Ciudad Trujillo

Pamiętam dawne czasy, gdy nie było komórek,. komputerów ani internetu. Książki miały wtedy wartość materialną. Spekulanci biegali po księgarniach, wykupywali co ciekawsze tytuły by handlować nimi na bazarach z dużym zyskiem. W tych czasach "Amerykańscy chłopcy" byli jedną z droższych i rzadziej spotykanych pozycji na straganach handlarzy. Pamiętam jak dziś tę okładkę, właśnie ten tytuł zawinięty w folię na stoisku na "Skrze". Po latach kupiłem tę książkę na garażowej wyprzedaży za... 2 zł. Smutne to, bo książka jest bardzo, bardzo dobra. Wojna przeżywana przez prostych ludzi, rozebrana na części. Komu się chce wojenki, niech sobie po tę pozycję sięgnie....? Szkoda, że ci, którzy chcą wojenki, zwykle na niej zyskują i nie myślą o tych, którzy płacą najwyższą cenę.

Po książkę „Okrutne morze” sięgnąłem nieco przypadkowo, po obejrzeniu filmu Greyhound z Tomem Hanksem. Spodobał mi się sposób, w jaki przedstawiono morską walkę, dlatego zacząłem szukać podobnej historii w wersji książkowej. Szybko okazało się, że to właśnie ta powieść była inspiracją dla filmu. W książce obserwujemy proces kompletowania załogi oraz przygotowania nowej jednostki pływającej — korwety Compass Rose, której głównym zadaniem jest ochrona konwojów przed wrogiem. Autor szczegółowo ukazuje realia służby na morzu oraz odpowiedzialność, jaka spoczywa na załodze. Bohaterowie są wyraziści, a wraz z kolejnymi stronami coraz głębiej wnikamy w ich życie osobiste. Poznajemy ich lęki, wątpliwości i relacje, co sprawia, że stają się bardzo wiarygodni. Jak na dość obszerną książkę, momentami brakowało mi większej ilości dynamicznej akcji, jednak rozumiem, dlaczego autor obrał taki kierunek. Wojna kojarzy mi się zazwyczaj z piechotą i działaniami lądowymi, gdzie jest więcej przestrzeni na indywidualne, bohaterskie czyny. Na morzu indywidualność niemal nie istnieje — liczy się załoga jako całość i bezwzględna współpraca, co zostało w tej powieści bardzo dobrze oddane.

Najlepszy czarny kryminał, jaki w życiu przeczytałem. Motyw zgorzkniałego samotnego detektywa doprowadzony do perfekcji. Detektyw ucieka przed problemami do opanowanej przez hipisów greckiej wyspy. Nie znazna tam jednak spokoju, bo raj na ziemi okazuje się piekłem. Dla mnie wybitna książka, fantastyczny klimat opanowanej przez hipisów rajskiej wyspy. Do tego podstarzały detektyw, który usiłuje się wśród nich odnaleźć, lecz nie może tam znaleźć miejsca. Czytałem kilka razy. Mało znana książka, warto sięgnąć

