Agonia. Lekarze i pacjenci w stanie krytycznym

Agonia to pieśń wychwalna dla leniwych pielęgniarek. Wreszcie one mogą poczuć się ważne. Wreszcie jest ich czas.

Czy to jest obiektyzna książka? Według mnie zdecydowanie nie.
No kto by się spodziewał, że te biedne pielęgniarki naprawdę są tak zarobione. No ja nie. One biedne muszą chodzić z dyżuru na dyżur. Wszystko zaczynają tak w zajebiście bohaterski sposób. One wspierają, one pomagają, one robią wszystko. Gdyby nie one, to po prostu by te szpitale nie istniały. Pauza, ironia. No przecież to jest porażka. Ile kroć bym nie była w szpitalu? Oczywiście mówię o tych na NFZ.

Bo to prywatnie to jest inna szkoła jazdy. No chyba, że tylko z osobami pracującymi na prywat robili wywiad, to tak mogłabym się zgodzić. Bo niestety, jeżeli chodzi o NFZ, to to tak kolorowo nie wygląda. Książka jest tak przekłamana, że spokojnie mogliby ją w cyrku czytać. Ludzie by się śmiali. Ach, no i oczywiście najważniejsze. Biedne, skrzywdzone, niedocenione pielęgniarki. Nikt ich nie szanuje, ale one całą sobą się poświęcają.

Wszystkich szanują. I wcale nie jest tak, że pielęgniarka podchodzi i ma w dupie, czy akurat umierasz, czy nie. Nie. W ich głowach są bohaterkami. A to najważniejsze.
Ok, kolejny przykład. Teraz będzie z cytatem. "Później kilka godzin walki o życie podławkowej znajdy na oddziale intensywnej terapii. W końcu odzyskuje przytomność, zanim ktokolwiek zdąży mu zakomunikować, gdzie jest, co się wydarzyło". Podławkowa znajda. Tego typu określenie jest dużo więcej. Nie podoba mi się to. Ratownicy oczekują szacunku, ale sami go nie potrafią wyrazić. Cytat z wypowiedzi ratownika, książki Agonia. Ja się spodziewałam, że wtrącenia historii innych ludzi, które oczywiście pojawiają się w tej książce, zwykłych ludzi, będą dotyczyły pielęgniarek, lekarzy, tego jak oni się zachowują w stosunku do nich, a tymczasem one dotyczą systemu.

Po ostatnim rozdziale spodziewałam się dużo więcej.

Nie tego, co ujrzały moje oczy.

To mnie po prostu przerosło i zatkało.

Wybielanie Trynkiewicza, wybielanie gwałcicieli i pedofilów.

Co jeszcze?

Zaczyna mnie również drażnić bajzer, jaki panuje w tej książce. Jest ona napisana bez ładu i składu. Jedna historia się jeszcze dobrze nie skończyła, a tu już jest kolejna. Panuje okropny bałagan.

Książka na prawdę miała potencjał, ale został świetnie zmarnowany!

Agonia to pieśń wychwalna dla leniwych pielęgniarek. Wreszcie one mogą poczuć się ważne. Wreszcie jest ich czas.

Czy to jest obiektyzna książka? Według mnie zdecydowanie nie.
No kto by się spodziewał, że te biedne pielęgniarki naprawdę są tak zarobione. No ja nie. One biedne muszą chodzić z dyżuru na dyżur. Wszystko zaczynają tak w zajebiście bohaterski sposób. One...

Ciekawa, szybko się czyta

Ciekawa, szybko się czyta

Kawał książki, świetnie się to czyta.

Kawał książki, świetnie się to czyta.

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale jednocześnie tworzą spójny obraz tytułowej agonii.

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale...

Kupując książkę myślałam, że będzie to coś dennego, przesadzonego. O dziwo bardzo miło mnie zaskoczyła. Opisuje różne aspekty pracy w służbie zdrowia i nie tylko. Im dalej tym ciekawiej. Widzimy wszystko od tej drugiej strony. Tej, której ludzie nie mający styczności z pracą opisaną w rozdziałach nie mają nieraz pojęcia. Im dalej tym bardziej wciąga. Napisana jest lekkim, zrozumiałym językiem, więc czyta się ją swobodnie i szybko.

