Ötzi - klątwa człowieka lodu: 7 tajemniczych śmierci wokół mumii sprzed 5300 lat : śledztwo

Świetna książka, dla wszystkich ciekawych Tabu jakim jest kanibalizm, poznajemy szczegóły ludożerstwa kulturowego, religijnego oraz 15 histori o socjopatach tj. Jeffrey Dahmer czy Ed Gein. Podczas czytania jednak trzeba robić sobie przerwy, nie polecam osobom o słabych nerwach i przed/po jedzeniu.

Ciekawa książka... Podpowiem, że przynajmniej pierwsza połowa nie nadaje się do czytania po zmroku, kiedy wszyscy śpią, zwłaszcza jak ma się tak dużą wyobraźnię jak ja... ;) Natomiast na pewno daje do myślenia. Autorzy rzucają temat, przedstawiają kilka historii różnych nieprawdopodobnych zjawisk z jednej i drugiej strony, a potem zostawiają czytelnika samego... Trochę szkoda, że autorzy nie podjęli się zgłębienia mniejszej ilości przypadków, ale dokładniej. W tym momencie są to historie przedstawione mniej więcej tak: ktoś zobaczył ducha, ale w sumie mógł to być sąsiad, który szedł za oknem... Szkoda...

Ciekawa i ciekawe ciekawostki opisuje ;) Warto sobie przeczytać, większość informacji się na nic w życiu codziennym nie przyda, chyba że będziemy chcieli błysnąć medyczną ciekawostką w towarzystwie, ale przyjemnie się czyta. Zostawiłem tę książkę u dziewczyny i nawet jej mama która nie czyta książek zaglądnęła do niej i przeczytała spory kawałek.

„Wiedza z sieci” to zbiór krótkich felietonów obalających lub potwierdzających różnego rodzaju mity i legendy zaczerpnięte z internetu. Artykuły napisane bardzo przystępnym językiem dzięki czemu nie ma się wrażenia, że czyta się encyklopedię. Brak powiązania między kolejnymi hasłami sprawia, że książka świetnie nadaje się do lektury „z doskoku” np. podczas codziennej drogi do pracy. Jak to zwykle bywa z taką formą, są teksty lepsze i gorsze, ciekawsze i nudne, jednak ogólnie książka pozostawia raczej dobre wspomnienie. Na pewno każdy znajdzie tu coś dla siebie i dowie się kilku interesujących rzeczy.

Trochę zawiodłam się na tej książce. Autor bardzo szybko skłania się do stwierdzenia że pacjentki są opętane. Mimo wielu cech chorób psychicznych od razu je odrzuca. Nie bada ich pod aspektem psychosomatycznym, i nie stara się nawet wytłumaczyć tych przypadków w sposób naukowy. Jednak zachęciła mnie do zainteresowania się tematem opętania. Mimo swojego popularnonaukowego charakteru bardzo dobrze się czyta.

Jakis czas temu natrafiłem na tę książkę o śmiesznym tytule, który pewnie miał zwrócić uwagę potencjalnych czytelników. Autor stara się objaśnić w sposób mniej lub bardziej dowcipny, ale przystępny i dość rzetelny, fizykę różnych zjawisk życia codziennego. Większość tematów objaśnianych przez autora znajduje się standardowo w tego typu książkach, na przykład: dlaczego samolot lata albo dlaczego ocean jest niebieski. Ale na przykład pewne zjawiska związane z optyką i technologią (jak działają lampy halogenowe?) są rzadko opisywane. Warta przeczytania, choc te „dowcipne” teksty stają w ktorymś momencie dość mało śmieszne.