Skończyłam tę książkę z poczuciem szczęścia, miałam szczerze dość okropieństw w niej zawartych. Na dodatek to bardzo długa powieść, 500 stron tekstu. Muszę jednak przyznać – jest świetna. Dlaczego się tak umęczyłam? To przez mnóstwo drastycznych scen z okresu walk Amerykanów w kampanii na wyspie Guadalcanal w czasie II wojny światowej w 1942 roku. Czyta się jak reportaż, Autor sam tam walczył, ale zapewnia, że to fikcja literacka. Zaczyna się od desantu wojsk na plaży, potem jest morderczy marsz i trudy życia koszarowego, w ekstremalnych warunkach klimatycznych. Następnie to już walki z Japończykami. Trudno jest znieść opisy śmierci w boju kolejnych żołnierzy, także przeciwników. Szczególnie drastyczne jest umieranie na polu walki oraz zabijanie bezbronnych, poddających się Japończyków, znęcanie się nad rannymi, okradanie ich („zbieranie pamiątek”) i bezczeszczenie zwłok, w tym wyrywanie zabitym złotych zębów. Amerykańscy żołnierze w szale walki traktują życie tak jakby nie było nic warte, a Japończycy byli półludźmi. Autor pokazuje wojnę z bliska, w najdrobniejszych szczegółach. Śledzimy losy kompanii C-jak-Charlie od desantu ze statku poprzez 3 dni bitwy aż do w miarę spokojnego życia jednostki po zakończeniu działań wojennych. Tutaj szczególnie widać różne głupie zachowania żołnierzy, głównie ciągłe picie na umór oraz ambicjonalne awantury i sprzeczki. Większość żołnierzy jest negatywnie nastawiona do wojny, panuje strach, później zobojętnienie i często bezmyślne okrucieństwo wobec Japończyków. Walczący mężczyźni cieszą się z odniesienia małych ran, licząc na odesłanie z frontu gdzieś na tyły lub powrót do kraju. Widzimy rozgoryczenie żołnierzy wobec błędnych decyzji dowódców lub ich jawnej niesprawiedliwości, chore ambicje pułkownika, w tym odesłanie kapitana Steina, trafnie widzącego sytuację, a docenionego dopiero po czasie przez podkomendnych. Szczegóły bitwy, ruchy wojsk i opisy walki były dla mnie zupełnie nieciekawe. Co innego to wnikliwie odmalowane sylwetki żołnierzy i oficerów, ich charaktery i trudne stosunki między nimi. Autor pokazuje mężczyzn na wojnie, ich rywalizację, udawanie, poniżanie a przede wszystkim strach. Niestety, miałam trudności z rozróżnianiem i zapamiętywaniem żołnierzy, ze względu na ich mnogość oraz podobnie brzmiące nazwiska: Bell, Doll, Dale, Bead, Beck, Blane itp. To porywająca, wciągająca a jednocześnie prosta proza, napisana klarownym językiem, bogata w szczegóły, przemyślenia i znaczenia. Pokazuje wojnę bez patosu, z punktu widzenia zwykłych żołnierzy, którzy nie mieli pojęcia w co zostaną wplątani. Porażający i dobitny manifest przeciw wojnie. Chociaż motto książki już nie jest takie jednoznaczne. Korzystałam z audiobooka w świetnej interpretacji Adriana Perdjona. Słuchało się wspaniale. Obejrzałam też film w reżyserii Terrence’a Malicka, z 1998 roku i nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak książka. Jest inaczej skonstruowany, mniej realistyczny, bardziej mistyczny. Nie podobało mi się zastąpienie postaci kapitana Steina innym oficerem, a już zupełnie nie pasowały mi przepiękne zdjęcia krajobrazów, chociaż rozumiem, że wojna nie powoduje ich zniknięcia. Po prostu gwiazdorski film wydał mi się mało przekonywujący, wobec wspaniałości powieści. Książka trudna emocjonalnie, ale nie żałuję tej lektury. Tym, którzy jeszcze jej nie znają i nie boją się okropieństw wojny – gorąco polecam. Cytat: „„Własność. Własność. Wszystko dla własności”. Albowiem to było to; o to tylko chodziło. Własność jednego człowieka czy innego człowieka. Jednego narodu czy innego narodu. Wszystko to zrobiono i robiono dalej w imię własności. Jakiś naród pragnął więcej własności, uważał, że jej potrzebuje i pewnie potrzebował, a jedynym sposobem jej uzyskania było odebrać ją innym narodom, które już rościły sobie do niej prawo. Po prostu na planecie nie było już własności niczyjej, to wszystko.” – s. 59

