Budząc lwy

Krótka powieść opowiadająca historię walki z żywiołem na islandzkim trawlerze na zimowych łowiskach w okolicy Nowej Funlandii w czasie tzw. wojny dorszowej. Fabułą jest przedstawiona na trzy sposoby. Pierwszy to chronologiczny opis z punktu widzenia narratora zewnętrznego. Drugi to retrospekcje, opowiadające historię jednego z uczestników, a trzeci toi narracja pierwszoosobowa przemieszana, niekonsekwentnie z neutralną i łącząca się z pierwszą. Trzy i pół dnia walki z żywiołem, o życie własne i reszty załogi. Styl dość oszczędny, z dużą ilością słownictwa fachowego, zarówno marynistycznego, technicznego jak i ichtiologicznego. Dużą zaletą jest przedstawienie członków załogi, osób z krwi i kości, ze swoimi problemami i osobowościami oraz sposobu ich pracy i spędzania wolnego czasu, w tym także spożywania posiłków. Wreszcie szczegółowe opisy walki w wodą i przede wszystkim oblodzeniem grożącym zatonięciem statku, pozwala docenić trudy połowów oceanicznych, w szczególności zimą. Okazuje się też, że sytuacje ekstremalne są próbą charakterów, którą mogą znakomicie przejść zarówno osoby, na które liczono, jaki ci, po których trudno byłoby się tego spodziewać. A nie są one rzadkie, bowiem śmierć towarzyszyła ciągle- i jak widać nadal to robi – załogom statków rybackich dalekomorskich. Solidna współczesna powieść marynistyczna. Z jednej strony odbrązawia książki o piratach i bitwach morskich, pokazując współczesne realia żeglugi. Z drugiej zaś wskazuje siłę przyrody i zagrożenia wynikające z wykorzystywania jej dla zysku. Wreszcie dowartościowuje,bez patosu i dydaktyzmu, współczesnych marynarzy i ich rodziny. Przeczytana w ramach wyzwania wrześniowego - książka rozgrywająca się na łonie przyrody.

" Jesteśmy Indianami czystej krwi, pół krwi, ćwierć krwi; Indianami w jednej ósmej, jednej szesnastej, a nawet jednej trzydziestej drugiej. Mamy śladowe ilości indiańskiej krwi, których nie sposób się doliczyć." Lubię, kiedy literatury używa się by opowiedzieć o rzeczach ważnych . Autor książki ,, Nigdzie indziej " jest rdzennym Amerykaninem z plemienia Czejenów i dobrze wie, jak w rzeczywistości funkcjonuje świat przedstawiony w jego powieści. Bo nie jest to książka - wydmuszka, która ukazuje świat Indian Dzikiego Zachodu. Nie jest to autofikcja, ale powieść utkana z faktycznych wydarzeń, z gorzkiego życia Indian nam współczesnych. " Nigdzie indziej" to opowieść o przemocy, o samotności wśród ludzi oraz o poszukiwaniu własnej tożsamości. Świetna lektura. Przeczytajcie.

Kupiona przypadkiem na kiermaszu i jakie miłe zaskoczenie :) Bardzo dobra książka, tak mnie wciągnęła, że przeczytałam ją w 2 popołudnia. Ciekawa fabuła, choć niełatwa,, dobrze napisana, od pierwszego rozdziału, koniecznie chcesz wiedzieć co było dalej? Jak się skończyło? Zdecydowanie warta przeczytania!

Piękna, magiczna i mroczna jest ta książka. Potrafi wciągnąć od pierwszych stron i trzyma w uścisku aż do ostatniej. Napisana po mistrzowsku-literacko wszystko tutaj pięknie gra. Prawdziwa intelektualna uczta. Wrażenia podczas czytania są naprawdę trudne do opisania... Takie prawdziwe, brutalne, niesprawiedliwe i wstrząsające potrafi być tylko życie. Szkoda, że już ją przeczytałam...