Czytając "Zabójczą kolację" zastanawiałam się jakim cudem jeszcze żyję, skoro aż tyle rzeczy na świecie dybie na moje zdrowie... Nie są to żarty. Oczywiście wszyscy wiemy, że jedzenie nieświeżych pokarmów może być opłakane w skutkach, ale żeby zachorować z powodu dbania o zdrowie?! Tak właśnie było w przypadku "przedawkowania" błonnika i zdrowotnych herbatek - dwóch z piętnastu historii opisanych w tej książce. No i kolejna niespodzianka-higiena. Jest stare powiedzenie, że częste mycie skraca życie. No może w tym przypadku nie jest to dosłowne skracanie życia, ale duży problem skórny, wynikający właśnie ze sposobu mycia się... Literacki Nobel tej książce raczej się nie należy, ale jest dość ciekawa i czytanie jej nie będzie straconym czasem. Troszkę też można się nauczyć, jak siebie głaskać aby nie zagłaskać na śmierć.

Przeczytanie tej książki wymaga spełnienia przez czytelnika następujących warunków: posiadania otwartego umysł pozbawionego uprzedzeń lub podstawowej wiedzy z zakresu ezoteryki oraz psychologii. Jeżeli ktoś ich nie spełnia, może sobie dać spokój z tą pozycją. Tylko będzie rozgoryczony. Autor w dosyć interesujący sposób przedstawił powiązania ruchu nazistowskiego z tajnymi stowarzyszeniami okultystycznymi (Zakon Germanów, Thule),a także zainteresowanie samych nazistów okultyzmem. Biorąc poprawkę, iż część przedstawionych historii może faktycznie mijać się po części z prawdą, to i tak uderzające było to, że ci okrutni architekci ludobójstwa mogli okazywać się takimi naiwnymi ekscentrykami. Ekscentrykami, którzy byli zdolni przekręcić nauki ezoteryczne, aby pasowały do ich ideologii i udowadniały "wyższość rasy aryjskiej". Ekscentrykami gotowymi zaakceptować każdą absurdalną doktrynę "naukową" (Teoria lodowa Hannsa Hörbigera),którą uważali za przeciwwagę dla nauki "żydowskiej". Za duży plus należy uznać to, iż autor od pierwszych stron prezentuje definicje magii oraz okultyzmu, które powinny przekonać nawet najbardziej zagorzałych sceptyków. Nie skupia się jednak tylko i wyłącznie na samej teorii. Na przykładzie uroczystości odbywających się podczas Norymberskiego Zjazdu Partyjnego opisuje zastosowanie magii ceremonialnej w praktyce. Polecam!

Książka lekka, łatwa i przyjemna w odbiorze mimo pozornie niełatwego tematu, jakim jest śmierć i to, co może czekać po niej. Na kolejnych stronach poznajemy zagadnienie reinkarnacji i historię poszukiwań duszy za pomocą skalpela i mikroskopu, odwiedzamy medium i staramy się rozwikłać tajemnicę ektoplazmy, dowiadujemy się jaki jest związek duchów z elektromagnetyzmem oraz przyglądamy się zagadnieniu EVP, w końcu trafiamy do laboratoriów naukowców, którzy wywołują doświadczenia śmierci sztucznie lub chcą badać doświadczenie wyjścia z ciała (OOBE). Ilość zebranego przez autorkę materiału, wywiadów, faktów i anegdot robi wrażenie, a lekki styl i przewijający się przez całość humor sprawia, że nie czujemy się tym wszystkim przytłoczeni. Dodatkowo, jeżeli ktoś interesuje się zagadnieniami "okołośmiertnymi" czy ogólnie paranormalnymi i zgłębił nieco temat, "Duch" pozwala poznać niektóre historie z innego punktu widzenia (Chociażby opowieść o bucie, przytoczona przez Iana Wilsona w 'Życiu po śmierci", u Mary Roach okazuje się dwiema podobnymi historiami z obuwiem w roli głównej, ale jest tego więcej, więc spokojnie, nie zdradziłem wszystkiego). Z przykrością muszę jednak zauważyć, że zarówno niektóre ciekawostki, jak i żarty, zwłaszcza te umieszczone w przypisach, wydają się dodane na siłę, przez co mocno odstają od reszty. Innym mankamentem - chociaż pewnie jest to sprawa indywidualna - jest rozwleczenie niektórych wątków i wkradająca się przez to nuda. Tak jest chociażby z przydługim, moim zdaniem, rozdziałem o sztuczkach spirytystycznych mediów oraz historią pewnego testamentu. Zmierzając do końca, jest to najbardziej przyziemna książka dotykająca tak metafizycznego tematu jakim jest życie po śmierci. Autorka w sposób jasny i przejrzysty (i nie zapominajmy - zabawny) przedstawia nam różne sposoby, w jakie ludzie starali i starają się nadal ugryźć problem śmierci i życia pozagrobowego. Nie spekuluje i nie konfabuluje, ale też nie stara się na siłę obalić wszystkiego, na co współczesna nauka nie potrafi znaleźć odpowiedzi. Tkwi w pewnego rodzaju zawieszeniu, balansując między sceptycyzmem a wiarą, pchana to w jedną, to w drugą stronę dowodami o różnej sile rażenia, nigdy jednak do końca nie wybierając żadnej ze stron - a wraz z nią to samo robi czytelnik. Może czasami zbytnio się rozwleka, czasami zbytnio popada w dygresje, mimo wszystko sprawia naprawdę przyjemne wrażenie i daje rozrywkę na godnym poziomie na kilka dobrych godzin.