Autor, polski pilot myśliwski podczas II wojny światowej, m/in był w 1943r dowódcą eskadry B w dywizjonie 303, kawaler Virtuti Militari. Dzięki niemu, a właściwie dzięki jego dwóm książkom, po raz pierwszy trafiła do mnie wojna rozgrywająca się na kontynencie azjatyckim, gdzie miejsce Niemców zajęli Japończycy. " Dzięki " jest podwójnie właściwym słowem, pisarz potrafił rozbudzić we mnie zainteresowanie nie tylko nieznanymi mi działaniami wojennymi, ale też historią i kulturą ludów azjatyckich !!! Zainteresowania te do dzisiaj mnie nie opuściły, co przekłada się na olbrzymią wdzięczność, jaką czuję do autora. Książki i przyjemność jaką z nimi spędziłem, pamiętam do dziś, dlatego byłoby egoizmem z mojej strony, gdybym zachował to tylko dla siebie. Treść jest opisana. Zainteresowanym tematem daję gwarancję dobrej lektury !!! POLECAM !!!

"Mały Wielki Człowiek" to opowieść o białym, niewielkiego wzrostu Jacku Crabbie, wychowanku plemienia Czejenów. Film Arthura Penna z Dustinem Hoffmanem w roli głównej jakoś specjalnie nie utkwił mi w pamięci, choć to solidne kino (cóż, trzeba zrobić powtórkę). Sama książka Thomasa Bergera to inna para kaloszy, a może bardziej mokasynów. Czyta się szybko, nie ma miejsca na nudę. Jest przygoda, walki i bitwy, kobiety, alkohol, hazard i skalpowanie. Ot, proza życia. Sporo tu humoru, ale też i goryczy, ciekawych przemyśleń, przedstawienie obyczajów rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej. Pojawiają się autentyczne postacie, jak choćby generał Custer, Wyatt Earp czy Dziki Bill Hickok. "Ten chłopiec nie jest już chłopcem. Jest odważny. Jest drobny fizycznie, ale ma wielkie serce. Będzie się nazywał Mały Wielki Człowiek."

Płacz, śmiech, strach, groteska, terror, fałsz, fasada a na końcu perfidia... Mamy do czynienia ze starciem myślenia, postępowania obu światów sowieckiego i amerykańskiego. Dużo przemyśleń, porównań itp. Wiele rzeczy w wiadomym kraju się nie zmieniło... Na minus moim zdaniem w sprawie zakończenia losy dwóch postaci niewyjaśnione, po prostu urwano pewne wątki, trochę szkoda. Książka bardzo dobra, zapada w pamięć. Fajnie by było, gdyby doczekała się kiedyś porządnej ekranizacji, bo jest potencjał.... W każdym razie drodzy czytelnicy i czytelniczki radzę wam przeczytać tę ksiązkę, inaczej być nie może... :)

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

Powieść kultowa, wydana w 1948 r !!! Świetna adaptacja filmowa z 1958 r. z niezapomnianą rolą M. Brando w roli głównej. Wersja książkowa jest bardziej brutalna i psychologicznie rozbudowana, uznawana za jeden z najważniejszych obrazów wojny widzianej oczami zwykłych ludzi. POLECAM !!!

