Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Tato, gdzie jedziemy?

Okładka książki Tato, gdzie jedziemy? autorstwa Jean-Louis Fournier
Okładka książki Tato, gdzie jedziemy? autorstwa Jean-Louis Fournier
Jean-Louis Fournier
7,4 / 10
Wydawnictwo: Książnica biografia, autobiografia, pamiętnik
160 str. 2 godz. 40 min.
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Où on va, papa?
Data wydania:
2010-03-10
Data 1. wyd. pol.:
2010-03-10
Liczba stron:
160
Czas czytania
2 godz. 40 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324578061
Tłumacz:
Bożena Sęk
Książka nagrodzona jednym z najważniejszych francuskich wyróżnień literackich (Fémina) i nominowana do nagrody Goncourtów.
Jean-Louis Fournier jest ojcem dwóch chłopców, Mathieu i Thomasa. Urodzili się w odstępie dwóch lat, obaj upośledzeni fizycznie i umysłowo. To sprawiło, że autor "dwukrotnie zaznał końca świata". Już na pierwszych stronach książki wyjaśnia: "Mówiąc o dzieciach upośledzonych, ludzie przybierają stosowną minę, jakby mówili o katastrofie. Chciałbym spróbować choć raz mówić o was z uśmiechem. Śmieszyliście mnie często i nie zawsze mimowolnie". Humorem Fournier łamie tabu i uśmierza ból. "To jedyny sposób, by przetrwać, gdy człowiek znalazł się na topliście 50 najbardziej zdesperowanych ludzi" - wyznaje. "Pomyślałem, żeby napisać list do moich dwóch chłopców innych niż wszyscy. Żeby ludzie ich poznali, żeby zaistnieli w społeczeństwie, które ich odrzuca - przecież o takich jak oni przyjaciele się nie dowiadują, ba! uważają, że ich odejście przynosi ulgę. Chciałem wysoko wynieść Mathieu i Thomasa. Chciałem uczynić ich bohaterami książki!".


"Tato, gdzie jedziemy? to książka, po której ludziom robi się lepiej".
Christine Jordis, przewodnicząca jury nagrody Fémina

"Każda z opisanych scenek to poemat prozą. Zarazem wzniosły i przyziemny, czuły i okrutny. Ich lektura obezwładnia i wprawia w zachwyt; to jakby laicka modlitwa, skarga na trudy życia na tym padole; to literacki nagrobek postawiony wszystkim niewinnym ofiarom. Nigdy nie zapomnimy Mathieu i Thomasa".
telerama.fr

"Sukces książki to zasługa tonu, jakim została napisana: bez patosu, bez sarkazmu. W taki sposób nigdy nie pisano o dramacie rodziców upośledzonego dziecka".
Średnia ocen
7,4 / 10
95 opinii 472 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Tato, gdzie jedziemy? w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Tato, gdzie jedziemy?

Agnieszka Kaniuk
Agnieszka Kaniuk
12313 802

Oceny książki Tato, gdzie jedziemy?

Średnia ocen
7,4 / 10
472 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
37 ocen
9
56 ocen
8
121 ocen
7
150 ocen
6
72 ocen
5
22 ocen
4
8 ocen
3
5 ocen
2
0 ocen
1
1 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Tato, gdzie jedziemy?

avatar
4
2
Ela
01.03.2025
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Przyjmuję pomysł, ze ma być zabawnie o ciężkim temacie, ale po pierwsze w tłumaczeniu mowa jest o upośledzeniu, a dziś mówimy o niepełnosprawności, poza tym sam tytuł - wiem że to szczegół, ale mówimy dokąd, a nie gdzie 🫣

Przyjmuję pomysł, ze ma być zabawnie o ciężkim temacie, ale po pierwsze w tłumaczeniu mowa jest o upośledzeniu, a dziś mówimy o niepełnosprawności, poza tym sam tytuł - wiem że to szczegół, ale mówimy dokąd, a nie gdzie 🫣

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
386
158
obli
17.09.2024
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Biblioteka

Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie? Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie znowu? Po raz drugi... Napisz o tym książkę. O życiu że swoimi niepełnosprawnymi intelektualnie dziećmi. Autor w humorystyczny sposób próbuje sobie poradzić z tym co go spotkało i przedstawia trudności dnia codziennego... Książka dobra, ale żyjemy w dziwnych czasach, przez co źle się zestarzała. Dziś chyba nikt by tego nie wydał. A szkoda...

Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie? Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie znowu? Po raz drugi... Napisz o tym książkę. O życiu że swoimi niepełnosprawnymi intelektualnie dziećmi. Autor w humorystyczny sposób próbuje sobie poradzić z tym co go spotkało i przedstawia trudności dnia codziennego... Książka dobra, ale żyjemy w dziwnych czasach, przez...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
15
14
Zaczytana
21.03.2024
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Ulubione

"Tato, gdzie jedziemy?"


Czy to nie smutne, kiedy dowiadujesz się, że Twoje dziecko jest upośledzone? Czyż to nie jest dla Ciebie tragedia? Czy wiesz co masz dalej z tym fantem począć? Zapewne nie, ponieważ właśnie przeżyłeś swój własny "koniec świata".
Jean-Louis Fournier to francuski pisarz, humorysta i realizator telewizyjny. Można by rzec, że życie ma świetne, gdyż we Francji zasłynął dzięki rozprawce na temat trudności języka francuskiego "Gramatyka francuska i niedorzeczna". Jest również twórcą słynnej postaci animowanej krowy imieniem Czarniawa. Napisał także książkę pod tytułem "Tato, gdzie jedziemy?", w której porusza bardzo poważny temat upośledzonych dzieci. Nasunęło mi się więc pytanie: Dlaczego to zrobił? Wydawać by się mogło, że los mu sprzyja, lecz niestety to tylko pozory, ponieważ jego dwójka dzieci, Mathieu i Thomas, urodziła się upośledzona umysłowo i fizycznie...
Książka pt.: "Tato, gdzie jedziemy?" jest poświęcona jego synom, którzy "nie są tacy jak inne dzieci". Opisuje w niej swoje życie z upośledzonymi dziećmi. Humor to jego ulubiona broń, nawet gdy temat jest poważny, jak w opisywanej przeze mnie książce. Jak sam przyznał: "Nie miałem szczęścia. Zagrałem na loterii genetycznej i przegrałem.". Fournier jest typem osoby, która żartuje sobie ze wszystkiego. Niestety jego czarny humor w "Tato, gdzie jedziemy?" nie każdemu może przypaść do gustu.
Mnie osobiście książka bardzo się spodobała i przeczytałam ją jednym tchem. Sto siedemdziesiąt cztery strony zajęły mi niecałe dwie godziny.
Szczerze polecam!

