Oliver Twist

Opowieść o Gwynplaine, młodym mężczyźnie z groteskowym uśmiechem, który staje się symbolem ludzkiego cierpienia i społecznych nierówności. Hugo łączy w tej powieści wątek romantyczny z krytyką społeczną i refleksją nad losem człowieka. To mniej znane, ale niezwykle poruszające dzieło autora "Nędzników".

Aleksander Dumas (syn) – „Dama kameliowa” „Być kochanym przez kurtyzanę to zwycięstwo naprawdę trudne.” XIX w. Paryż, Bougival – Francja Małgorzata Gautier piękna, młoda, zawsze elegancka – paryska kurtyzana, której grono adoratorów było bardzo szerokie i z wyższych sfer. „Kobieta lekkich obyczajów” przyzwyczajona do luksusów, pewnego dnia poznaje inteligentnego, nieśmiałego z niższych sfer – Armanda Duvala. Mężczyzna obdarza Małgorzatę niezwykłym uczuciem, a kurtyzana, która początkowo nie przywiązywała do tego dużej wagi z czasem zmienia zdanie. Oboje mają się ku sobie, ale czy bohaterka będzie w stanie porzucić swoje dawne życie dla Armanda? Czy mimo przeciwności losu bohaterowie mają szansę na szczęście? Jak potoczą się dalsze losy bohaterów? „Dama kameliowa” to wzruszająca miłosna historia dwójki ludzi z dwóch różnych światów, których połączyło szczere i prawdziwe uczucie. Kurtyzana, która pod wpływem miłości przeżywa moralne odrodzenie. Powieść, która zachwyca już od pierwszych stron, jest lekka i przyjemna. Czyta się naprawdę szybko. Piękna i zarazem smutna opowieść oparta na faktach – co jest jej dodatkowym atutem. Tytuł, który pomimo upływu wielu lat wciąż cieszy się dużą popularnością. „Dama kameliowa” zajmuje specjalne miejsce w moim sercu, a jej reread ponownie to potwierdził! #aleksanderdumassyn #damakameliowa #literaturafrancuska

Nie jest to jakaś taka powieść wybitna. Nie może się równać z doskonałym Hrabią Monte Christo tego samego autora - do pięt mu nie dorasta. Mimo tego przeczytałam z przyjemnością (rosnącą w miarę czytania) i zdecydowałam przeczytać kontynuację, tj. Trzech Muszkieterów. Dwadzieścia lat później.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ciekawostką jest to, że w Polsce "Nędznicy" de facto wyszli wcześniej, niż we Francji. Dużo zależy od tłumaczenia, a zadanie, jak sądzę, nie było i nie jest. Z jednej prostej przyczny: ciężko jest zbalansować opisy psychologiczne i dygresje z wartką akcją, która nosi oznaki geniuszu. Ale, żeby nie było pierwsza połowa powieści wywarła lepsze wrażenie; druga była bardziej przewidywalna, niby się "gotowało" a tempo nieco siadło. Osobiście czuję niedosyt biorąc pod lupę postać Gavroche'a - dało się z niego wycisnąć więcej, rzucić więcej klisz. I to następny minusik, bo autora bardziej, niż ulica interesowała polityka i wielka miłość. Niemniej historia porwała, dała do myślenia, zwłaszcza odnośnie tego ile w czasach względnego dobrobytu zostało w nas z "nędzników"; więc może jednak możliwy jest uniwersalny rezonator? Nie wiem natomiast czy możliwy jest Jan Valjean (tj. czy tak dość martyrologiczna postawa cichego dobra rezonuje, czy wzbranianie się przed złem nie byłoby odebrane jako słabość, bądź obojętność itd.)? I oczywiście, czy możliwi są Mariusz i Kozeta z całą swoją nieporadnością i niedostatkami ?

