Muminki. Wielka wyprawa

Muminki podbijają serca kolejnych pokoleń czytelników. Chyba nie ma osoby, która nie znałaby Muminków. Kojarzone z serialem animowanym postacie w 1939 roku do życia powołała Tove Jansson. Pierwsze przygody opublikowano w 1945 roku. Dwa lata później ukazał się komiks z tymi małymi trollami. Nietypowi bohaterzy szybko odnieśli sukces. Książki fińskiej pisarki przetłumaczono na trzydzieści języków. Do tego powstawały wersje teatralne, filmowe i radiowe, a nawet muzea i parki rozrywki. Muminki stały się częścią kultury kilku pokoleń. Dziadkowie i rodzice zarażają dzieci miłością do tych istot. I w sumie nawet nie musieliby, bo mają one w sobie coś takiego, że młodzi czytelnicy i widzowie chcą wchodzić w świat ich przygód. W stworzonym przez Tove Jansson świecie spotkamy całe mnóstwo dziwnych istot: Paszczaki, Mimble, Hatifnatowie, Buka i wiele innych. Każdy z nich na swój niepowtarzalny temperament i sposób widzenia świata, każdy ma inne zainteresowania i zdolności. Są tak bardzo różnorodni jak każdy z nas. My sięgamy po kolejne przygody właśnie przez duże zróżnicowanie charakterów postaci. W świecie muminków jest wiele wad, ale najważniejsza jest tu akceptacja innych, przyjmowanie innych z całym barażem ich dziwactw. Nawet tych, którzy czasami czynią nam zło, mają wady. Mamy tu sporą dawkę pozytywnych wzorców i dość spokojną akcję toczącą się wokół zwykłych i niezwykłych rzeczy. Znane dzieciom rzeczy kontrastują z magią i nietypowymi bohaterami. Dolina Muminków to taka ostoja, w której wszystko jest dobrze znane. Rozległe tereny poznawane przez bohaterów tylko czasami zaskakują ich złem, które czasami okazuje się dobre. Życie toczy się tu zgodnie z porami roku, ale w tej przewidywalności jest też miejsce na zaskoczenie i przede wszystkim dobre zakończenie i budowanie dobrych relacji z przyjaciółmi. Historie Muminków zawierają pozytywne przesłania i czasami traumatyczne wydarzenia, konflikty między bohaterami. To sprawia, że stają się świetnymi lekturami do przepracowania problemów naszych pociech, ich rozterek na temat zmian, zawłaszczania rzeczy, kontaktu z osobami złośliwymi, przyjaźni. Niezwykli bohaterzy pozwalają też wejść w świat wyobraźni, rozwijać kreatywność, koncentrację, a czytanie pozwala na rozbudowanie zasobu słów, którymi posługuje się nasza pociecha. Upersonifikowane postacie mające odmienne temperamenty pomagają oswajać się z innymi spojrzeniami na określony problem, uświadamiają, że nie wszyscy musimy chcieć tego samego, że