„Fabryka oficerów” Kirsta to wielka powieść, jedna z najbardziej fascynujących powieści, jakie kiedykolwiek napisano. Aż dziwię się, jak mocno niedoceniona i jak mało znana (więcej dla jej popularności przyczynił się film z 1989 roku). Helmut Kirst opowiada historię, której wciągająca akcja rozgrywa się w 1944 roku w szkole kadetów dowodzonej przez generała Modersohna, nazwanego przez jednego z jego adiutantów „ostatnim Prusakiem”. Tajemnicza śmierć porucznika Barkowa zapoczątkowuje tragedię, w której centralną rolę odgrywa porucznik Krafft… Ale szkoła oficerska, II wojna światowa, armia, oficerowie, nazizm, sama wojna… daleko nie wyczerpują tematów tej książki. Fabuła skupia się na tym, co najważniejsze: relacjach międzyludzkich, ludziach i społeczeństwie, mechanizmach władzy, romantycznej miłości, przyjaźni, sztuce ojcostwa. A jednocześnie mistrzowskie dzieło H.H.Kirsta rzuca więcej światła niż jakikolwiek inny dokument na tragedię armii Hitlera, na zaciekłą wrogość wewnątrz Reichswerhry, która przeciwstawiła pruskich oficerów wielkiej tradycji nazistowskim parweniuszom. Napisana jest powieść świetnie: stale podtrzymująca zainteresowanie czytelnika umiejętnie skonstruowana fabuła i perfekcyjnie wyważone zwroty akcji, napędzające narrację. Postacie są jednak tak realne, a dramat, w którym są protagonistami, tak wciągający, że można by sądzić, iż autor czerpał inspirację z osobistych doświadczeń. Humor - wyjątkowy, subtelny. Język – idealnie dostosowany do tematu opowieści i do przekazu literackiego. Dla mnie - Arcydzieło.

Dobrze napisana, interesująca fabuła, trzymająca w napięciu, ale też i refleksyjna. Opowieść nie wydaje się nieaktualna, mimo że umieszczona w latach 70. XX wieku. Lektura tej książki dała taką dawkę emocji, jakiej nie doznałam od dawna w czasie lektury współczesnej literatury.

Przeczytana w 80-latach, zaraz po obejrzeniu filmu w kinie. Ekranizacja jest znakomitą komedią, ale książka bije go na głowę. Czytając nie mogłem powstrzymać się od śmiechu… Domownicy dziwnie mi się przyglądali dopóki sami nie sięgnęli do książki, z wiadomym efektem…

Fajnie się czyta. Coś jak Higgins czy MacLean. Fajna historia. Wymyślona, oparta o faktycznie istniejącą jednostkę Luftwaffe. Bardzo dobra powieść sensacyjna z motywem wojennym, okraszona popularnym wątkiem romantycznym i dramatycznym. Dla każdego znajdzie się coś co polubi.

Wciągająca historia skazańca zesłanego na wieloletnie więzienie na innym kontynencie. Sama siła woli, determinacja i ilość ucieczek bohatera z różnych placówek powoduje, że książkę czyta się lekko i przyjemnie. Książkę charakteryzuje ciągła zmiana i mnogość zdarzeń. Część historii wręcz brzmi nieprawdopodobnie ale nie szukałbym tutaj wiernego oddania faktów.