Zaczęłam tę książkę jeszcze w wakacje zeszłego roku. Czytałam… odkładałam… próbowałam wrócić i nic. Po prostu mnie nie wciągnęła. W końcu stwierdziłam, że dam jej ostatnią szansę — w wersji audiobooka. I mam wrażenie, że tylko dzięki temu dotarłam do końca tej historii. I teraz tak: ✨ Opowieść o dwóch miastach — uwielbiam. 🎄 Opowieść wigilijna — klasyk, który zawsze działa. A Wielkie nadzieje… no nie. Coś tu do mnie nie przemówiło. Momentami historia leciała mi gdzieś w tle, fabuła była dla mnie mało porywająca, a całość — szczerze? trochę dziwna. Mam przepiękne papierowe wydanie, ale nawet ono nie uratowało tej relacji. Czegoś mi zabrakło: emocji, tempa, zaangażowania. Może to po prostu nie ten Dickens dla mnie 🤷‍♀️

To klasyka, która ani trochę się nie zestarzała. Autor z ironią i przenikliwością pokazuje świat XIX-wiecznej Anglii jako scenę pełną próżności, ambicji i społecznych gier. Największą siłą powieści jest Becky Sharp – bohaterka sprytna, bezwzględna i fascynująca, przy której trudno przejść obojętnie. Autor w mistrzowski sposób obnaża ludzką hipokryzję i pogoń za statusem, a jego komentarze narratorskie dodają historii lekkości i humoru. Choć książka jest obszerna i momentami wymaga cierpliwości, daje ogromną satysfakcję czytelniczą. To nie tylko powieść historyczna, ale ponadczasowa satyra na ludzką naturę. Zdecydowanie warto poświęcić jej czas. Mnie zachwyciła!

Bohaterem tego romansu lotrzykowskiego są pieniądze i Defoe. Pieniądze jako coś , co wartościuje człowieka, daje mu pozycję społeczną. W ówczesnej Anglii taki był układ społeczny. Mimo upływu kilku stuleci w Anglii nic się nie zmieniło: jak się nosisz, do takiej klasy społecznej należysz, co masz, ile masz. Pieniądze jako objaw kapitalizmu, znak rozpoznawczy człowieka. A Defoe, był dziennikarzem, oglądały ówczesną rzeczywistość , umiał to przełożyć na literaturę. Narratorem jest kobieta,, Moll Flanders bohaterka , która spowiada się czytelnikom że swojego życia. Mam wrażenie, że to był niezły żart Defoe. Kobieta w wieku siedemnastym w Anglii miała status żony przy mężu. Nasza bohaterka zmienia mężów i związki małżeńskie jak karty do gry. Prawie zawsze ma szczęście i spada jak kot na cztery łapy. Zna wszystkie, może prawie wszystkie środowiska spoleczne. Defoe też miał bogaty życiorys. Wiele zdarzeń z tej książki ma wiele wspólnego z jego życiorysem. Obserwacja dziennikarska plus swój życiorys składają się na fabułę tej zabawnej książki. A że bohaterem jest kobieta. No cóż, autor może napisać wszystko, czytelnik musi rozpoznać jego triki. Polecam tę klasykę czytelnikom.

Ciekawie przeczytać choćby po to by porównać jak bardzo wielka przepaść dzieli nasze podejście do życia, ludzi, przemocy. Chociaż momentami nużące. Audiobook Wolne Lektury: wspaniały lektor, wielkie brawa dla Walentego Zakrzewskiego! Dla Lektora 10 gwiazdek.

Autor m/in " Hrabiego Monte Christi " i " Trzech muszkieterów " należał do moich ulubionych pisarzy wieku młodzieńczego. Wydaje mi się, że przeczytałem wszystkie jego książki. Klasyk i kanon literackiego gatunku powieści historyczno - przygodowej. Był czytany, jest czytany i będzie czytany. Wiele jego powieści doczekało się ( i to wielokrotnie ) adaptacji filmowych. XVII w. Holandia, czasy tzw. tulipomanii i walk politycznych. Książka jest określana jako jedna z bardziej oryginalnych powieści autora. POLECAM !!!