każdy człowiek może mieć inne zdanie i upodobania. Nawet, kiedy oparte są na tej samej bazie wiedzy. Plusem tych opowieści jest to, że wychodzą one poza gender i skupiają się na niesamowitej różnorodności charakterów. Do tego przygody Muminków pozwalają na uczenie dzieci otwartości. I to jest szczególnie widoczne w najnowszych adaptacjach zabierających młodych czytelników w ten baśniowy świat. Dziś zabieram Was na spacer po trzech tomach z serii „Muminek”. Sama seria zawiera już całkiem sporą ilość tomów pozwalających na poruszenie różnorodnych tematów. Pojawia się w nich problem wiary w słowa przyjaciół, poświęcenia dla nich, umiejętności podejmowania ryzyka, odkrywania uroków różnych pór roku, docenianiu małych rzeczy, bo skarby mogą być złudzeniem. Z podobnym podejściem mamy do czynienia w najnowszych tomach: „Muminek i tajemnica lata”, „Muminek i nowy przyjaciel”, „Muminek i pieśń oceanu” oraz „Muminek i urodzinowy guzik”. Głównym bohaterem wszystkich adaptacji jest Muminek. To z jego perspektywy widzimy zadziwiające i czasami bardzo bliskie dzieciom przygody. „Muminek i pieśń oceanu” zabiera nas w świat pamiątek i wspomnień Taty Muminka. To właśnie jego bogata kolekcja stanie się inspirację do wyruszenia w świat i poszukiwania własnych skarbów. Co Muminkowi uda się odkryć na wyspie nawiedzaną przez Hatifnatów? „Muminek i urodzinowy guzik” pokazuje nam dzień urodzin Muminka. Bohater cieszy się z kartki z wierszem od taty oraz pięknego, złotego guzika do kolekcji od mamy. Szczególnie drugi podarek jest dla niego cenny i chce się informacją o nim podzielić z przyjaciółmi. Okazuje się, że niestety nikt nie jest zainteresowany. Każdy robi coś ważnego i nie ma czasu. Co tak bardzo zajmowało przyjaciół w ten niezwykły dzień? Wszystkie książki z serii wprowadzają dzieci w świat dobrych relacji społecznych, miłości, zrozumienia, otwartości, pomocy. Nie ma tu bezsensownego oskarżania się, przemocy, ale współpraca i eksperymentowanie, wspólne odkrywanie świata, pokonywanie trudności. Pojawiają się też takie emocje jak strach, smutek i rozczarowanie, ale każda przygoda kończy się dobrze. Elastyczna, ale usztywniona okładka sprawiają, że książka jest lekka i jest cienka. Publikacje mają piękne ilustracje, niewielką ilość tekstu, średniej wielkości litery, dzięki czemu dziecko chętnie będzie sięgało po nie samo. Całość jest bardzo kolorowa, a poszczególne tomy świetnie wprowadzają w kolejne pory roku i problemy w relacjach z innymi, wyzwania. Zdecydowanie polecam.