"Tato, gdzie jedziemy?"


Czy to nie smutne, kiedy dowiadujesz się, że Twoje dziecko jest upośledzone? Czyż to nie jest dla Ciebie tragedia? Czy wiesz co masz dalej z tym fantem począć? Zapewne nie, ponieważ właśnie przeżyłeś swój własny "koniec świata".
Jean-Louis Fournier to francuski pisarz, humorysta i realizator telewizyjny. Można by rzec, że życie ma świetne, gdyż we...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

1007 użytkowników ma tytuł Tato, gdzie jedziemy? na półkach głównych
  • 604
  • 398
  • 5
271 użytkowników ma tytuł Tato, gdzie jedziemy? na półkach dodatkowych
  • 211
  • 20
  • 15
  • 8
  • 8
  • 5
  • 4

Tagi i tematy do książki Tato, gdzie jedziemy?

dziecko niepełnosprawne ojcostwo pamiętniki francuskie

Inne książki autora

Więcej
więcej
Jean-Louis Fournier
Jean-Louis Fournier
Francuski pisarz i komik.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Zapiski niewidomego taty Ryan Knighton
Zapiski niewidomego taty
Ryan Knighton
Rodzicielstwo po raz pierwszy napawa większość z nas lękiem spowodowanym tym, czy poradzimy sobie w każdej sytuacji, czy dobrze odczytamy sygnały od naszego dziecka, czy będziemy podejmować dobre decyzje wychowawcze itp. Obok ogromu miłości jest również mnóstwo obaw. Ale to jest kropla w morzu w porównaniu z tym, jakie lęki i trudnosci ma rodzic, który nie widzi. Jak mocno ograniczona jest jego rola w opiece nad niemowlęciem, a najzwyklejsze codzienne czynności urastają do rangi takich nie do pokonania. A mimo to, muszą znaleźć sposoby żeby sobie z nimi poradzić. Te wspomnienia niewidomego taty poruszają, a jednocześnie pokazują, że wszystko jest do zrobienia kiedy się naprawdę tego chce. Wzruszająca, ale pełna siły i nadziei historia. Polecam :-)
lizzy11 - awatar lizzy11
ocenił na73 lata temu
Dziewczyna, która pływała z delfinami Sabina Berman
Dziewczyna, która pływała z delfinami
Sabina Berman
I w żaden sposób nie dziwi mnie fakt tak wielkiego zainteresowania książką Sabiny Berman na całym świecie, bo stworzyła dzieło wybitne. Pojawia się powieść, która już od pierwszych stron wprowadza czytelnika w tak zaskakującą, piękną i zjawiskową historię Ja zwanej później Karen, iż dopiero poznanie jej osobiście da ten niezwykły w każdym aspekcie wyraz, jaki pojawi się po lekturze na twarzy zaskoczonego czytelnika. Każdy, kto na niego spojrzy będzie miał świadomość, że zaniemówił z wrażenia. Przejęty czymś niezwykłym nie dostrzega otaczającego go świata i długo jeszcze nie potrafi się otrząsnąć z wrażenia po podróży do Mazatlan i spotkania z Karen. Tak właśnie jest, bo każdy, kto spotka na początku tę niepozorną dziewczynkę, z czasem młodą dziewczynę, obcując finalnie z dojrzałą kobietą, nigdy nie będzie już taki sam. (...) W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek
Summer_Magazine - awatar Summer_Magazine
ocenił na81 rok temu
Na imię mam Jestem Mariusz Maślanka
Na imię mam Jestem
Mariusz Maślanka
„Na imię mam Jestem” to opowieść o dorastaniu poprzez uświadomienie sobie, że nasze czyny mają znaczenie. Przede wszystkim dla nas, ale, co zaskakujące, też dla innych. Za każdym odwróceniem się plecami, za każdym wygodnym i bezpiecznym kłamstwem, za każdą niewykorzystaną okazją stoją rozczarowane twarze. Nasze z tamtej chwili, ale i ludzi, których zawiedliśmy. Moment, w którym to do człowieka dotrze i rozbudzi w nim poczucie odpowiedzialności, nazwać można początkiem dorosłości. I ta prawda została przez autora przedstawiona nienachalnie, choć wyraźnie. Jednak poprzetykana całym dotychczasowym życiem bohatera, łatwo może odbiorcy uciec sprzed oczu, tworząc iluzję, że książka jest o wszystkim, lecz najbardziej to o niczym. Styl Maślanki też nie buduje w nas wrażenia, że mamy do czynienia z czymś ważnym. Bo przecież nie mamy. Ot, kolejne życie. Tylko czy jest coś ważniejszego? Oczywiście „Na imię mam Jestem” ma swoje problemy. Szkoda, że erotyka pozostała na poziomie nastoletnich wyobrażeń, a pewna pretensjonalność, wykwitająca w pojedynczych zdaniach, nie została sprawnie okiełznana. Samo zakończenie też wydaje się nie wyciągać maksimum możliwości z opisywanych losów, dostarczając wrażeń tak bajkowych, że dziecięcych. Gdyby zachwiać tę atmosferę z ostatnich stron jednym zdaniem, wyrazem, mogłaby być piękną metaforą błędnego koła wędrującego do skrajnych perspektyw. Mimo wszystko, jest to pozycja, która zostawia po sobie posmak w duszy. Może nie zapamiętam losów Igora zbyt dokładnie, może nie zapiszę sobie w notatniku poszczególnych wyimków, ale na pewno będę wracał do emocji i myśli jakie we mnie wzbudziła. Niczym cichy bohater, zawsze pozostający w cieniu.
Michał Kuziemski - awatar Michał Kuziemski
ocenił na75 lat temu
Dłoń Michał Dąbrowski
Dłoń
Michał Dąbrowski