Spodziewałam się historii o pracy policjantów, ale to bardziej saga rodzinna (choć i wątków policyjnych nie brakuje). Powieść Dorothy Uhnak koncentruje się wokół klanu O’Malleyów, nowojorskiej rodziny pochodzenia irlandzkiego, w której kolejne pokolenia mężczyzn wybierają zawód policjanta. W obiektywie autorki znajduje się przede wszystkim Brian O’Malley – obserwujemy go w momencie, gdy idąc w ślady ojca, postanawia wstąpić do służby, a także kilka dekad później, gdy jest już prominentnym funkcjonariuszem na wysokim szczeblu. Oryginalny tytuł książki brzmi Law and order i kojarzył mi się z serialem, który dawno temu leciał w telewizji. Wbrew pozorom jednak postacie z książki pani Uhnak nie są takie jak Olivia Benson – opisani przez nią policjanci bardziej pasują do tytułu Odrażający, brudni, źli. Są rasistami, ksenofobami, antysemitami, mizoginami, biorą łapówki, przyzwalają na zło. W życiu prywatnym regularnie zdradzają żony, nie potrafią rozmawiać z dziećmi. Ponieważ mamy do czynienia ze społecznością Irlandczyków, sporo jest też rozważań natury etycznej z perspektywy wiary, ale i Kościół nie jest do końca bez winy, a księża mają sporo za uszami. Wszystko w otoczeniu bohaterów jest szare, brudne i kleiste, a gdy próbują się oni z tego brudu wygrzebać, zostają złamani lub usunięci. Autorka się nie certoli z czytelnikiem i już na pierwszych stronach rozpoczyna od sceny gw*łtu i brutalnego zabójstwa. Chciałam wybrać trigger warning do tej książki, ale wychodzi na to, że w sumie wszystkie możliwe by pasowały. Mamy morderstwa, p*dofilię, bicie dzieci, gw*łty, przemoc na tle rasowym. Uhnak niczego nie upiększa. Naprawdę momentami było mi ciężko z nagromadzoną tam ilością przemocy wszelkiego rodzaju. Dodatkowo autorka uczyniła bohaterem dorastającego chłopaka o budzącej się, rozbuchanej seksualności, więc czytamy co sobie wyobraża, co z kim robi, jak reaguje jego ciało, etc. Powieść Dorothy Uhnak powstała w latach 70. i w sumie to widać. Kanony kobiecego piękna są bardzo retro (Karen „miała figurę modelki” bo była „chuda jak patyk” i przez skórę można było „wyczuć jej szkielet”). Kobiet nie ma w ogóle w policji, głównie zajmują się domem i dziećmi, mężczyźni za to są twardzi, brutalni, biorą je siłą i podrywają rozmyślając o tym, co mają pod ubraniami. Jedyny wyjątek to dziennikarka, która jest właśnie „nowoczesna”, bo pali, pije i rzuca się na mężczyzn. Widać też mocno napięcie na tle rasowym, z jednej strony dyskryminację czarnych przez białych, z drugiej wrogość czarnych wobec białych za to, że przez lata byli prześladowani. Autorka ukazuje także problem wojny w Wietnamie i wracających z niej zmasakrowanych fizycznie i psychicznie młodych chłopców. Pojawia się wątek związany z korupcją w policji, który bardzo przypominał mi film Serpico z 1973 roku. Podejrzewam, że w latach 70., gdy ludzi szokował porucznik Borewicz i goła baba w windzie w Seksmisji, książka Dorothy Uhnak mogła być bardzo głośna, obrazoburcza, skandalizująca. Z perspektywy osoby, która wychowała się w latach 90., odczuwam tę powieść jako troszkę jednak już trącącą myszką, zwłaszcza pod względem języka, jednak nadal mimo wszystko określiłabym ją jako mocną i odbrązawiającą mit detektywa-herosa. Ma klimat zbliżony do filmów Scorsesego, DePalmy, Lumeta. Zastanawiam się na ile opisane historie w Policjantach są prawdziwe. Zważywszy na to, że Dorothy Uhnak sama była policjantką, można podejrzewać, że w dużej mierze opisywała to, co obserwowała na co dzień. Dodatkowo przygnębiające, jeśli weźmie się pod uwagę fakt okoliczności jej tragicznej śmierci.