Bardzo dobra, chociaż najsłabsza z dotychczas przeczytanych przeze mnie powieści Flatland. Punktem wyjścia jest informacja, że rodzice Liv, Ellen i Håkon rozwodzą się po czterdziestu latach małżeństwa. Ta powieść to nieco filozoficzne i bardzo emocjonalne podejście do tematu związku małżeńskiego, miłości i relacji między partnerami. Trzy odmienne punkty widzenia. Co zaskakujące - nie poznajemy perspektywy rozwodzacych się rodziców, tylko ich dzieci. Ta historia daje do myślenia, ale nie porusza tak jak poprzednie powieści Flatland ("Pogłos" i "Ostatni raz").

Tak to się jakoś w literaturze składa, że bohater powieści zazwyczaj musi przejść drogę, dokonać w sobie przemiany. Bywa to droga wyłącznie metaforyczna, czasem fizyczne pokonanie przestrzeni z miejsca A do miejsca B. Zdarzają się też wycieńczające podróże „tam i z powrotem” i przykładem tego ostatniego rodzaju lektury jest JEZIORO, współczesna czeska powieść, laureatka Nagrody Literackiej Unii Europejskiej oraz Magnesia Litera. Autorka dba o to, aby czytelnik wraz z główną postacią kolekcjonował na bieżąco gorzkie doświadczenia, hartował duszę i ciało (a także wrażliwość, bo niektóre sceny sugestywne są w swojej brutalności), obserwował barbarzyńskie działania rosyjskiego reżimu i degradację środowiska naturalnego przez człowieka. Nad całą historią unosi się Duch Jeziora, wprowadzający pojedyncze elementy realizmu magicznego (tego zabiegu akurat nie jestem fanką, ale książka jako kompletny koncept się broni). Czyta się szybko, polecam zajrzeć do niej w wolnej chwili. Po śmierci dziadków Nami zostaje sierotą, a rodzinny dom przejmuje kierownik kołchozu. Podobno gdzieś żyje matka chłopca, nie pozostaje mu więc nic innego, jak wyruszyć na jej poszukiwania. Nami dojrzewa, zawiera znajomości, które warunkują dalszą wędrówkę. Centralny punkt krajobrazu stanowi wysychające jezioro, wzorowane na Jeziorze Aralskim jako przykładzie bezwzględnego i nieprzemyślanego traktowania świata przez człowieka. --- Ania https://www.instagram.com/double.bookspresso/

To debiutancka powieść Julii Phillips . Akcję książki autorka osadziła na Kamczatce wśród gór ,wulkanów i stromych urwisk. Pewnego sierpniowego dnia zostają uprowadzone dwie dziewczynki i to jest główne tło tej powieści .Na jego tle poznajemy ludzi zamieszkujących te tereny ,ich codzienność ,sekrety ,plany marzenia ( opisane tu są głównie kobiety ) oraz to jakie wrażenie na nich wywarło w/w porwanie. Wciągnęła mnie ta dalekowschodnia społeczność , z wielkim zainteresowaniem czytałam o ich życiu na tzw. krańcu świata ale też o problemach ,troskach i niespełnionych oczekiwaniach i o bólu matki ,której życie rozdarło się na milion kawałków tamtego sierpniowego popołudnia. Książka inna ,dająca do myślenia ...

Sięgnęłam po nią po obejrzeniu filmu, bo czułam, że było w nim za mało trudu (jakkolwiek to nie brzmi). Książka bardziej spełnia to oczekiwanie, czułam tam słony posmak szlaku. Piękna, wzruszająca, podnosząca na duchu historia. Chociaż właśnie doczytałam, że część historii może być non-fiction to opisy przyrody i miłości bohaterów i tak odbieram jako bardzo pokrzepiające i warte przeczytania.

