Gra o (tron) Ferrin
Obecnie Pani Michalak ma w swoim dorobku literackim przede wszystkim książki obyczajowe. Niedawno wyszło „szydło z wora” czyli coś, co miało być kryminałem erotycznym lub inaczej zwaną powieścią z pieprzykiem (czytajcie: powieścią z pieprzeniem o niczym, albo o pieprzeniu wszystkiego co się rusza). Poza tym w jej dorobku można dogrzebać się książki, która została okrzyknięta mianem fantasy!
Na okładce porównano Panią Michalak i jej Grę o Ferrin do damskiej wersji Sapkowskiego. Jeśli tylko z tego względu zamierzacie kupić Ferrin to głośno ryczę: nie dajcie się nabrać, bo będziecie przeklinać swoją naiwność i niewłaściwie ulokowane pieniądze. Porównanie choćby jednego zdania z „Gry o Ferrin” do stylu pisania Pana Sapkowskiego jest kompletnym nieporozumieniem i poważnym afrontem skierowanym w jego stronę. Książka jedynie nadaje się na świetny poradnik jak napisać totalnego gniota fantasy, albo jak pisać fantasy, by inni nas nie czytali i omijali szerokim łukiem.
Podejrzewam, że zamiarem autorki było stworzenie czegoś nowego w skromnym dorobku polskiej fantastyki. I nie ma się co temu dziwić, bo wydaje się to naturalnym odruchem każdego pisarza. Jednak Pani Katarzyna tak bardzo chciała zaskoczyć czytelników swoją wyobraźnią, że nie tylko potrafi pisać tak zwane „kobiece czytadła” ale również i te cięższe gatunki literackie. I wiecie co narodziło się z fantazji Pani Michalak? Potwór! Groteskowy potwór fantasy, który będzie straszył Was swoim infantylizmem i płytkością.
Oryginalność to jedna z cenniejszych rzeczy w dzisiejszym świecie powieści. W wymyślonym świecie Pani Katarzyny jej akurat nie znajdziecie. Dlatego „Gra o tron” tfu! Gra o Ferrin spodoba się komuś, kto lubi oklepane tematy: baśniową krainę rodem z Narnii, magię, elfy, krasnoludy (z brodami koloru tęczy!) i wiecznie nieśmiertelną miłość, zdradę i trzech amantów w porywach do pięciu, dla których sex (w Ferrinie: pieprzenie) jest wyznacznikiem mężczyzny (seksistowskiego) doskonałego.
To, że autorka umieściła w swojej książce wyżej wymienione elementy wcale nie oznacza, że stworzyła fantasy w całym tego słowa znaczeniu. Niby świat fantasy tworzy autor sam na własnych zasadach, według własnego gustu i widzimisię. Ma być dobrze opowiedziana historia, ciekawi bohaterowie i chociaż jedna głębsza refleksja, która będzie naszym prywatnym owocem zerwanym z książki. Co zafundowała mi Pani Michalak? Błazenadę, totalną ignorancję i żenujący, niedopracowany styl pisania. Fabuła jest pokręcona, chaotyczna i do końca nie wiadomo co tak naprawdę chciała przekazać, pokazać, wymyślić, przedstawić autorka.
Zdaję sobie sprawę, że kiczowate wymysły autorów opisane sprawnie, czyta się dobrze. W książce „Gra o Ferrin” w przyjemnym czytaniu przeszkadza w zasadzie wszystko. Począwszy od nieudolnego prowadzania postaci, totalnego chaosu w fabule, aż po brak znajomości faktów i prawidłowego odmieniania wyrazów przez autorkę.
Na przykład główna bohaterka: Karolina to 23 letnia wykwalifikowana lekarka, a z tego co mi wiadomo w tym wieku powinna być jeszcze na studiach, a o wysokim wykwalifikowaniu i doświadczeniu w zawodzie na tym etapie edukacji może sobie jedynie pomarzyć. Takich błędów jest w książce sporo, co mnie okropnie drażni i jeży sierść na futrze. Mam wrażenie, że autorka wymyśliła sobie to czego nie wiedziała, bo nie chciało się jej zaktualizować swojej wiedzy. A wiadomo, że inteligentny czytelnik porównuje swoją wiedzę, z tym co aktualnie czyta i kiedy zauważa, że autor wykazuje kompletną ignorancję dla powszechnie znanych faktów ma wrażenie, że się z niego robi zwyczajnego głupka.