Historia rejsu pewnego u-boota oczami niemieckiego korespondenta wojennego. A więc narracja nietypowa w stosunku do wydawanych u nas książek o II wojnie światowej. Na szczęście nie jest to przygodówka ani pompatyczna historia o bohaterstwie. Powieść w realistyczny, niemal naturalistyczny sposób opisuje życie załogi niemieckie łodzi podwodnej na Atlantyku w 1941 roku. Od wyruszenia z francuskiego brzegu aż do … No właśnie, warto przeczytać do czego. Czytelnik najpierw poznaje środowisko oficerów „freikorpsu Donitza”,czyli elity niemieckiej Kriegsmarine, by potem zagłębić się w odmętach oceanu, ludzkiego potu, smrodu (także maszyn), wody, także w środowisku marynarzy i podoficerów. Wojna odarta jest z bogoojczyźnianego bohaterstwa. Należyte wykonywania obowiązków wymusza na załodze sytuacja. Muszą się starać, aby w ogóle przeżyć. Jedna trzecia okrętów podwodnych nie wracała z pierwszej misji. Życie młodzieży (dowódca był około trzydziestki, rekruci w wieku poborowym) w czasie wolnym od wacht i walki o przeżycie nie polegało na śpiewaniu pieśni patriotycznych tylko na marzeniach i wspomnieniach dotyczących pewnej oczywistej sfery życia. Łatwo się domyślić jakiej. Słownictwo dalekie było od dialogów ludzi wykształconych, tak samo zwyczaje, w tym higieniczne. Autor wskazał na dwie grupy załogantów. Marynarzy i techników-fachowców. Jedni i drudzy wywyższali się, ale tylko wewnątrz łodzi. Wojna to nie zabawa. Taki morał można wysnuć z książki. Bohaterowie mają co wspominać, ale gdy wydarzenia się rozgrywały, dużo by dali, by ich uniknąć. No i nie wszyscy wytrzymywali psychicznie, czemu trudno się dziwić. Znakomita realistyczna książka o wojnie. Jedyna wada, to zbyt mocne (i pewnie nieszczere) podkreślanie sceptycyzmu pozytywnych postaci wobec Hitlera i nazizmu. Nawet, gdyby tak było, to w 1941 roku było za wcześnie, by dawać temu wyraz. Niemcy jeszcze wówczas wygrywali. Znakomita książka (anty)wojenna. Bez lukru, patosu, patyny i hurraoptymizmu. Krew, pot i łzy. Przeczytany w ramach wyzwania marcowego – książka, która została sfilmowana.

Książka znakomita, poza tym rzecz ciekawa - ten autor napisał jeszcze sporo powieści, ale wszystkie one nie nadają się do czytania, w kilku znanych mi wypożyczalniach przez dziesięciolecia nikt się nie pofatygował, żeby je choćby przejrzeć (i dlatego wycofali je z księgozbiorów). Typowy autor jednej książki - i tak go zapewne zapamiętamy.

Książka do której się wraca. Przedstawia świat ,którego już nie ma i się nie wróci. Świat prawdziwych i szlachetnych mężczyzn,marzycieli ,wypraw pod żaglami, przygody wiatru we włosach. Niby wszystko już było, ale jak to jest napisane - z pasją, miłością, pokorą wobec autorytetów. Nie starzeje się i czyta się świetnie. Aż żal nie zacytować autora - znaczy trzeba przeczytać!!

Jest to książka tego rodzaju, która zostaje zapamiętana na lata po przeczytaniu (ponad 30 lat temu...), temat obozów jenieckich nie jest moim wyborem - przekaz o tym co robią sobie ludzie w imię powiększenia terytorium, utrzymania władzy, walk wyznaniowych czy sposobu na karę w krajach sowieckich jest po prostu ciężki w odbiorze, ale opowieść Clavella, który notabene przeżył obóz Changi, jest fascynująca - relacje pomiędzy więźniami, tworzenie się nowej hierarchii władzy w zamkniętej społeczności oraz narracja autora to majstersztyk, jak już wciągniesz się w opowieść trudno się oderwać, polecam zwłaszcza młodym czytelnikom; ja miałem okazję rozmawiać z osobami, które przeżyły obozy niemieckie czy sowieckie, tu mamy historię z azjatyckiego frontu II wojny światowej, ale niestety bardzo podobną

Kultowa i bestsellerowa seria książkowa o powstaniu i upadku III Rzeszy. O tym jak cały naród niemiecki dał się ogłupić i jakie były tego konsekwencje !!! 08/15 to może być numer karabinu, którego autor używał jako żołnierz, albo numer jego jednostki wojskowej, może oznaczać kogoś zwyczajnego, standardowego, nudnego ( w tych znaczeniach do dziś używana w Niemczech ) albo całkowicie co innego. Na zawsze pozostanie to tajemnicą autora !!! Pozycja obowiązkowa dla każdego !!! POLECAM !!!