Wciąga w stan ciągłego napięcia i niepokoju. Nie jest to tylko opowieść o ucieczce z nazistowskich Niemiec po Nocy Kryształowej, a jest to przede wszystkim studium narastającego lęku i takiej psychologicznej "dekonstrukcji" człowieka. Od początku czułam pewien klaustrofobiczny ucisk. Pociągi, które stają się dla bohatera jedynym schronieniem, paradoksalnie są miejscem totalnej ekspozycji na społeczną nienawiść, obojętność i strach. W każdej minucie podróży w powietrzu wisi pytanie "kto mnie wyda?"... Czytało się to jak mroczny thriller. Te nieustanne poczucie zagrożenia, które towarzyszy głównemu bohaterowi, jest niemal fizycznie wyczerpujące. Serio. Książka doskonale oddaje absurdalność nowej rzeczywistości. Otto, który uważał się za pełnoprawnego Niemca, zostaje z dnia na dzień sprowadzony do symbolu stempla "Żyd" w paszporcie. Utrata jego tożsamości, odzieranie go z poczucia bezpieczeństwa i godności, prowadzi do irracjonalnych decyzji i momentów czystej paranoi. Widzimy, jak strach dosłownie go przeżera, zmuszając do coraz bardziej chaotycznych, a jednocześnie desperacko nielogicznych kroków. Uderzające jest poczucie izolacji oraz zdrady. Powieść pokazuje, jak szybko odwracają się ci, którzy dotąd byli "przyjaciółmi" czy wspólnikami (ogółem zawsze chodzi o pieniądze). Ta samotność w tłumie jest jednym z najsmutniejszych i najbardziej przenikliwych doświadczeń. Rozumiem dlaczego jedyną stałą w życiu bohatera staje się ruch - bo to nie tylko ucieczka przed zatrzymaniem, ale być może i ucieczka przed własną, rozpadającą się psychiką w tych nadchodzących absurdalnych czasach. Książka zostawia gorzkie poczucie beznadziei. Dodatkowo największe wrażenie robi to, że mamy pełną świadomość na temat dalszego biegu historii, co czyni tę jego desperacką włóczęgę po niemieckich torach jeszcze bardziej przejmującą i tragiczną. Opisy i dialogi wywołują niesamowicie mocne ciarki, bo właśnie historia została spisana w 1938 roku. I to chyba robi największe wrażenie.

"Kiwam głową, obracam ostatnią kroplę płynu na dnie szklanki, wypijam do końca. Jestem gotów wznieść pierwszy z pięciu toastów: pięć toastów, pięcioro ludzi, pięć wspomnień". Małe irlandzkie miasteczko, hotelowy bar, a w nim 84 - letni Maurice Hannigan. Mężczyzna zamawia drinki, wznosi 5 toastów i zaczyna wspominać osoby, które były najważniejsze w jego życiu. Wspomina ukochanego starszego brata, który zawsze go wspierał, szwagierkę Noreen, z która łączyła go wyjątkowa więź, córeczkę Molly, która żyła tylko 15 minut, syna Kevina mieszkającego w Stanach Zjednoczonych i ukochaną zmarłą żonę Sadie, z której odejściem nie potrafi się pogodzić. A mówi o niej tak pięknie, że można się wzruszyć. Jeden wieczór, wiele wspomnień i on, samotny stary człowiek. Dzięki tym opowieściom poznajemy jego życie. Maurice bardzo tęskni za tym co minęło i już nie wróci. Jest też pewna złota moneta, która odegra znaczącą rolę w jego życiu. Bardzo przyjemna chociaż smutna książka, o miłości, tęsknocie, samotności i stracie. Bawi i wzrusza, ale zmusza też do refleksji. Nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji, ale zapewniam, że czytając ją nie będziecie się nudzić. Całym sercem polecam, mnie ta powieść zauroczyła. " Jestem tu dla wspomnień - dla wszystkiego, co przeżyłem i co już nigdy nie wróci."