Fajna pozycja.9 rozdziałów o różnych ciekawostkach historycznych, nie jest to ciężka dokumentalna literatura, raczej zbiór informacji dla ciekawych świata podany w lekkiej formie i poparty pewną ilością dokumentów źródłowych. Fajna na jedno popołudnie lub zamiast horroru przed snem.

Dobra książka, warta uwagi jeśli ktoś lubi historie o zjawiskach paranormalnych lub chce się zajmować "polowaniem na duchy" czy też "wychodzić po za ciało". Tak, takie skrypty również tam znajdziemy, chociaż ja podchodziłam do nich dosyć sceptycznie. Poczytać można, ale nie bawiłabym się raczej w takie rzeczy w praktyce.

Książkę przeczytałem już po wcześniejszym zapoznaniu się z "Największym sekretem". Przyznam, iż wywarła ona na mnie o wiele lepsze wrażenie niż publikacja późniejsza. Czytając tę publikacje po oczekiwanym z wielką nadzieją roku 2012, kiedy miało nastąpić wielkie przebudzenie ludzkości, dało się niestety odczuć wielką naiwność Davida Icka i wiarę w ludzi. Ale pomimo tego wszystkiego zdecydowanie wolę tę pozycję od "Największego sekretu" :)

Bardzo interesująca i prawdziwa. Autor nie waha się przyznać do własnych ułomności, braku wiedzy czy popełnianych w "dworskich" sytuacjach gaf. Nie jest to zwykły zbitek mniej lub bardziej prawdziwych informacji od Sasa do lasa, do jakich przyzwyczaił nas rynek księgarski. To opowieść która często jest bardzo osobista. Spod opowieści o świecie królewskich dworów i anegdotek o nich, przebłyskuje doskonałe klasyczne wykształcenie autora co czyni tę pozycję wyborną w zestawieniu do "królewskich skandali" czy "cuchnącego Wersalu". Wybacz autorze ale nawet to porównanie jest niezbyt fortunne. Zapewne dlatego ze moje wykształcenie humanistyczne jest od Twego znacznie podlejsze.

W książce autor przedstawia ówczesne stanowisko nauki, na pytania które wydawałoby się są bardziej filozoficzne. Niezwykłe rozważania dotyczące m.in. świadomości, czasu i telepatii powinny zainteresować każdego kogo ciekawi otaczający nas świat i jego zagadki, na które nie znamy dotąd odpowiedzi. Lektura naprawdę warta uwagi. Czyta się ją lekko, przy czym jest bardzo ciekawa. Polecam.