Jak na takie zbiorki głupotków, to bardzo fajna ta seria. Jeśli już ludzie muszą kupować rzeczy w rodzaju "Złotych myśli" na prezent, to niech wybierają takie :) Najfajniejsza wypowiedź Mamy Muminka według mnie dotyczy rozbitej wazy :P Ale nie będziemy przecież spoilerować ;)

Pożyczanie czyichś przedmiotów bez wcześniejszego zapytania się właściciela o zgodę jest równoznaczne z kradzieżą, zwłaszcza jeśli zbyt długo zwlekamy z ich oddaniem. Oczywiście chwilowe zabranie komuś rzeczy podczas jego nieobecności, a w wymagającej tego sytuacji usprawiedliwia ten czyn. Tak czy inaczej zawsze należy powiadomić o zabraniu lub użytkowaniu czyjejś własności, tak aby ktoś nie miał do nas pretensji, nie obraził się lub nasze z nim relacje nie zostały zniszczone. Zarys fabuły W książce spotykamy Muminka, który wraz z nadejściem wiosny obudził się i zrozumiał, że niebawem jego przyjaciel Włóczykij powróci do Doliny Muminków. Czekał na niego na moście nad rzeczką, ale dni mijały, a Włóczykija nie było widać. Przygnębiony Muminek postanowił odwiedzić Too-Tiki, która zdecydowała się mu pomóc pożyczając lunetę, przez którą zobaczy poszukiwanego już z daleka. Muminek skorzystał z przedmiotu na drzewie i bardzo szybko udało mu się zlokalizować Włóczykija zmierzającego do niego. Do czego jeszcze Muminek będzie używał lunety? Kto będzie nią zainteresowany i zabierze ją bez pytania? Dzięki komu trafi ona z powrotem do tymczasowego właściciela? Jak zakończy się ta opowieść? O tym w książce „Muminek i zaginiona luneta” autorstwa Tove Jansson. Przyjaźń i pomoc Autorka ukazała tęsknotę Muminka za Włóczykijem, co było jedną z oznak prawdziwej przyjaźni, bowiem takimi uczuciami obdarowujemy tylko ważne osoby w naszym życiu. Bohater uwielbiał przygody, których z nim doświadczał, zawsze mógł się go o coś poradzić, a czas spędzony z nim nigdy nie był stracony. Muminek mógł także liczyć na innych, gdyż przykładem tego jest pomoc zaoferowana ze strony Too-Tiki, która nie zostawiła go w potrzebie widząc jego przygnębienie. Każdy z nas powinien liczyć na wsparcie ze strony drugiej osoby, nie powinniśmy zostawiać kogoś z cierpieniem lub problemami, jeśli potrafimy pomóc, a czasem nawet słowa otuchy wiele uczynią dobrego. Kradzież Do sprawy zaginięcia lunety, a w zasadzie jej kradzieży częściowo przyczynił się brak znajomości właściwego wzorca postepowania, bowiem nikt ich nie nauczył tego, co czuje osoba okradziona, a także tego, że można pożyczyć taki przedmiot pytając się o zgodę danego właściciela. Obecnie problem jest dość powszechny i nadal dość często dzieci zabierają sobie rzeczy bez pytania, a gdy znajdą coś w miejscu publicznym, to od razu przywłaszczają to sobie, zamiast pomyśleć, czy może dana rzecz była dla kogoś wartościowa i stara się ją odnaleźć. Warto najmłodszych uświadamiać, by później ktoś cierpiący nie posądził ich o przywłaszczenie mienia lub celową kradzież. Podsumowanie Myślę, że bajka spodoba się dzieciom, dzięki wciągającej akcji i wspaniałym, kolorowym ilustracjom nadającym jej przyjazny charakter. Po lekturze warto omówić z młodym odbiorcą morały występujące w tekście, po to, by jeszcze bardziej wywarły na nim pozytywny wpływ. Okładka przedstawiająca bohaterów z lunetą na tle Doliny Muminków dzięki swej kolorystyce zdecydowanie jest zachęcająca i przykuwająca sobą uwagę. Gorąco polecam książkę wszystkim dzieciom, gdyż po przeczytaniu tej pozycji łatwiej zrozumieją pojęcie cudzej własności, a także zobaczą, że warto pomagać innym w potrzebie.

Książka inspirowana postaciami Muminków stworzonymi przez Tove Jansson. I okazuje się, że całkiem udatnie. Opowieść jest spójna, zabawna, a i morał zbytnio w oczy nie kłuje. Młody czytelnik nie ma problemu z przyswojeniem treści, a gdy już się z nią zapozna, chętnie sam sobie czyta, przypominając sobie, co się wydarzyło na kolejnych stronach. Rysunki znane z bajek o Muminkach, więc czujemy się jak na spotkaniu ze starymi znajomymi. Polecam.

Tatuś Muminka jak na troskliwego rodzica przystało daje w tej książce dzieciom dobry przykład. Otóż Kochani nie przejmujcie się porażkami, nie przejmujcie się tym, gdy śmieją się z Was inni, gdy nikt nie chce Was słuchać i nikt nie wierzy w Wasze sukcesy. Nie poddawajcie się! Róbcie to, co Tatuś Muminka, czyli to, co lubicie najbardziej. Tatuś Muminka kocha przygody, lubi łowić ryby, być blisko natury i pisać ciekawe historyjki. I choć, tak jak w tej książce, jego starania nie zawsze kończą się sukcesem, to nadal zamierza wziąć pod pachę maszynę do pisania i napisać historię o swoich wędkarskich przygodach. Bo on przecież wie, że "natura zawsze ma dla niego w zanadrzu jakieś drobne niespodzianki". Jestem przekonana, że o Was i w ogóle o każdym z nas natura też pamięta.