Nie ma sensu już czepiać się utartych schematów wprowadzonych w życie bohaterów, ale język jakimi się oni posługują woła o pomstę do piekła. Elfy Pani Katarzyny powinny krzyczeć z oburzenia i zgrozy, po tym jak zaserwowano im iście wyszukany elficki język. Włożenie naszych polskich przekleństw w usta elfów jest po prostu debilizmem, głębszym niż studnia głupoty bez dna. Tego po prostu się elfom nie robi! Fantasy musi mieć odpowiedni klimat, a tym co go niszczy śmiertelnie, jest nietrafne wykreowanie języka bohaterów. Każdy z nich jest nieprzekonujący i miotający się między sobą, sprawia to wrażenie jakby autorka nie wiedziała jak dalej ich prowadzić, w związku z czym giną na kolejnych kartkach i wspomnienie o nich całkowicie zanika. Wszyscy z nich działają na nerwy, są płacy nijacy, tacy sami, albo różnią się od siebie większą lub mniejszą ilością wspaniałych mięśni oraz ilości zaliczonego (pieprzenia) bzykanka.
Jedyny plus książki to taki, że czyta się ją bardzo szybko, jednak nieudolność pisania autorki sprawia, że książka zgrzyta i łamie szare komórki mózgowe. Po raz kolejny (już nie wiem który) Pani Michalak obraża inteligencję czytelników produkując wiele neologizmów i popisując się nieznajomością odmiany rzeczowników. Przykładowo: (cytuję:) „opuszkiem”. Słowo „opuszka” w dopełniaczu brzmi „opuszki”, w narzędniku „opuszką”. Dotknęła (kim, czym) opuszką, nie opuszkiem… Czy płodnemu pisarzowi można wybaczyć takie niedociągnięcia? Kolejny popis wyszukanego słownictwa: „Spojrzała nań oczyma zranionej łani”. Zastanawiam się gdzie kończy się fantasy wg Michalak, a zaczyna płytki harlequin wymieszany z elementami fantastycznymi?
Desperacja w sileniu się na oryginalność Pani Katarzyny widoczna jest w licznych „zapożyczeniach”, które autorka bierze garściami od innych. Mam na myśli jej zapewne ulubione zdanie, które przewija się co kilkadziesiąt kartek książki, a mianowicie: „Bądź wierna. Idź”. Ci z Was, którzy czytają Herberta od razu zauważą rażące podobieństwo do przesłania Pana Cogito, które kończy się jakże zaskakującym zdaniem „Bądź wierny Idź”. Czy to też zdarza się płodnym pisarzom, czy po prostu jest to żałosny hołd złożony Panu Herbertowi? Oczywiście o skojarzeniach nazwiska puszczalskiej Agnessy de Sade żal już sobie strzępić pazur.
Autorka napisała na swoim blogu, że „Gra o Ferrin” jest powieścią jej życia. Jeżeli tak właśnie myśli o Ferrinie to własnym brakiem samokrytyki udowadnia, że już gorzej być nie może. Podsumowując książka jest prostacka bez żadnej filozofii, a pieniądze które na nią wydacie równie dobrze możecie potraktować jako papier toaletowy. Jeżeli macie ochotę na naprawdę smaczną polską fantasy polecam m.in. wspomnianego Sapkowskiego, Dukaja, Piekarę, czy Pilipiuka, którzy czytelników nie traktują jak kompletnych kretynów.
Moja ocena: 1/6
Szukamy ofert...
Opinia
Nie wierzę, że przeżyłam. Nie mogę uwierzyć, że wciąż jestem w stanie pisać logiczne zdania. Przeczytałam tom pierwszy Kronik Ferrinu, serii, za którą rozglądałam się od chyba dwóch lat... Nie dajcie się zwieść tytułowi kojarzącemu się z Grą o tron. Nie dajcie.
Przodkowie, wiedziałam, na co się porywam. Miałam już wątpliwą przyjemność przeczytać książkę tej autorki i znałam opinie krążące po sieci. Ale to miało być fantasy, do tego z elfami, jakże miałam się oprzeć pokusie? Jakże srogo się sparzyłam - nie ma słów w językach elfów, ludzi i Klingonów, zdolnych opisać bezdenną otchłań, w którą zstąpiłam.
Fabuła podążała za losami młodej lekarki, Karoliny, która opuściła nasz świat, by przenieść się do innego, magicznego świata. Tam zaś, jak się okazało, była Wybraną, obdarzoną magiczną mocą, jedną z Leddi, czarodziejek uzdrowicielek. Fabuła książki podążała za losami dziewczyny w tym niezwykłym świecie. Karolinie udało wplątać się w intrygi i w wojny między królestwami.