„Frankenstein w Bagdadzie” Ahmeda Saadawiego to powieść, która w nieoczywisty sposób łączy realizm, grozę i groteskę, by opowiedzieć o świecie dotkniętym wojną. Już od początku widać, że książka nie chce być klasyczną historią z wyraźnym bohaterem i uporządkowaną fabułą. Saadawi wybiera formę poszarpaną, pełną dygresji i urwanych wątków, jakby chciał pokazać, że o pewnych doświadczeniach da się mówić tylko w takim właśnie, rozchwianym rytmie. I choć ta forma bywa trudna, to z czasem zaczęłam rozumieć, że jest ona częścią sensu tej opowieści. Najsilniejsze wrażenie zrobił na mnie sposób, w jaki autor przedstawia Bagdad. Miasto żyje tu jak osobny bohater: hałaśliwe, napięte, niespokojne. Czytając, czułam, że codzienność jego mieszkańców jest mieszanką przyzwyczajenia i stale obecnego strachu. Ludzie próbują prowadzić zwykłe życie, ale każdy ich gest odbywa się w cieniu możliwej tragedii. Paradoksalnie to nie tytułowy Frankenstein budzi tu największy strach, lecz zwyczajność, która została tak głęboko naruszona, że przestaje przypominać samą siebie. Sam Frankenstein stał się dla mnie niezwykle poruszającą metaforą. To stworzenie zrodzone z potrzeby zachowania godności ofiar, a mimo to coraz bardziej uwikłane w przemoc. Z początku wydaje się kimś, kto niesie sprawiedliwość, jednak szybko traci tę rolę. Wchłania w siebie kolejne elementy i narasta w nim chaos. Aż trudno określić, czym właściwie jest: wyrzutem sumienia, efektem desperacji, a może symbolem społeczeństwa rozbitego na części. Najbardziej przejmujące było to, że z czasem staje się równie zagubiony jak ludzie, których miał bronić. W tej książce uderzyła mnie także nieobecność klasycznego bohatera. Postacie pojawiają się i znikają, czasem na chwilę wracają, ale żadna nie rozwija się w sposób, do jakiego przywykłam. Nawet Mahmud (młody dziennikarz, który początkowo wygląda na kogoś istotnego)ostatecznie błąka się między własnymi pragnieniami a oczekiwaniami innych. W pierwszej chwili brakowało mi postaci, z którą mogłabym się związać, ale im dłużej czytałam, tym bardziej rozumiałam, że to wybór przemyślany. W świecie, który nie daje ludziom przestrzeni na przemianę, trudno oczekiwać, że bohaterowie będą się zmieniali. Nie ukrywam, że w drugiej połowie powieści czułam narastające zmęczenie. Wątki zaczynały wymykać się spod kontroli, pojawiały się kolejne osoby i kolejne motywy, które czasem urywały się zbyt szybko. Miałam momenty, kiedy trudno było mi utrzymać koncentrację i kiedy myślałam, że książka mogłaby być bardziej zwartej formy. Ale kiedy spojrzałam na to z dystansu, zrozumiałam, że ten bałagan jest odzwierciedleniem miasta. Bagdad nie pozwala na logiczny porządek. Wojna zjada strukturę. Autor nie tyle gubi fabułę, co pokazuje, że w takim miejscu fabuła po prostu nie może być równa i przewidywalna. Mimo tych trudności książka zostawiła mnie z silnym poczuciem, że dotknęłam czegoś prawdziwego. Nie w sensie dokumentalnym, ale emocjonalnym. Saadawi pokazuje ludzi uwikłanych w przemoc, która nie znika wraz z końcem konfliktu. A to wszystko bez patosu, czasem z ironią, czasem z czułością, ale zawsze z wyraźnym zrozumieniem dla ludzkiej słabości. „Frankenstein w Bagdadzie” nie jest powieścią, która wzbudza zachwyt. Nie jest łatwa, nie jest gładka i nie dba o komfort czytelnika. Ale porusza. I zostaje w pamięci właśnie dlatego, że opowiada o świecie, którego nie da się ułożyć w spójną opowieść. O świecie, w którym ludzie próbują żyć mimo tego, że wszystko wokół jest zszyte z niepasujących do siebie kawałków