Totalny majstersztyk. Dzikie namiętności ukryte pod wyrafinowanym stylem listów. Intrygi, spryt, hedonizm, libertynizm, który jednak pęka przed największą z sił: PRAWDZIWĄ MIŁOŚCIĄ. Genialna Markiza de Merteulil, która myśli, że kontroluje wszystko. Nawet własne uczucia. I przegrywa

Kwieciście napisany staroć. Broni się jako dokument czasów, barwny katalog typów ludzkich i rodzajowych scenek z Paryża epoki restauracji, natomiast operetkowy sposób wyrażania emocji męczy i śmieszy na przemian. Przelotne zauroczenie, które jest zawsze "miłością po kres" (czyli aż do następnej big love, jutro lub pojutrze) i lamenty o dnie piekieł, na które się wpada z tęsknoty między jedną schadzką a drugą, kojarzą się ze słowotokami naiwnej, egzaltowanej nastolatki. Warstwę psychologiczną można streścić krótko: ojciec rozpuścił dzieci jak dziadowskie bicze i na starość dziwi się, że są rozpuszczone. Tzw. realizm sprowadza się do przekazu, że kasa kręci światem, czyli nihil novi. Mimo wszystko polecam, bo to żelazny kanon, który warto znać, choćby po to, by odrzucić.

Bardzo trudno było mi wgryźć się w narrację. Mam swoją teorię, że powodem było zbyt dużo w ostatnim czasie u mnie - współczesnej "łatwiejszej" literatury, która po prostu rozleniwiła mój mózg ;) Ale faktem jest też to, że jest to trudna klasyka, lektura którą docenia się po przeczytaniu wielu innych rzeczy. Jest to przepięknie napisane, w wielu miejscach zatrzymywałam się wręcz, żeby pobyć z tymi słowami. Jednocześnie chciałam więcej i więcej. Miałam wrażenie, że patrzę w głąb życia, jak jeden z bohaterów w studnię i widzę przebłyski prób zrozumienia świata: "...zdaje się nam czasem, że dostrzegamy coś podobnego wpatrując się w niezmiernie głęboką studnię. Co to się tam rusza? - pytamy siebie. Jakiś ślepy potwór czy tylko zagubiony odblask z wszechświata?" ech.... Lord Jim jest z tego nieszczęsnego rodzaju ludzkiego, nazywanego romantycznym. Jego podejście do kwestii honoru, godności wyniszcza go, nie pozwalając przebaczyć samemu sobie. A jeżeli nie wybaczymy sami sobie, to w każdym spojrzeniu, w każdym słowie będziemy widzieć oskarżenie... Tak się nie da żyć. Czy za dużo patosu i romantyczności dla współczesnego czytelnika? Pewnie tak, tym bardziej warto wczytać się w rozważania Conrada i odkryć filozoficzne bogactwo.

Tołstoj jest wybitnym znawcą serc i dusz ludzkich, które przelewa na papier, tworząc lustro, aby każdy czytelnik mógł się w nim przejrzeć. To tak monumentalna i wciągająca powieść psychologiczno-społeczna, że nie sposób wskazać jednego tematu przewodniego, lecz należy w całości, jeżeli to w ogóle możliwe, spoglądać na to wybitne dzieło.