Na wielki plus zaliczam to, że książka jest pięknie wydana i wspaniale zilustrowana - w każdym rozdziale jest kilka reprodukcji pokazujących albo bezpośrednio omawiane postaci albo dane wydarzenie. Na drugi plus - ciekawy język opowieści, które wciągają i absolutnie nie są "suchą historią z faktami". Na minus niestety - autor jest amerykańskim dziennikarzem, byłym korespondentem wojennym. Oznacza to (i to daje się odczuć),że chwilami ponosi go lekko wyobraźnia, gdyż raczej nie ma dowodów historycznych, co mówił Neron, gdy Rzym się palił, albo co myślał król Edward I lub Jessie James. Na końcu książki jest wprawdzie podana bibliografia, ale jakoże składająca się głównie z amerykańskich wydawnictw - podchodzę do niej z niejaką nieufnością. Tym niemniej książkę czytało się wyśmienicie - historie wciągały i były podane w sposób interesujący, również wizualnie. Po prostu nie należy tego traktować bardzo dosłownie :). Oczywiście niektóre rozdziały bardziej mnie zainteresowały, inne mniej, ale to na pewno zależy od tego, który okres historii światowej nas interesuje. Dla zainteresowanych podaję spis treści - widać, że zostały wybrane tematy i postaci bardzo ciekawe: SPIS TREŚCI: Wstęp CZĘŚĆ I KŁAMSTWO, Z KTÓRYM ZAPOZNALIŚMY SIĘ JUŻ W WIEKU SZKOLNYM ROZDZIAŁ I Czy cesarz Neron grał na skrzypcach podczas pożaru Rzymu? (64 n.e.) CZĘŚĆ II KŁAMSTWA STAROŻYTNYCH ROZDZIAŁ II Ramzes II: pierwszy mistrz mistyfikacji (1279-1213 p.n.e.) ROZDZIAŁ III Goci: barbarzyńcy tylko z nawy? (300-700 n.e.) CZĘŚĆ III KŁAMSTWA EPOKI RENESANSU ROZDZIAŁ IV Robert de Bruce: pajęczak i monarcha (1314) ROZDZIAŁ V Krwawa historia Hernana Cortesa ( XVI wiek) ROZDZIAŁ VI Sprawa Galileusza: historyczne zderzenie nauki, religii i ego (1633) CZĘŚĆ IV KLAMSTWA CZASÓW REWOLUCJI ROZDZIAŁ VII Paul Revere: nie do końca samotny jeździec (1775) ROZDZIAŁ VIII Bastylia: represyjne więzienie czy luksusowy hotel? (1789) CZĘŚĆ V KŁAMSTWA Z AMERYKAŃSKIEGO DZIKIEGO ZACHODU ROZDZIAŁ IX Jesse James: amerykański Robin Hood czy seryjny morderca? (druga połowa XIX wieku) ROZDZIAŁ X Wyatt Earp: przedstawiciel prawa czy szeryf szerzący bezprawie? (1881) CZĘŚĆ VI KŁAMSTWA W HISTORII NAJNOWSZEJ ROZDZIAŁ XI Powstanie na Filipinach: przeciw komu? (1898-1902) ROZDZIAŁ XII Protokoły Mędrców Syjonu: kłamstwo śmiertelne (wiek XIX i pierwsza połowa XX wieku) ROZDZIAŁ XIII Harold Lasseter: odkrywca żyły złota? (lata trzydzieste XX wieku) ROZDZIAŁ XIV John Dillinger: żywy czy martwy? (1934) ROZDZIAŁ XV Niepokonany Afganistan? CZĘŚĆ VII Materiały dodatkowe Bibliografia O autorze Źródła ilustracji Indeks

Zaskakująco dobra pozycja. Spodziewałem się lania teorii spiskowych, o tym jak to kosmici stworzyli piramidy, a dostałem zbiór wyważonych tekstów, w których autor nigdy nie przekracza granic prawdopodobieństwa i ze zdrowym sceptycyzmem podchodzi do najdziwniejszych teorii. Przy tym porusza wiele zagadnień, o których nie słyszałem. Naprawdę przyjemna i wzbogacająca lektura.