Trzeba lubić formę krótkich opowieści, gdzie bardzo często nie dostajemy pełnej odpowiedzi na pytania jakie pojawiają się nam podczas czytania, nie dostajemy klarownego rozwiązania. Autor musi też umieć sprawnie się takimi formami posługiwać. Groff miała dodatkowo utrudnione zadanie by zatrzymać uwagę czytelnika bo pisała o Florydzie, a tym samym każde opowiadanie jest pełne gęstego powietrza, lepkiego gorąca, nieposkromionej pogody oraz fauny i flory. Wszystkie koncentrują się na kobietach, które wydają się dźwigać ciężar świata na swoich ramionach. Mocno to we mnie rezonowało, bo każdej kobiecie się to czasem przydarza. Część opowiadań uwiodła mnie, niestety większość przeleciała zbyt szybko nie wywołując żadnych emocji. Pozostało tylko ogólne uczucie niepokoju. Warto powoli smakować niektóre zdania.

Dwa opowiadania amerykańskiej autorki. Warsztatowo bardzo dobre - w każdym słowie czuć wieloletnie doświadczenie w pracy redakcyjnej. Obie historie ciekawe - pierwsza przybliża nam postać Philipa Rotha, druga podnosi problematykę wojny w Iraku. Pierwsze to nieco trywialna, oparta na faktach (?) historia miłosna. Drugie - bardzo wiarygodna, plastyczna opowieść Amerykanina irackiego pochodzenia. Pierwsza - o młodości, miłości, talencie i chorobie. Druga - o wykształceniu, pracy, wojnie i przypadku. Asymetria.

Dorastanie w „ciekawych czasach” Podeszłam do książki, jak do jeża. Czytając opis na okładce książki, pomyślałam, że to kolejna pozycja, która ma przyciągnąć czytelników pojawieniem się postaci historycznej. Na szczęście to była pomyłka. Autor zachwycił mnie subtelną opowieścią o dojrzewaniu w trudnych czasach, błyskotliwą, wzruszająca, ale bez sentymentalizmu i bez zbędnych opisów. Interesujące jest zestawienie chłopca, który dopiero wkracza w dorosłość z osobą, która jest na końcu swojego życia, a także atmosferę Wiednia w czasie dojścia nazistów do władzy. 17-letni Franz Huchel urodził się w małej wiosce- kurorcie nad brzegiem jeziora, w otoczeniu gór. Dorastał otoczony miłością matki i oprócz nauki nie miał innych obowiązków. Czasy się zmieniają i chłopiec musi podjąć pracę. Jednak matka nie wyobraża sobie, aby podjął pracę fizyczną we wiosce. Wysyła Franza do swego znajomego Ottona Trsnjeka w Wiedniu. Otton Trsnjek jest samotnym mężczyzną, kaleką, weteranem I wojny światowej i prowadzi w Wiedniu trafikę. Franz zostaje jego pomocnikiem. Musi dokładnie poznać cały asortyment sprzedawany w trafice, ale też codziennie czytać wszystkie gazety sprzedawane w Trafice. Dzięki temu jest na bieżąco z tym, co dzieje się w Wiedniu i Austrii. Otton uczy, że dobry trafikant nie tylko sprzedaje papierosy, cygara, gazety i artykuły papiernicze, ale sprzedaje też przyjemność, pożądanie, a czasami grzeszne namiętności. Zwraca też uwagę, że dobry trafikant zna swoich klientów i ich upodobania. Jednym z klientów tej trafiki jest Zygmunt Freud. Nazwisko to znane jest nawet Franzowi i wie on o jego pracy. Zaczepia więc Freuda, pytając się o sens życia. W ten sposób zaczyna się ich dziwna znajomość, gdzie młody chłopak spotyka się z osiemdziesięcioletnim, schorowanym Freudem prosząc go o życiowe rady. Franz poznaje też uroki Wiednia, a także przeżywa pierwszą miłość, pierwsze pożądanie, ale też związane z tym rozterki i rozczarowania. Niestety jest rok 1937 i hitleryzm ze swoją ideologią jest coraz bardziej obecny w Wiedniu, aż dochodzi do włączenia Austrii do Rzeszy Niemieckiej. Nie tylko Żydzi są szykanowani, ale też sklepikarze, którzy sprzedają Żydom. Franza czekają trudne wybory. Pan Robert Seethaler wykreował barwną historię zwykłego chłopaka zanurzonego w historii. Autor potrafi przy minimum słów przekazać maksimum treści. Możemy się o tym przekonać w czasie rozmów Franza z Freudem i korespondencji Franza ze swoją Matką. Ciekawe jest przeciwstawienie postawy wobec życia Franza i jego ukochanej Anezką. Wszystko to się dzieje we wspaniałym Wiedniu, po którym spacerujemy z bohaterami tej powieści. Z chęcią sięgnę po inne powieści tego autora. Punkt 20 Wyzwania.

