiązki dla dzieci i młodzieży potrafi pisać jak mało kto. Wspaniała fabuła, pełna nieustającego napięcia, z świetnie stworzonymi postaciami, z których część się uwielbia, inne lubi, do innych ma mieszane uczucia, a jeszcze innych nienawidzi. Akcję śledzi się z niesłabnącym zainteresowaniem. Zapierająca dech w piersiach przygoda spod pióra autorki serii "Łowcy duchów", "Reckless" czy książki "Król złodziei". Polecić ją mogę każdemu, za to z góry odradzić animowaną adaptację (po zwiastunie już widać ile zmian i jakie to głupie), w której z pewnością brak głębi (tak, głębi) dzieła niemieckiej pisarki.

„Piratika” to jak jazda pirackim statkiem – raz płyniesz z wiatrem i chcesz wiedzieć, co dalej, a raz masz ochotę zwinąć żagle i iść spać. Bohaterowie naprawdę dają radę – to oni trzymają tę historię w pionie. Styl? Czasem jak morze w sztorm – trochę za dużo fal. Ale hej, dam szansę kontynuacji. Może będzie mniej zgrzytów, więcej przygód. Idealna dla tych, co nie muszą mieć fabularnego fajerwerku, ale lubią piracki klimat i barwne postacie.

Czytałam to dawno temu, sama będąc nastolatką, ale pamiętam, że bardzo ujęła mnie dojrzałość tej książki. Główna bohaterka to odpowiedzialna młoda kobietka, która równie odpowiedzialnie podchodzi do kolejnych zadań, jakie się przed nią ujawniają. To nie jest żadna przesłodzona, cukierkowa opowiastka, tylko całkiem wartościowa historyjka. To na pewno jedna z tych książek, które z czystym sumieniem można dać dorastającej córce.

"Syrena" jest jedną z pierwszych książek, które przeczytałam rozpoczynając swoją przygodę z czytaniem. Pamiętałam mniej więcej o czym jest i że nie mogłam się od niej oderwać. Dlatego postanowiłam sprawdzić co w niej było takiego ciekawego. Mogę śmiało przyznać, że jak w wieku wczesno-nastoletnim historia Vanessy mnie porwała, tak dziesięć lat później nic się nie zmieniło :) Nie jest to jednak historia o Arielce, ani stricte o mitycznych stworzeniach. "Syrena" jest raczej typem powieści młodzieżowej z wątkami fantastycznymi. Osobiście jak tylko będę miała okazję, sięgnę po kolejne części.