Cokolwiek o tej książce napiszę będzie za mało powiedzane. Nieuchronnie piękna, romantycznie tragiczna historia może nie tyle miłosna ale zycia pięknej greczynki Pelagii ktofej przyszło żyć podczas II wojny światowej. Jej miłość do przystojnego włoskiego żołnierza Antonia Corelli ozdobiona piękną muzyką zagraną na mandolinie oraz widokami jej rodzinnej wyspy tylko podkreślaja moc a zarazem niemożliwość tego romansu. Mimo że on walczy po stronie okupanta, Corellego lubią wszyscy dookoła i nawet ojciec Pelagii pozwala im się spotykać. Fakt że nigdy nie byli ze sobą bliscy jest kolejną rysą tej powieści czyniąncą ją nieubłaganie wzruszającą. Czujemy się świadkami prawdziwej miłości która rzadko można spotkac w życiu. Ani brak bliskości, ani wojna, nawet lata - nic nie zatarło zabronionego lecz tak wielkiego uczucia. Ale to nie tylko historia o niesmetrelnej miłości, ale także o odwadze, lęku, mocy ducha. Od początku i do końca książki umiera mnóstwo bohaterów, ale do samego końca autor o nich przypomina nie pozwalając czytelnikowi o nich zapomnieć. Przypomina w tych okolicznościach w których występowali w najlepszych okresach swego zycia - jatre Janis piszę swoja książkę, a za oknem przystojny Mandras, który należy do morza ciałem i duchem, kąpię z delfinami w porze młodości i tam odnajduje swój spoczynek lata później. Carlo Guercio, który umiera, ocaląjac ostatnim wyczynem Corellego także pozostaje do końca powieści - w listach, na zdjęciu, pod ziemią. Nawet mała kuna zostaje we wspomnieniach bohaterów i czytelników do końca, tak samo jak drzewo ołiwy, tak samo jak dom doktora że wszystkimi porzuconymi rzeczami które kiedyś stanowiły część zycia jego domowników - niemi świadkowie historii miłosnych, upadków, śmierci, wszystkiego z czego składa się życie. Pamiętają nawet będąc ruinami, ale będą pamiętać na zawsze pocałunki, spojrzenia, łzy, rany, dzwięki muzyki... Życie zatacza koło pisząc na nowych kartkach poprzednie historie, tak samo prawdziwe, mocne, szczęśliwe i tragiczne... I właśnie ta zmiana tragedii i romansu chyba robi tę ksiazke tak unikatową. I ten happy end jest też najlepszym w całej opowieści, bo smutku było zbyt dużo. Ta filozofia z arcydziela Margareth Mitchell "jutro będzie nowy dzień" pomaga przetrwać również bohaterom tej książki. I tym razem nagroda, mocno spóźniona, dla ktorej już nie ma miejsca, jednak nadchodzi. Z nowym dniem. Niebywale poruszająca historia, nie wiem czy jeszcze jakaś książka poruszy mnie tak jak ta. Szkoda że mam już ją za sobą. I jakie szczęście że kiefys trafila w moje ręce.

Książka jest faktycznie zabawna (nawet jeśli momentami wulgarna). Świetne tłumaczenia, również jako źródło żartów, fabuła wręcz tak absurdalna, że aż ciekawa. Tylko pod koniec pojawia się zbyt dużo zbędnych wątków, zwłaszcza w rozdziałach w gospodzie, gdzie wszystkie wprowadzone postacie oprócz Dorotei, Cardenia, Fernanda i Luscildy są zwyczajnie zbędne. I było za mało walki z wiatrakami.