Karolina - bardziej Wybrana niż Anakin Skywalker, bardziej niezwykła niż Chłopiec Który Przeżył, bardziej wykoksana niż Conan, piękniejsza niż Yennefer, mająca wypełnić Przepowiednię większą niż Narnijska przepowiednia o Królach i Królowych. Na początku liczyłam, że ta młoda, zagubiona dziewczyna, rozwinie się, dorośnie do swojej roli, kiedy pojawi się w nowym świecie i dostanie do rąk magię. Liczyłam, że po pierwszych nieporadnych krokach, ale moje nadzieje powoli topniały. Karolina pozostała tą samą postacią, jak na początku, nie zmieniła się, nie zyskała mojej sympatii.
Zwiadowca Amre - kim jak kim, ale Drizztem to on nie był, autorce zaś daleko było do plastyczności opisu walk Salvatore'a. To nie tyczy się tylko scen walki jeden na jednego w wykonaniu Amrego - sceny batalistyczne też są słabe jak rosół ze szczura, który warzyła Molly Grue w Ostatnim Jednorożcu
Amremu należy przyznać, że próbował się jakoś rozwinąć, starał się stać obrońcą swojego ludu. Mimo to charakter miał, jaki miał.
Reikan był jedyną postacią drugoplanową, która zyskała pewne ciepłe uczucia Zarządu. W kontraście do całej reszty zdawał się być dość logicznie postępującą osobą, szczerze zainteresowaną dobrostanem jego ojczyzny. Ale, jak chyba każdy inny przedstaawiciel płci męskiej w tej powieści, szybko miał postradać swój charakter i motywacje na rzecz nieszczęśliwej miłości do Anaeli. Tak bardzo było mi szkoda Reikana, jego straconego potencjału. Jego potencjał zginął jak ta dziwna istota, która była symbolem Ferrinu - nagle i całkiem niepotrzebnie.
Z postaci wyróżniały się jeszcze król elfów, który był zjawiskowo nudny, Berenika, władczyni kraju czarodziejek, która zasadnoczo była egoistyczną zarazą oraz Ten Zły. Ten Zły, który był postrachem wszystkich i wszystkiego, zagarniał kolejne krainy i srożył się okrutnie. Oczywiście z Karoliną łączyła go specjalna więź, a ich relacje były tak głupie, że jedyna emocją, jaką we mnie wzbudziły było zdumienie, że tak można.
Dowiadujemy się, że żona lorda to „lordessa”, ale to nie koniec niezwykłości językowych, którymi uraczyła nas autorka. Dodatkowo pikanterii mają powieści dodać słowa typu „chędożony”, ale w porównaniu ze stylem używanym w powieści, rażą... Ogólnie pasują jak pieprz do budyniu waniliowego. Równie „klimacące” są wetknięte w fabułę sceny gwałtu. Przy okazji sceny erotyczne miały poziom jak z Mistrza. Styl książki był zasadniczo dość lekki, tylko miejscami bardziej lub mniej kiczowaty. Poetyckie zwroty sąsiadowały z obrzydliwościami - po jednym mdliło, po drugim też.
Czytałam to dzieło rok. Zmagałam się z nim okrągły rok. Męczyłam się z tym czymś przez dwanaście miesięcy. Jakże straszliwe to były godziny, gdy sięgałam po Grę o Ferrin. Po lekturze strony czy dwóch nie mogłam czytać więcej. A mimo to nie dałam rady. Nie podołałam. Przeczytałam tak wiele słabych książek, tak wiele średnich historii, ale nie dałam rady przeczytać ostatnich kilkudziesięciu stron. Na myśl o tym, że kiedykolwiek miałabym przeczytać choć stronę napisaną przez tę autorkę, dostaję dreszczy. Ale pomyślałam, że muszę napisać moją opinię, że muszę was ostrzec.
Błagam was - nie sięgajcie po tę książkę. Jeżeli jesteście fanami fantastyki - odwracajcie od niej oczy. Jeżeli cenicie sobie dobrą literaturę - nie myślcie o tej książce. Zapomnijcie o jej istnieniu, o tym, że kiedykolwiek czytaliście tę opinię. Trzymajcie się z daleka od tego czegoś.
(http://dywagacjenadherbata.blogspot.com/2016/10/268-gra-o-ferrin-katarzyna-michalak.html)
Nie wierzę, że przeżyłam. Nie mogę uwierzyć, że wciąż jestem w stanie pisać logiczne zdania. Przeczytałam tom pierwszy Kronik Ferrinu, serii, za którą rozglądałam się od chyba dwóch lat... Nie dajcie się zwieść tytułowi kojarzącemu się z Grą o tron. Nie dajcie.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzodkowie, wiedziałam, na co się porywam. Miałam już wątpliwą przyjemność przeczytać książkę tej autorki i...