Niepełnosprawność widziana "oczyma" brakującej części ciała, hardcorowa i mocna rzecz, trzeba przyznać. Książka ważna, zwięzła i na temat, nie rozczulającą się nad podjętym zagadnieniem. Jestem mamą niepełnosprawnego ruchowo chłopaka, właściwie już mężczyzny(23lata),więc mogę powiedzieć, że na własnej skórze odczułam czym jest w życiu człowieka posiadanie pewnego rodzaju defektu. Jako osoba w pełni zdrowa muszę też zwrócić się do osób niesprawnych, my zdrowi na prawdę czasem nie wiemy jak Was traktować, czy zauważać Waszą wadę, czy udawać, że jej nie ma. To nie jest takie proste. Nikt nie przygotowuje dziecka, czy młodego człowieka na możliwość spotkania, czy przebywania z osobą niepełnosprawną. ZADANIE DOMOWE DLA RODZICÓW I NAUCZYCIELI! Mój syn miał to szczęście, że bardzo szybko trafił do środowiska, które nie widziało nic dziwnego w jego problemach zdrowotnych, gdyż znajdowały się tam m.in. dziecko z zespołem downa, niedosłyszące dzieci z aparatem słuchowym, o które też dopytywał mój syn, czy inne przypadki dzieci z różnymi wadami. To nie jest tak, że osoba niepełnosprawna nie widzi problemu u innych i sama nie jest ich ciekawa. Nie tylko my zdrowi mamy z tym problem. Kiedy byłam dzieckiem, czy nastolatką, powiem wprost "takie" dzieci się chowało po kątach, niestety, ale taka była rzeczywistość. Dzisiaj, sama to widzę, że po pierwsze chorych dzieci rodzi się coraz więcej, po drugie rodzice nie boją się wychodzić z nimi na zewnątrz, po trzecie jest już większa świadomość wśród ludzi, chociaż nadal zdarzają się litościwe spojrzenia, czy ciekawskie pytania. Uważam, że nie zawsze trzeba się oburzać, osoba zdrowa nie zawsze wie jak się zachować, po prostu. Na swoim przykładzie, mogę powiedzieć, to co już poruszałam w jednej z moich opinii, że kiedy moi znajomi dowiedzieli się, że urodziłam dziecko po 5 miesiącach ciąży, woleli zerwać kontakt ze strachu (tak myślę) niż zareagować, w jakikolwiek sposób. Dzisiaj z perspektywy czasu, jest mi to już obojętne, ale wtedy bardzo bolało. Wiem, co przechodził mój syn w przedszkolu czy szkole, ale nie będę o tym opowiadać, bo to zbyt nieprzyjemne wspomnienia. Chodzi mi o uświadomienie pewnych kwestii. Pierwsza, to to żeby niepełnosprawni byli wyrozumiali w stosunku do nas, że czasami możemy być po prostu zwyczajnie zagubieni, a druga to o zrozumienie dla osób z dysfunkcjami, że oni chcą być traktowani po prostu normalnie(tylko co to znaczy?). Mam świadomość, że nie jest to takie proste. Nic nie poradzę, że osoba bez ręki, czy na wózku inwalidzkim przyciąga mój wzrok, sorry. Tak, jak dziewczyna z różowym irokezem na głowie, czy wykolczykowany chłopak. Wiem, może głupie porównanie, ale jak inaczej przedstawić, to co się widzi czy czuje na widok odmienności. Książkę gorąco polecam, szczególnie ze względu na poglądy dłoni.
kasiaman55 - awatar kasiaman55
ocenił na75 lat temu
Anioły jedzą trzy razy dziennie. 147 dni w psychiatryku Grażyna Jagielska
Anioły jedzą trzy razy dziennie. 147 dni w psychiatryku
Grażyna Jagielska
Grażyna Jagielska zmierzyła się z trudnym tematem problemów psychicznych i odważnie przedstawiła własne zmagania z traumą zakorzenioną w jej umyśle. Pisarka , prywatnie żona korespondenta wojennego Wojciecha Jagielskiego żyła w ciągłym leku o życie męża , co fatalnie odbiło się na jej psychice. W szpitalu psychiatrycznym poznała kilka osób z różnymi problemami, samotną i opuszczoną starszą kobietę, żołnierzy z Afganistanu cierpiących na zespół stresu pourazowego, młodego mężczyznę nieprzystosowanego społecznie czy dziewczynę uważającą się za anioła. Te historie bez wyjątku budzą współczucie , każda z tych osób cierpi i nawet jeśli komuś się wydaje, że staruszka przeżywająca śmierci psa przesadza, to nie ma racji. Każdy z nas jest inny, ma inny próg wytrzymałości psychicznej . Nie wszyscy jednakowo radzą sobie ze stresami, to co dla jednej osoby nie stanowi problemu, dla innej może być końcem świata. Takie książki są potrzebne, uświadamiają nam, że tak często nierozumiane problemy psychiczne mogą dotknąć każdego z nas z różnych przyczyn. Nie jest to książka lekka i przyjemna, ale warto ją przeczytać.
YAGAES - awatar YAGAES
ocenił na81 rok temu
Między nami Chris Cleave
Między nami
Chris Cleave
Prawie 20 lat temu, jeszcze przed 2008 rokiem, pewien brytyjski psycholog, psychoterapeuta i felietonista The Guardian postanowił napisać chwytającą za serce powieść o brytyjskiej machinie imigracyjnej. Jak typowy Brytyjczyk uznał zapewne, że skoro podróżując zobaczył kawał postkolonialnego świata w którym ludzie z różnych powodów potrafią się skomunikować po angielsku, to zobaczył i doświadczył całej prawdy. Pomyślał też zapewne, że skoro zdarzyło mu się nawet mieszkać rok czy dwa w jakimś afrykańskim kraju, to może zacząć pouczać swoich rodaków i moralizatorsko machać im paluszkiem przed nosem. Zamożny, syty, znudzony i poszukujący bodźców Brytyjczyk postanowił zebrać dramatyczne opowieści różnych Pszczółek, aby zagrać na emocjach równie sytych, znudzonych i poszukujących bodźców czytelników zachodniego świata; zagrać tak, aby nawrócili się póki czas, doprowadzili do liberalizacji polityki migracyjnej i otwarcia granic swojego kraju dla... TRUTNI. Co zabawne, nawet na tym etapie zaczadzenia musiało się w powieści pojawić obowiązkowe zdanie o Polakach pracujących „za dobre słowo i paczkę