Kupując książkę myślałam, że będzie to coś dennego, przesadzonego. O dziwo bardzo miło mnie zaskoczyła. Opisuje różne aspekty pracy w służbie zdrowia i nie tylko. Im dalej tym ciekawiej. Widzimy wszystko od tej drugiej strony. Tej, której ludzie nie mający styczności z pracą opisaną w rozdziałach nie mają nieraz pojęcia. Im dalej tym bardziej wciąga. Napisana jest lekkim,...

Polecam

Polecam

Mocno realistyczna opowieść o więziennym świecie i ludziach w nim osadzonych.

Mocno realistyczna opowieść o więziennym świecie i ludziach w nim osadzonych.

Wciągająca książka, w której autor udowadnia, że system ratowania zdrowia w naszym kraju spoczywa na barkach zapaleńców (niektórzy powiedzieliby, że frajerów),gotowych walczyć o człowieka do upadłego. I często to nie choroba jest wrogiem, ale system, pełen luk, które czynią pacjenta bezsilnym, skazanym na klęskę a lekarzy, pięlęgniarzy i ratowników na głodowe, upokarzające wręcz pensje. Po lekturze "Agonii" dochodzi się do przygnębiającego wniosku, że życie w Polsce wymaga końskiego zdrowia, a w przypadku poważnej choroby należy modlić się o cud.

Wciągająca książka, w której autor udowadnia, że system ratowania zdrowia w naszym kraju spoczywa na barkach zapaleńców (niektórzy powiedzieliby, że frajerów),gotowych walczyć o człowieka do upadłego. I często to nie choroba jest wrogiem, ale system, pełen luk, które czynią pacjenta bezsilnym, skazanym na klęskę a lekarzy, pięlęgniarzy i ratowników na głodowe,...

To jedna z tych książek, które czyta się z poczuciem ciężaru na sercu. Reportaż mocny, trudny, ale potrzebny – daje obraz tego, o czym na co dzień wolimy nie myśleć. Z drugiej strony, momentami miałam wrażenie, że autor trochę goni za efektem wstrząsu. Mimo to warto – bo uświadamia, jak wygląda medycyna od środka.

⭐ Ocena: 7/10

To jedna z tych książek, które czyta się z poczuciem ciężaru na sercu. Reportaż mocny, trudny, ale potrzebny – daje obraz tego, o czym na co dzień wolimy nie myśleć. Z drugiej strony, momentami miałam wrażenie, że autor trochę goni za efektem wstrząsu. Mimo to warto – bo uświadamia, jak wygląda medycyna od środka.

⭐ Ocena: 7/10

Służba zdrowia to dziedzina, gdzie żaden z rządów nie zabrał się za solidne porządki. Patologia w tej dziedzinie rozwija się mocno. Są lekarze uczciwie pracujący za marną pensję jak i goniący tylko za kasą. Reportaże przedstawione w książce tylko to potwierdzają. Niestety cierpi na tym głównie pacjent, a niekiedy lekarz, który chce mu pomóc zgodnie ze swoim sumieniem, ale niezgodnie z procedurami. Choć za granicą można leczyć w kraju już nie. Luźno związany ze służbą zdrowia jest ostatni reportaż o KOZZD w Gostyninie.
Podsumowując: treść nie napawa optymizmem, raczej przygnębiająca, ale warto przeczytać. I bądźcie zdrowi!

Służba zdrowia to dziedzina, gdzie żaden z rządów nie zabrał się za solidne porządki. Patologia w tej dziedzinie rozwija się mocno. Są lekarze uczciwie pracujący za marną pensję jak i goniący tylko za kasą. Reportaże przedstawione w książce tylko to potwierdzają. Niestety cierpi na tym głównie pacjent, a niekiedy lekarz, który chce mu pomóc zgodnie ze swoim sumieniem, ale...