" Święte słowo" to wizja świata bez słowa pisanego. Dla człowieka to dobrodziejstwo czy przekleństwo? Ilu ludzi tyle opinii. Bo jeśli się zastanowić, to czy faktycznie potrzebne są historie spisane? Czy nie wystarczyłyby opowieści przekazywane z ust do ust? I tu oczywiście punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Oraz co kto lubi, co kto woli. "Święte słowo" to powieść obyczajowo-społeczno-filozoficzna. Czasem może się dłużyć, ale pozostawia wiele do myślenia. Świetna pozycja. Polecam.

O tym, co jest miarą sukcesu. Pinch jest jednym z wielu dzieci malarza - wybitnego we własnych oczach, ale średnio poważanego przez krytykę, który upiera się, aby jego dzieła trafiały do muzeów, a nie do prywatnych kolekcji. Pinch jest postacią, która może się wydawać żałosna. Nie osiągnął za wiele ani w życiu zawodowym, ani osobistym, a głównym celem jego życia wydaje się przymilanie ojcu, który ledwo go zauważa i regularnie, choć nie zawsze świadomie podcina mu skrzydła. Nie pomaga fakt, że Pinch ma bardzo frustrującą osobowość. To bohater, który wie, że jego życie jest nieciekawe i uważa samego siebie za nieudacznika. Snuje dużo planów, jak odmienić ten stan rzeczy, często poświęca im mnóstwo czasu i energii, tylko po to, żeby wycofać się w ostatniej chwili. Akcja książki toczy się powoli, choć z licznymi przeskokami (bywa, że w ciągu jednego rozdziału mija kilka lat) i raczej pozbawiona jest wielkich emocji czy zwrotów, choć momentami pojawia się trochę większe napięcie. Nie jestem do końca przekonana co do zakończenia - jest przyjemnie przewrotne, choć niezupełnie satysfakcjonujące, aczkolwiek chyba dość dobrze odpowiada osobowości bohatera.

„Trzy razy o świcie” Alessandro Baricco to trzy krótkie opowiadania o parze bohaterów, którzy spotykają się trzy razy o świcie, w trzech różnych okolicznościach i na różnych etapach swojego życia. Każde z tych spotkań przynosi coś nowego i odkrywczego. To bardzo ciekawa i warta uwagi pozycja, którą czyta się szybko i przyjemnie.