petów”. No cóż, śmialiście się z ciężko pracujących Polaków, to będziecie teraz utrzymywali trutni, a nie wzruszające Pszczółki. Okazuje się więc, że Brytyjczycy, nawet prawie 20 lat temu, potrafili spisywać opowieści równie naiwne, jak Skandynawowie. Większość tych książek pokazuje znudzone, zamożne zatomizowane społeczeństwa traktujące pomoc ludziom, obowiązkowo nie wywodzącym się z ich kręgu kulturowego, jako wyzwanie cywilizacyjne, etyczne lub moralne lub jako zadośćuczynienie. Taką motywacją karmione było społeczeństwo w bogatej Szwecji. Szwedzi też postanowili się kierować emocjami, nie zmierzyli sił na zamiary i gdy zorientowali się że nie są nawet w stanie zapewnić bezpieczeństwa we własnym państwie swoim Pszczółkom ze strony ich rodaków, załamywali ręce w mediach, krytykowali bierność władz ile wlezie, a potem wyprowadzali się z tych straszliwych dzielnic, zostawiając swoich mniej zamożnych rodaków w blokowych dżunglach o które ci nie prosili. Nie wiem czy powieść taka jak ta, mogła mieć wpływ na myślenie jakiegokolwiek brytyjskiego wyborcy w ciągu ostatnich dwóch dekad, jednak to co się tam dzieje dzisiaj pokazuje, że podobne myślenie znalazło bardzo podatny grunt. Większość oderwanych od rzeczywistości zamożnych sytych i znudzonych Brytyjczyków myśli zapewne, że ich kraj zalewają tłumy takich właśnie Pszczółek jak bohaterka tej opowieści i że należy pomóc KAŻDEJ/MU z nich. Ale czy Sara - zamożna, syta i znudzona kobieta, Andrew - skupiony na własnych uczuciach, szukający ciągłych bodźców niedowartościowany facetem i Lawrence – głupi, zamożny tchórz nie potrafiący urządzić własnego życia tak aby nie krzywdzić najbliższych, czy ta trójka i im podobni Brytyjczycy są uprawnieni do tego, aby swoje frustracje przekuć w kompulsywne pomaganie ludziom i sztuczne zatroskanie o los tych, których nie znają i z którymi nie współdzielą żadnej rzeczywistości? Czy tacy ludzie są uprawnieni, do tego, aby w swojej dezorientacji zniszczyć przyszłość swoich własnych dzieci, nie dostrzegając ich istnienia ani potrzeb? Czy ta banda dorosłych, znudzonych snobów, nie rozumiejących konsekwencji swoich prywatnych, codziennych zachowań, naprawdę ma prawo zniszczyć swój kraj tylko dlatego, że zwykła stabilność i wzajemna niełatwa miłość to dla nich nieistotne wyzwanie, bo jedyne uczucia jakie doceniają i dostrzegają to wiecznie narastające emocje, Emocje, EMOCJE utrzymywane nieustannie na wysokim Ce? Zawsze, gdy czytam tego typu powieść, zastanawiam się, co właściwie chciał przekazać autor, bo przecież każdy ma jakieś poglądy, a fabuły nie biorą się znikąd. Tutaj mam trudność, bo trudno uwierzyć, że jako psycholog i psychoterapeuta chciał powiedzieć, że Sara czy Andrew są biednymi, wrażliwymi Brytyjczykami, których PRZEROSŁO ZŁO TEGO ŚWIATA do tego stopnia, że jedno z nich w przypływie adrenaliny odegrało bohatera, a drugie koniec końców oszalało? Przecież nawet zanim wyruszyli na ten bezsensowny urlop do Nigerii, w żaden sposób nie wzbudzali sympatii, a dalej było już tylko gorzej. Tych dwoje dorosłych rodziców, skupionych tylko na sobie, kompletnie nie dostrzega własnego dziecka. Ono nie istnieje w ich świecie. Dla nich liczy się wyłącznie stały dopływ bodźców zawodowych i emocjonalnych. To one mają sprawić, że będą czuli, że żyją. Rodzina to taki formalny kwiatek do kożucha, któremu nie warto poświęcać uwagi. I znów, czy autor jako psycholog i psychoterapeuta chciał powiedzieć, że Sara akceptująca aby dziecko przez dwa lata nosiło kompletny strój Batmana razem z maską (?!!!),jest dobrą, bo tolerancyjną i nieprzemocową matką? Czy też może łaskawie daje jednak do zrozumienia, że powtarzając puste slogany z kolorowych magazynów o tym, że „mamusia cię kocha” albo że jesteś „największym skarbem mamusi” (jak nie przymierzając docentowa Wolańska w „Kogel-Mogel”),jest NAPRAWDĘ BEZNADZIEJNA? Jedno jest pewne – autor nie ma pojęcia o etapach rozwoju człowieka, a to już jest co najmniej dziwne w przypadku psychologa. Dwu-czterolatka przedstawia jako istotę decyzyjną i konsekwentną, a czternasto-szesnastolatkę jako osobę dorosłą. Czy tak trudno sobie wyobrazić albo przypomnieć jak wygląda szesnastoletnia dziewczyna, jakim mówi językiem, jak wyraża myśli? Dialogi, które Pszczółka prowadzi z Sarą czy Lawrencem są zupełnie niewiarygodne, nawet przy uwzględnieniu traum, jakich doświadczyła. Czy zachodnie społeczeństwa doszły już do tego etapu, że trzydziesto-czterdziestolatkowie są równie dojrzali co nastolatki z afrykańskiej wsi? Podsumowując, jest to kolejna książka która próbując pouczać kogokolwiek, robi dokładnie odwrotną robotę. Uświadamia bowiem, że kolejne fale migracyjne i wzmożenia emocjonalne im towarzyszące są uruchamiane przez ludzi niedojrzałych emocjonalnie, niezainteresowanych przyszłością własnego narodu, nierozumiejących konsekwencji swoich czynów w codziennym życiu, a więc tym bardziej w skali całego kraju. Jest to o tyle przerażające, że nawet gdy Pszczółka mówi „Wy jesteście ślepi na teraźniejszość, my na przyszłość.”, to koniec