Czasami zdarza się, że książka, po którą sięgamy z pewną niepewnością, głównie dlatego, że powstała ponad dwieście lat temu, okazuje się zaskakująco świeża. Długo zwlekałam z lekturą tej powieści, obawiając się spotkania raczej z literackim zabytkiem niż żywym tekstem. Tymczasem okazało się, że to utwór niezwykle dynamiczny, pełen humoru i błyskotliwych dialogów. Książka, która nie tylko się nie zestarzała, ale momentami wydaje się wręcz zadziwiająco współczesna. Jednym z powodów tej ponadczasowości jest forma literacka, która nawet dziś robi wrażenie swoją śmiałością. Diderot nie opowiada historii linearnie, lecz prowadzi grę z czytelnikiem: przerywa opowieści, wprowadza dygresje, zwraca się bezpośrednio do odbiorcy i komentuje własną narrację. Dzięki temu powieść przypomina żywą rozmowę, a nie zamkniętą, uporządkowaną historię. Ten sposób narracji, dziś kojarzony raczej z literaturą XX i XXI wieku, w XVIII wieku musiał być prawdziwą rewolucją. Ogromną przyjemność sprawiają także dialogi między Kubusiem a jego panem. Ich rozmowy są żywe, pełne ironii i humoru, a zarazem niosą wiele trafnych obserwacji o ludzkiej naturze. Diderot z niezwykłą lekkością łączy refleksję filozoficzną z anegdotą i dowcipem. Bohaterowie droczą się ze sobą, przerywają sobie nawzajem opowieści, wdają się w spory i rozważania prowadzące do zaskakujących wniosków. Szczególnie interesujący jest sam Kubuś. Choć jest sługą, okazuje się postacią niezwykle inteligentną i przenikliwą. To on najczęściej formułuje refleksje o świecie i ludzkim losie. Jego przekonanie, że „wszystko, co nas spotyka na świecie, dobrego i złego, zapisane jest w górze”, staje się punktem wyjścia do rozważań o przeznaczeniu i wolności człowieka. Pytanie o to, na ile mamy wpływ na własne życie, a na ile jesteśmy tylko uczestnikami wydarzeń, które i tak musiały się zdarzyć, pozostaje równie aktualne dziś jak w XVIII wieku. Powieść zachwyca także sposobem opowiadania historii. Kolejne anegdoty i epizody, często z pozoru błahe lub humorystyczne, prowadzą do refleksji o ludzkich słabościach, ambicjach czy złudzeniach. Każda z tych historii niesie ze sobą morał, ale nie jest on podany nachalnie, wyłania się naturalnie z przebiegu wydarzeń, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych przemyśleń. Wiele z tych refleksji brzmi dziś niezwykle trafnie, jak choćby spostrzeżenie: „Człowiek nie wie ani czego chce, ani co czyni; idzie za swym urojeniem, które mieni rozumem.” Takie zdania pokazują, że pod lekką, anegdotyczną formą kryje się wnikliwa analiza ludzkiej natury. Nie bez znaczenia jest również atmosfera podróży bohaterów. Kubuś i jego pan jadą nie wiadomo skąd i dokąd, zatrzymują się w gospodach, spotykają różnych ludzi i słuchają ich historii. Ta wędrówka staje się metaforą życia, drogi, której sens odkrywamy raczej w rozmowie, refleksji i doświadczeniu niż w samym celu podróży. Dla mnie jest to jedno z tych literackich odkryć, które przynoszą prawdziwą satysfakcję. Długo odkładałam tę książkę, ale dziś cieszę się, że wreszcie po nią sięgnęłam. Okazało się, że jest to dzieło żywe, inteligentne i aktualne. Powieść, która potrafi bawić, zaskakiwać i zmuszać do refleksji nawet ponad dwa stulecia po swoim powstaniu.