Rafik Schami niewątpliwie potrafi snuć opowieści, niby rasowy hawakati. W "Sofii" opowiada dość skomplikowaną historię rodzinną, jak to na Bliskim Wschodzie, pełną cioć, babć, kuzynów oraz miłości dawnych i obecnych. Jest to opowieść o miłości, sile rodziny, tęsknocie za ojczystymi stronami i sprzeciwianiu się konwenansom, wynikającym z religii i tradycji. Wszystko to na tle Syrii i osuwania się tego kraju w dyktaturę, co komentuje Schami. Główny bohater, odwiedzający kraj po 40 latach emigracji, wszędzie zauważa oznaki upadku: moralnego, kulturowego, politycznego. Syria – wielokulturowy tygiel, o starożytnych tradycjach – zamieniła się w kraj skorumpowany, sterroryzowany, pełen strachu, co w końcu (po wielu latach) doprowadziło do obalenia reżimu i tragicznej wojny, nieschodzącej w ostatnich latach z medialnych doniesień. Znajdziemy tu też wiele refleksji na temat mentalności Arabów i kultury klanowej, ciągle panującej w tym zakątku świata. Moje pierwsze skojarzenie z Sofią to mądrość, jednak w tej powieści chyba nie o to chodzi, choć jest pełna mądrych sentencji. Ta powieść ma niewątpliwie mocno bliskowschodni charakter, taki trochę bajkowy – jest pełna damasceńskich zapachów i smaków, a także namiętności, jakie być może są obce człowiekowi wychowanemu w zachodniej kulturze, w tym miłosnych zawirowań, przypominających niestety momentami tanie romansidła (jednowymiarowi bohaterowie, a relacje albo zakazane albo kompletnie nieudane, bo pozbawione uczuć). Trudno też uchwycić związek między dwoma równoległymi wątkami, stanowiącymi dwie zupełnie odrębne historie, tym bardziej, że w każdej z nich występuje wielu bohaterów i skomplikowane relacje rodzinne, rozłożone jeszcze na różnych planach czasowych. Utrudnia to połapanie się w fabule i myślę, że zdecydowanie się na jeden z tych wątków byłoby lepszym pomysłem. Czyta się Sofię bardzo dobrze, acz ma się wrażenie, że ta historia przynależy do sfery fikcji, ma niewiele wspólnego z rzeczywistością.

Spodziewałam się, że umieszczenie w tytule kota nada mu jakąś wyjątkową rolę w fabule. Niestety, nie. Kot co jakiś czas pojawiał się i znikał i nie miało to większego znaczenia. Pierwsza połowa książki nawet ciekawa, a potem jakby autorce zabrakło pary. Rozmach był i znikł, tak jak niektóre wątki. Nie czułam wyraźnego powiązania między bohaterami, niektórzy wyskakiwali, jak królik z kapelusza, a niektórzy nagle znikali. Wszystko się jakoś rozmyło, czekałam na finał, ale książka się skończyła i zakończenie było nijakie. Byle jakie, nawet bym powiedziała.

„Egorejterować, czyli sprawić, że się znika, że opuszcza się swoją przeszłość. Mówię ci, że nie ma takiego słowa”. A jednak kobiety z książki Daisy Johnson egorejterują – świadomie lub nie (pamięć i niepamięć jako ciche bohaterki książki). A im bardziej pragną oddalić się od przeszłości, tym mocniej się w niej taplają. Przeszłość to bagno, które wciąga i pozbawia wolności. Narratorki mierzą się zatem ze swoją historią, z emocjami i trudnymi relacjami. Z ich opowieści zaś wyłaniają się kolejne sprawy, które warto przepracować. W sferze intymniej i globalnej. To powieść układanka. Trzeba sobie samemu złożyć elementy. Dokładnie tak, jak robią to bohaterowie. Dopasowują, szukają odpowiednich części, a czasem, gdy nic nie pasuje – pozostają z pustym obszarem, licząc, że pola obok przyniosą jakieś podpowiedzi. Albo wypełnią lukę. „Pod powierzchnią” to kalejdoskop ludzkich dramatów, sieć mrocznych sekretów. To powieść, w której słowa pulsują, a między nimi tworzy się gra napięć. Świetny styl i znakomity przekład Jana Kabata.