końców musimy zacząć się zastanawiać czy Brytyjczycy otwierając granice na miliony imigrantów stają się właśnie „ślepi na przyszłość”? No i może jeszcze post scriptum. Mimo tych irytujących poprawności narracyjnych, emocjonalnego wzmożenia, wiekowej nieadekwatności bohaterów, tę książkę dobrze się czyta. Nie można się jednak spodziewać, że ktokolwiek poza samymi Nigeryjczykami będzie potrafił napisać coś obiektywnie wiarygodnego o takim państwie jak Nigeria, zwłaszcza, gdy tworzy opowieść pod tezę. Jeśli więc kogoś ciekawi jak widzą swój kraj sami Nigeryjczycy, jak wyglądała ich historia, jak wygląda rozwarstwienie społeczne (i jakie były i są jego konsekwencje),to polecam powieści i opowiadania Chimamandy Ngozi Adichie, najlepiej poprzedzone garścią suchych liczb i informacji na temat samego kraju, choćby tylko tych z Wikipedii.
BethLuisNion - awatar BethLuisNion
ocenił na62 miesiące temu
Kiedy Bóg był królikiem Sarah Winman
Kiedy Bóg był królikiem
Sarah Winman
Pomiędzy klimatem i stylewm "Sportowego życia" Davida Storey'a, "Uciekaj króliku" Johna Updike'a (drugi królik zupełnie przypadkowo),a "Chaotycznymi aktami bezsensownej przemocy" Jacka Womacka. Anodynowo luzackie, melancholijno-nostalgiczne, bezpretensjonalne i momentami frenetycznie błyskotliwe. Najbardziej w całej książce podobało mi się że Baran francuski (gatunek królika) zabrzmiał dla głównej bohaterki jak miłość.
zajeczewlosy - awatar zajeczewlosy
ocenił na82 lata temu
Chustka Joanna Sałyga
Chustka
Joanna Sałyga
Drugie podejście do książki. Przy pierwszym wytrzymałam jakiś kwadrans. Bo strach, bo ból. Teraz, ładnych kilka lat później, było inaczej. Jaka to była niesamowita dziewczyna, ta Joanna! Jak celnie umiała opisać emocje własne i cudze. Jak walczyła, wszelkimi środkami, lecz nigdy na oślep. Jak cięte poczucie humoru miała, jak się nad sobą nie roztkliwiała. I choć wiadomo było od początku prawie, jak to się skończy, człowiek nadal liczył na cud. Choć z drugiej strony, te dwa lata mogłyby się nie wydarzyć, gdyby nie jej wola walki i rozsądek. Gdyby nie bezgranicznie oddanie jej rodziny. Samotnie nie miałaby szans żyć tak długo. Tylko kurde, nie wiem jak jest jej małemu synkowi. Nie mógł zostać z Niemężem (potem już mężem),bo miał ojca. Ojca, od którego Joanna odeszła, gdy chłopiec miał niecałe dwa lata. Czytam relacje i mam mętlik w głowie. Dla jednych ojciec Giancarla to przemocowiec, dla innych normalny człowiek. Dla jednych Niemąż to gwałciciel i oszust, który ożenił się z Joanną i opiekował, by odkupić swe winy. Dla innych zaś człowiek niesłusznie oskarżony i prawie święty. Czy mam się cieszyć czy smucić, że dzieciak jest z ojcem? I co na to wszystko Babcia B. ? Nie muszę tego wiedzieć. Dziecko potrzebuje spokoju. Odreagowania. I miłości, która wszystko wytrzyma. Oby tak właśnie było.
Ktosia - awatar Ktosia
oceniła na88 miesięcy temu
Drugi oddech Philippe Pozzo di Borgo
Drugi oddech
Philippe Pozzo di Borgo
To podwójna recenzja. Jestem po lekturze książek: Philippe Pozzo di Borgo „Drugi oddech” oraz Abdel Sellou „Odmieniłeś moje życie” https://lubimyczytac.pl/ksiazka/odmieniles-moje-zycie/opinia/81061964 Obie książki są różne jak różni są jej autorzy, a zarazem bohaterowie. Połączyła ich przyjaźń. Przyjaźń dwóch mężczyzn z dwóch odległych (nie lubię tego określenia ->) warstw społecznych, kultur, różnych doświadczeń życiowych i perspektyw na przyszłość. Na podstawie wątków książki Philippe Pozzo powstał film „Nietykalni” w reżyserii Oliviera Nakache’a i Erika Toledano. Książka Abdela Sellou powstała kilka lat po premierze filmu. Film jest opaty na prawdziwych wydarzeniach, a jednak sposób, w jaki swoje życie widzą autorzy jest odległy od filmowej adaptacji. Bardziej podobała mi się książka Abdela Sellou, ale aby mieć pełen obraz wydarzeń polecam przeczytaniu obydwu książek.
Juliusz Adel - awatar Juliusz Adel
ocenił na72 lata temu
Tajemnica Philippe Grimbert
Tajemnica
Philippe Grimbert
Nie wiem jak to się dzieje, ale bezwiednie wybieram książki, w których przebijają się losy Żydów podczas wojny we Francji. I tak też poznałam "Tajemnicę" , którą podzielił się z nami bohater powieści, na początku mały zagubiony chłopiec, czujący, że nie przystaje do swoich rodziców, poszukujący brakującego ogniwa, zamykający się w świecie przez siebie wymyślonym, bo nikt mu "nie tłumaczy" miłości. Z biegiem lat poznaje w opowieściach przyjaciółki rodziny swoje ciotki i stryjów, ale nie jest to opowieść miła dla uszu nastolatka. Będąc pełnoletni sam decyduje się na to, czego nie mógł zrobić ojciec; odkrywa zakończenie tajemnicy. Zostaje przytulony przez ojca - pierwszy raz w życiu. I takie oto są pokłosia tych strasznych czasów.
Beata - awatar Beata
oceniła na71 rok temu
Chce się żyć Maciej Pieprzyca
Chce się żyć
Maciej Pieprzyca