65. lat po światowej premierze pierwszej książki o Muminkach Małe trolle i duża powódź Wydawnictwo Literackie zaprasza do lektury wyboru najlepszych cytatów i niezapomnianych powiedzonek z historii wymyślonych niegdyś przez Tove Jansson. Miałam przyjemność przeczytać „Mądrości Muminka”. Ta malutka książeczka, która zmieści się zarówno do plecaka dziecka jak i do torebki mamy z pewnością poprawiać będzie czytelnikowi humor w trudnych chwilach dnia codziennego. Po za tym na pewno zmuszą w pewien sposób do refleksji. Znajdziemy tu, bowiem cytaty z różnych tomików o przygodach Muminków na temat przyjaźni i zrozumienia, uczuć, radości i marzeń, przyrody, ważnych spraw małych i dużych, odwagi, pochwał, zachęt i radosnego czasu. Dodaje to tomikowi więcej uroku i czaru. Pod każdym cytatem jest wzmianka o książce, z jakiej został zaczerpnięty. Książeczka jest pięknie zilustrowana rysunkami fińskiej malarki i pisarki. Czyta się z wielką przyjemnością. Tan, kto zakochał się w Muminkach z przewnością bedzie zachwycony. Sam miód dla spragnionej duszy! www.slowemmalowane.blogspot.com

Ostatnio przypomniałam sobie o tej książce i wygrzebałam ją z odmętów przeszłości. Przeczytałam ją ostatnio mojemu sześciolatkowi i obojgu nam się podobała 🙂 Jest zabawna i zawiera pewne pouczające treści dla dzieci, bardzo polecam. ************************ "2023: Powroty do młodości na 40. " - książki z tym oznaczeniem w moim profilu to książki, które czytałam w czasach szkoły podstawowej, średniej i w czasie studiów. W roku 2023, w którym kończę 40 lat, postanowiłam wrócić do lektur z tamtych lat i skonfrontować się z nimi na nowo :)

Fantastyczna seria, bardzo przyjemnie czyta się ją na głos, w każdym tomie poruszone ciekawe problemy ze świata dzieci. Duża czcionka zachęca dzieci do samodzielnego stawiania pierwszych kroków w czytaniu, śledzenia tekstu. Piękne ilustracje i świetna cena. Zdecydowanie polecam

Historyjki o pomniejszonych światach są najlepsze. Zresztą zobaczcie sami na okładkę i truskawkę, która urasta do rozmiarów indyka w święto dziękczynienia! Stąd też bardzo lubię wszelkie opowieści o gryzoniach (poza tym uwielbiam gryzonie). Trochę jednak szkoda, że "Bajka o mysiej rodzinie" nie wykorzystuje na maksa (!) tego potencjału pomniejszenia - przecież przygód i dziwnych możliwości jest co niemiara, a jednak Bond jest dość zachowawczy. Ale do jednorazowego przeczytania i obrazkowego oglądania może być.

Zebraliśmy już prawie całą kolekcję książeczek z tej serii. Są naprawdę świetne. Książeczki składają się z grubych kartek, mają zaokrąglone kąty oraz miękką okładkę. Wszystko stworzone z myślą, aby nasz maluch nie zrobił sobie krzywdy, a także, aby ułatwić mu samodzielne przeglądanie książeczek. Do tego należy dodać piękne, kolorowe ilustracje - wszystkie figurki wykonane są z modeliny. Treść również dostosowana jest dla najmłodszych. Pod obrazkami znajdziemy pojedynczy wyraz lub krótkie zdanie. Na końcu każdej książeczki mieszczą się proste zgadywanki, które urozmaicą lekturę. Mój synek uwielbia te książeczki, wiele się dzięki nim nauczył i cały czas bardzo chętnie je ogląda.

"Dzionek Szalonek..." jest książką, przy której męczyłam rodziców moim głośnym czytaniem... dukaniem w dzieciństwie. Przez długi czas nie odstępowałam tej książki, starając się nauczyć czytać - z własnej, nieprzymuszonej woli. Uwielbiałam wtedy przygody Kubusia - zarówno te książkowe jak i animowane. Opowiadania są napisane językiem przystępnym dla dzieci. Jak to z opowiadaniami o Kubusiu bywa, są tam elementy humorystyczne i moralizatorskie. Książka jest porządnie wykonana i ma piękne ilustracje.