Król opisów przyrody tym razem oprowadza nas po dolinie Blackmoor. Obserwujemy zachody i wschody słońca, poznajemy tajniki pracy na gospodarstwie mlecznym, a także przyglądamy się młockarni parowej! Jednakże to wszystko jest tłem opowieści o złamanym młodym życiu "kobiety czystej". Młodziutka straumatyzowana wieśniaczka szuka pocieszenia w pracy dójki. Niestety, jej uroda tak olśniewa pewnego idealistę, że jest zdeterminowany zdobyć ją na żonę. Niestety, Tess chcąc być w zgodzie ze swoim sumieniem, a także (tak mi się wydaje) chcąc pozbyć się potwornego ciężaru natury psychicznej, wyjawia prawdę o swojej traumie ukochanemu. Tess jest niezaradna życiowo, co jest konsekwencją wychowania przez rodziców równie niezaradnych, co biednych. Oddana "krewnemu" ku polepszeniu warunków ostatecznie moralnie "upada". Hardy głęboko krytykuje ten rodzaj zacofanej moralności, dowodząc, że cała wina leży po stronie oprawcy. Nieszczęsna Tess jest jedynie obiektem — zarówno dla uwodzicielskiego Aleca, jak i namolnego Angela. Dziewczyna jest doprowadzana przez obu na skraj załamania, co skutkuje tragedią. Tess d'Urberville, podobnie jak inne powieści Thomasa Hardy'ego powstawała w odcinkach. Jednakże pismo, które zamówiło powieść, nie chciało opublikować jej ze względów obyczajowych. Ostatecznie pismo Graphic podjęło się druku 24 odcinków w 1891 roku. Punktem wyjścia historii, rzekome pochodzenie od znamienitego rodu jest ponoć oparte na rodzinnej anegdotce, a grobowce rodziny Turberville, która poniekąd użyczyła nazwiska, możemy znaleźć w Bere Regis. Postać Tess jest bezpośrednim nawiązaniem do Marthy Brown, skazanej za zabójstwo brutalnego i wiarołomnego męża. 9 sierpnia 1856 roku w niezwykle deszczową sobotę zgromadził się blisko czterotysięczny tłum oczekujący na egzekucję. W tej dojmującej ciżbie znalazł się wówczas szesnastoletni Thomas Hardy, na którym dramatyczna śmierć młodej kobiety wywarła niebagatelne wrażenie; wiele lat przechowywał wycinek prasowy opisujący ów smutny koniec nieszczęsnej. Po latach Hardy pisze*: "Pamiętam jej drobną figurę na tle nieba, gdy wisiała w mglistym deszczu, a także to, jak obcisła czarna jedwabna suknia podkreślała jej sylwetkę, gdy poruszała się w półobrotach raz w jedną, raz w drugą stronę. (...) Choć nakryli jej twarz kapturem, widziałem jak przez mokry od deszczu materiał przebijały rysy jej twarzy." Ten epizod tak zaintrygował pisarza, że Martha Brown doczekała się uwiecznienia w postaci słodkiej, niewinnej Tess d'Urberville. Jak wspomina wieloletnia przyjaciółka pisarza, Lady Hester Pinney "jego sympatia dla tej nieszczęśliwej kobiety była niezwykła". Historia** jednakże nie kończy się na tym niezwykłym hołdzie - niedawno archeolodzy natrafili na pozostałości (w tym czaszkę) prawdopodobnie właśnie Marthy Brown; nieformalny cmentarz przywięzienny ma wkrótce zostać zamieniony na domy mieszkalne i centrum handlowe, a ludzkim szczątkom zostaną wyprawione godne pochówki. Jak odebrałam powieść? To był mój reread po blisko dwudziestu latach. Pierwszego Hardy’ego przeczytałam będąc na pierwszym roku studiów, pamiętam dobrze, bo niemal zostałam wyrzucona z lekcji logiki za czytanie pod ławką (w liceum miałam zresztą bardzo podobne przeżycia 😉 Oczywiście obejrzałam ekranizację Polańskiego (milion lat temu) i miniserial z Gemmą Arterton (moim zdaniem doskonała Tess!). Chociaż nie było zaskoczenia nad treścią, złapałam się na pobożnym życzeniu, żeby “tym razem było inaczej”. Szkoda mi tej niezaradnej dziewczyny, tak nieobutej w brutalnym świecie, że szkodzącej sobie. Porażająca była mentalność ludzi, którzy we wzięciu siłą nie widzieli nic zdrożnego, a oprawca stawał się niemal właścicielem pokrzywdzonej. Wydaje mi się, że część mężczyzn mylnie brała kobiety za bóstwa, wyidealizowane i uprzedmiotowione. Jakiś czas temu oglądałam film o Effie Grey, gdzie wspaniale było pokazane takie zderzenie ideału z człowiekiem z krwi i kości. Widać sympatię Hardy’ego dla Tess. Oczywiście biorąc pod uwagę pierwowzór postaci nie mogło być mowy o happyendzie. Autor przeciwstawia się podwójnej moralności wiktoriańskiego społeczeństwa, chcąc obudzić świadomość w czytelnikach schyłku XIX. wieku. Jest jeszcze jedno, co przyciąga mnie do prozy Thomasa Hardy’ego. Budowanie nastroju za pomocą świata przyrody i krajobrazu. To oraz opis życia i działań, które stanowią zapis zapomnianych zwyczajów. Hardy wkłada w usta wieśniaków anegdotki, które zasłyszał z pewnością mieszkając w Higher Bockhampton. *Healey, T. - Zbrodnie w afekcie, Warszawa 1991 **http://www.theguardian.com/books/2016/feb/19/thomas-hardy-tess-of-the-durbervilles-bones-found-at-prison

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

"Dziwne losy Jane Eyre" to całkiem przyjemny klasyk. Akcja nie spieszy się, a przyjemność czytelnik odnajduje w kwiecistych zwrotach i urzekających opisach natury. Losy tytułowej bohaterki, kiedyś oparte na doświadczeniach samej pisarki, dziś są już pewną egzotyką dla osób urodzonych prawie dwieście lat później. Dla mnie był to miły audiobook (dzięki uprzejmości Wolnych Lektur), którego niespieszna akcja towarzyszyła mi przy codziennych czynnościach. Mimo znacznych różnic kulturowych świata bohaterki i mimo naprawdę antypatycznych postaci męskich (i ta różnica wieku!), całościowo książkę oceniam pozytywnie.