„Chce się żyć“ - wydanie papierowe, używane, kupione na niemieckim ebayu, bo w księgarniach już jej nie ma. Filmu nie widziałam, ale przypomina mi podobną historię z irlandzkiego filmu „Moja lewa stopa”. Niesamowita historia! I wcale nie smutna! Młody chlopak ze swoistym humorem opisuje swoją sytuację i wysiłki, jakie podejmował, żeby ktoś wreszcie zauważył, że on wszystko rozumie. Przerażające zadufanie lekarki, której to wszystko, co zgłaszała matka, nie pasowało do raz postawionej i nigdy więcej nie sprawdzanej diagnozy. A zakończenie, jak chłopak przed komisją wojskową walczył o pozostawienie go w dotychczasowej placówce opiekuńczej, bardzo mnie wzruszyło. Mam nadzieję, że rozwój techniki ułatwił bohaterowi dalsze życie i porozumiewanie się. Koniecznie przeczytajcie, bo książka zawsze lepiej pokazuje życie wewnetrzne bohatera niż film! Nie pożałujecie! Mój pierwszy kontakt z autorem, ale na pewno nie ostatni, bo ta pozycja jest napisana świetnym stylem. Ogromnie polecam!
kuzo - awatar kuzo
ocenił na1011 miesięcy temu
Jedenaście Mark Watson
Jedenaście
Mark Watson
Kompletnie nie wiedziałam, czego mogę spodziewać się po książce napisanej przez komika. Wiem za to jedno, zupełnie nie spodziewałam się tak ciekawej, dobrze przemyślanej, słodko - gorzkiej historii. W chwilę po zamknięciu książki miałam ochotę przeczytać ją jeszcze raz. Xavier Ireland prowadzi nocną audycję w londyńskiej rozgłośni radiowej. Cierpiący na bezsenność słuchacze chętnie dzielą się z nim swoimi radościami i smutkami. Mężczyzna zawsze ma dla nich dobrą radę lub miłe słowo. Troszczy się również o dość nieporadnego przyjaciela Murray'a, który współtworzy audycję oraz bezskutecznie szuka "tej jedynej". W życiu prywatnym jednak Xavier jest absolutnym przeciwieństwem swego zawodowego wizerunku. Nie ma dziewczyny ani przyjaciół, jego mieszkanie zarasta brudem, a jedyną przyjemnością są kameralne, sobotnie turnieje gry w scrabble, na które chadza od czasu przeprowadzki do Londynu z rodzinnej Australii. Xavier, a właściwie Chris, gdyż tak nazywał się za czasów życia w Melbourne, stara się zapomnieć o przeszłości, lecz czy to mozliwe? Książka Marka Watsona to ciekawie skomponowana historia, w której przeplatają się trzy biegi wydarzeń. Pierwszym z nich jest teraźniejsze życie Xaviera, na które wpływ ma poznana na 3 minutowej randce kobieta. Postać ta jest barwna, ciekawa i bardzo wyrazista. Jej imię w języku polskim kojarzy się niestety niezbyt dobrze i trochę razi w oczy... Drugą ważna sprawą, która ma wpływ na życie naszego bohatera jest wspomniana wcześniej, bolesna przeszłość zostawiona w Australii. Muszę przyznać, że bardzo zaskoczył mnie sposób, w jaki ten temat się rozwijał, stawiałam na zupełnie inną sprawę. Ostanią, lecz nie najmniej ważną kwestią jest to, jak zachowanie Xaviera w pewniej losowej sytuacji wpłynęło znacząco na losy jedenastu osób, które nie były z nim w żaden sposób związane. Niesłychanie ciekawy ciąg przyczynowo- skutkowy, który łącznie z poprzednimi wątkami prowadzi czytelnika do zaskakującego zakończenia. Tym razem nie mogę powiedzieć, że było cukierkowo. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy... A to właśnie lubię! Rozpisałam się, ale musicie przyznać, że dzieje się tam całkiem sporo. Na niespełna trzystu stronach autor mieści niesamowitą kondensację postaci i wydarzeń. A mnogość bohaterów drugoplanowych wcale nie przekłada się na gorszą ich jakość. Choć niektóre z postaci poznajemy jedynie przez krótką chwilę, to zapewniam, że każda jest wiarygodna, oryginalna i po prostu bardzo rzeczywista. Dodajmy do tego ciekawy styl pisania, pełen plastycznych porównań i zwrotów, płynną akcje, bogaty wachlarz zdarzeń, a otrzymamy jedyną w swoim rodzaju historię. "Jedenaście" jest powieścią o tym, że przed własnymi błędami nie można uciec i żyć szczęśliwie. To historia o wybaczaniu sobie, o budowaniu poczucia własnej wartości, a także przede wszystkim o wpływie naszych wyborów na życie wielu, pozornie niezwiązanych ze sobą osób. Serdecznie Wam ją polecam!
Bookieterka Karolina - awatar Bookieterka Karolina
oceniła na85 lat temu
Schiza Paulina Grych
Schiza
Paulina Grych
Tytuł: „Schiza” Autor: Paulina Grych Wydawnictwo: Wab Data wydania: 01.01.2008 Powstanie obrazu w oku człowieka to załamanie światła pod odpowiednim kątem, odebranie bodźców przez mózg i ich połączenie. Każdy stworzony obraz dodatkowo jest skanowany przez nasze osobiste filtry: dzieciństwa, wychowania, otaczającego nas środowiska i naszych własnych przeżyć. Widzimy ten sam obraz, patrzymy w tym samym kierunku ale interpretacja jest dla każdego z nas inna. Ten sam obraz a tak bardzo różny. Nasze wewnętrzne filtry charakteryzują nas jako ludzi. Jesteśmy tacy sami a tak bardzo inni. Paulina Grych w książce „Schiza” pokazuje zwykłych, niezwykłych ludzi, „potłuczonych”. I dla nich zadedykowana jest ta książka. A jednocześnie dla nas. Styl autorki jest charakterystyczny i nie do podrobienia. Czytamy opowiadaną historię i gubimy się w wątkach, w natłoku myśli, interpretacji, widzimy tylko poplątane myśli całości, chcemy szczegółów, by zacząć układać te puzzle. I czytamy..... Narrator pokazuje nam tę splątaną z kilku osób włóczkę i powoli, krok za krokiem ją rozplątuje. Puzzle wskakują na właściwe miejsca. I tak poznajemy Beatę, schizofreniczkę, która słyszy głosy aniołów. Jankę, malarkę, „niespokojną duszę”. Dianę, córkę Janki, która swoimi zaniedbaniami zostawiła w Dianie trwały ślad braku miłości. Henryka-jebakę, Żyda z trudnym dzieciństwem, przemocą w domu ze strony ojca i nieobecnej wycofanej matki, która jest współuzależniona. Którego poszukiwania bezpieczeństwa i miłości ciągle okazywały się drogą donikąd. Marka, żołnierza, który walczył w Iraku i Afganistanie i zmaga się z traumą wojenną. Wszystkie nitki splątane w jeden kłębek wspólnych obaw, traum, prób ucieczki przed sobą samym. „Wariatowi” nikt przecież nie uwierzy, komu powie? Losy tych ludzi łączą się przypadkiem, a może w sposób zamierzony przez los. Poznają się, rozmawiają. Nieśmiało zaczynają tworzyć grupę. Przeżywają wspólne troski i radości. Zaczynają rozwiązywać swoje własne supełki w tych splątanych kłębuszkach przy wzajemnym szacunku i wsparciu. I historia "potłuczonych" jest pięknie spięta klamrą oczywistych nieoczywistości. Autorka podejmuje temat chorób i zaburzeń psychicznych. Pokazuje nam tylko część z nich, ale oswaja nas z nimi. W 2008 roku, kiedy książka była wydana kończyłam studia a świat „potłuczonych” był w Polsce obcy nam wszystkim. Temat tabu. Zakazany. Brudny. Mówiono: „wariat”, „psychiatryk”. Dziś w Polsce wcale nie jest lepiej z naszą świadomością. Z mojej perspektywy ta powieść jest innowacyjna jak na tamten czas. Rok 2008. W sposób nienachalny, z dużą dawką wiedzy wplecionej zamierzenie, ogromną dawką empatii, współczucia i zrozumienia autorka pokazała nam wszystkich bohaterów i problemy, z którymi się zmagają. Przekazana spora dawka wiedzy niczym z podręcznika psychiatrii. I pokazuje, że „potłuczeni” to również ludzie, którzy mają prawo żyć w społeczeństwie na równych prawach z innymi. Bardzo ważny jest szacunek i wzajemna akceptacja. Autorka pokazuje wartość psychoterapii i grupy wsparcia. Nie od dziś wiadomo, ze sukcesem leczenia wielu chorób i zaburzeń, nie tylko psychicznych, jest leczenie w grupie (skuteczne metody leczenia alkoholizmu i słynne kluby AA, gdzie opowiadanie swojego świadectwa dawało siłę i nadzieję innym chorym na pozostanie w trzeźwości). Wspólna rozmowa, wspólne spędzanie czasu, wspólne zabawy, wzajemne wsparcie otwiera drzwi do akceptacji swojej choroby lub zaburzenia. Daje odwagę do walki o siebie. Przygotuj się na cały rollercoster emocji. Każdego z bohaterów nienawidzisz i kochasz jednocześnie, odkładasz z niechęcią i płaczem tę opowieść, by za chwilę krótszą lub dłuższą powrócić do niej jeszcze zachłanniej. Rozplątywanie każdej z nitki splatanego kłębka historii bohaterów boli, zmusza do refleksji nad samym sobą. Widzisz siebie, swoje przeżycia. Chcesz uciec, próbujesz, walczysz sam z sobą, ale wiesz już, że to nie ma sensu. Nie ma możliwości, by uciec przed samym sobą. Każdy z nas dojdzie do swojej „ściany” pytanie pozostaje otwarte: czy jesteś gotowy o siebie zawalczyć i czy jesteś gotowy na zmianę. Każdy z nas boi się zmiany, powodując dysonanse, ból. Wolimy to, co znamy, co jest „oswojone” przez nas. Zawsze boli. Ta historia pokazuje i daje nadzieję, że warto walczyć o samego siebie, swój świat, swój dobrostan i szczęśliwość :) Trzeba jednak pamiętać, że to proces, długi proces. Ale zawsze warto. Dla siebie to zrobić. Zachęcam i polecam. Ostrzegam, że to nie będzie zwykłe czytanie, a twoja własna psychoterapia. Jesteś gotowy/a?
Jeanette ksiazka_na_przesluchaniu - awatar Jeanette ksiazka_na_przesluchaniu
ocenił na103 lata temu
Zabawa w miłość Margaux Fragoso
Zabawa w miłość
Margaux Fragoso
Mam tzw. mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony obrzydzenie z drugiej współczucie. Chociaż obrzydzenie silniejsze, i to, niestety do obu stron tej opowieści. Wiem, że zmanipulowano dziecko, ale uporczywe tkwienie w tym układzie, wręcz dążenie do kontaktów przez tyle lat... Nie rozumiem. Doceniam natomiast szczerość autorki, że nie oszczędza siebie. Pisze o tym wprost. Może tylko ktoś, kto znalazł się w takiej sytuacji w bardzo młodym wieku może pojąć takie uzależnienie. Książka daje do myślenia.
Lamika - awatar Lamika
oceniła na61 rok temu
Jeden dzień z panem Julesem Diane Broeckhoven
Jeden dzień z panem Julesem
Diane Broeckhoven
Jeden dzień. Strata. Brak, ale jeszcze obecność ukochanej osoby. Taka historia może stać się moją historią. Nie wiem jednak, czy spędziłabym dzień ze zmarłym mężem. Rozumiem pobudki Alice, która wie, że "kiedy tylko lekarze, sąsiedzi i ludzie z przedsiębiorstwa pogrzebowego zaczną troszczyć się o jej męża, straci go w przeciągu godziny". Na zawsze. Chce być z nim jeszcze chwilę, zatrzymać czas. Dla niej Jules "nie był martwy tak długo, jak długo nikomu o tym nie mówiła. Żył, dopóki tego chciała. Miała mu jeszcze tyle do powiedzenia". Jeden dzień na pożegnanie, na rozmowę, na wspomnienie przeszłości, na życie. Ostatni dzień. Poruszające doznanie czytelnicze.
Justyna - awatar Justyna
oceniła na72 lata temu
Klub filmowy David Gilmour
Klub filmowy
David Gilmour
David Gilmour, autor piętnastu książek, z których tylko jedna została przetłumaczona na język polski a jest nią przedstawiony Klub Filmowy (The Film Club). Książka ukazała się w serii "Bliżej siebie" wydawnictwa Dobra Literatura. Gilmour jest także laureatem Nagrody Generalnego Gubernatora w kategorii anglojęzyczna fikcja za rok 2005. Ponadto Gilmour jest dziennikarzem, krytykiem literackim oraz gospodarzem show: "Gilmour on the Arts", nadawanym w CBC, mający obecnie 68 lat (urodzony 22 grudnia 1949 roku). W książce "Klub filmowy" Gilmour przedstawia swoją historię oraz swojego syna Jessego, który w wieku 16 lat, chce porzucić szkołę. Ojciec daje mu szansę na dokonanie tego, jednak pod pewnymi warunkami: "0 narkotyków, 3 filmy tygodniowo". Filmy były wybierane przez Davida i mamy tu ogromny przekrój światowej filmografii. David nie wybiera tylko hitów, ale także kiczowate filmy czy też bardzo niszowe. Klub filmowy jest pretekstem do dyskusji o życiu, o marzeniach, o kobietach i wielu, wielu innych. Po pewnym czasie dorosły już Jesse zaczyna iść własną drogą i podejmuje decyzje, które zaskoczą także Davida. Jaka ona jest dowiecie się po lekturze "Klubu filmowego". Dla mnie książka była w zasadzie ciekawa. Najbardziej podobały mi się dyskusje o filmach. Dzięki tej książce można usłyszeć o wielu filmach, o których często się nie mówi na forum publicznym. Książka chwilami jest irytująca, tak samo jak irytujący chwilami są David I Jesse. Książkę czytałem przez 10 dni, w ciągu 5 posiedzeń, co daje 44 strony na posiedzenie oraz 22 strony na dzień. Nie jest to najlepszy wynik, ale także nie najgorszym. Ocena: 7/10 https://www.facebook.com/czytamnatronie
Czytam_Na_Tronie - awatar Czytam_Na_Tronie
ocenił na77 lat temu
Siedem pożarów Mademoiselle Esther Vilar
Siedem pożarów Mademoiselle
Esther Vilar
Muszę przyznać, że ta książka mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Spodziewałam się zwykłego, lekkiego czytadełka. I tak, w pewnym sensie jest to czytadełko, ale wcale nie zwykłe. Narratorką jest podopieczna tytułowej Mademoiselle, opisująca wydarzenia z perspektywy lat. I to ona właśnie sprawiła, że ta książka mnie wciągnęła i nie chciała puścić. Niecodzienne jak na panienkę z dobrego domu zachowania, poglądy i sposób ich wyrażania to perełeczki, zamknięte w skorupce historii miłosnej guwernantki i strażaka. Najchętniej w ogóle bym jej nie oddawała do biblioteki, tylko czytała od czasu do czasu na poprawę humoru.
MaratikS - awatar MaratikS
ocenił na82 lata temu
Upadki Anne Provoost
Upadki
Anne Provoost
Książka jest dobra i można z niej wiele cennych wniosków wyciągnąć, szczególnie ludzie młodzi którzy są na początku swojej drogi pierwszych wyborów i decyzji a , najważniejsze jest to by umieć wyrazić swoje zdanie i podjąć własną decyzję a , gdy już popełnimy błąd ważne jest by umieć się przyznać i próbować go naprawić :) Postać głównego bohatera doskonale nam to ukazuje.
kikusiaa16 - awatar kikusiaa16
ocenił na69 lat temu
Dziewiętnaście sekund Pierre Charras
Dziewiętnaście sekund
Pierre Charras
Mimo niewielkich rozmiarów książki autor postanowił umieścić w niej kilka konceptów. Pierwszy (i to on zaciekawił mnie najbardziej)to dwugłos rozpadającego się związku i pytanie czego w nim zabrakło: bliskości? przełamania rutyny? zaufania?wspólnych wartości?. Drugi to mozaikowa historia kilkorga ludzi połączonych na chwilę wspólną przestrzenią. Trzeci to pytanie o przypadek lub przeznaczenie. I czwarty, który pokazuje dość absurdalny sposób radzenia sobie z emocjami i traumą. Wszystko w tej książce było albo niedokończone, albo tylko zasugerowane i przypadkowe. Z tego powodu odłożyłam ją z poczuciem, że należy do pozycji, które się dobrze czyta, ale bardzo szybko zapomina
ewa_13 - awatar ewa_13
ocenił na61 rok temu
Skafander i motyl Jean-Dominique Bauby
Skafander i motyl
Jean-Dominique Bauby
Film był przepiękny. Przy książce na pewno doceniam trud autora i jego asystentki "od pisania". Nie jest to jednak coś, co na długo zostanie w pamięci. Mało treści, trochę to wszystko chaotyczne, nie bardzo wiem, jaki był główny zamysł autora. Książeczka na jeden wieczór i tyle.
Karolina - awatar Karolina
oceniła na62 miesiące temu

Cytaty z książki Tato, gdzie jedziemy?

Więcej

Nie ma nic trudniejszego, jak zrobić coś, co jest niepodobne do niczego.

Nie ma nic trudniejszego, jak zrobić coś, co jest niepodobne do niczego.

Jean-Louis Fournier Tato, gdzie jedziemy? Zobacz więcej

Powołanie na świat dziecka wiąże się z ryzykiem (...). Nie zawsze przecież wychodzi jak należy. Mimo to ludzie ciągle to robią.

Powołanie na świat dziecka wiąże się z ryzykiem (...). Nie zawsze przecież wychodzi jak należy. Mimo to ludzie ciągle to robią.

Jean-Louis Fournier Tato, gdzie jedziemy? Zobacz więcej

Mathieu nie ma wielu rozrywek. Nie ogląda telewizji, nie potrzebował jej, żeby stać się upośledzonym umysłowo.

Mathieu nie ma wielu rozrywek. Nie ogląda telewizji, nie potrzebował jej, żeby stać się upośledzonym umysłowo.

Jean-Louis Fournier Tato, gdzie jedziemy? Zobacz więcej
Więcej