Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Architektura w Warszawie. Lata 1945-1965

Wydawnictwo: Arkada
0 (0 ocen i 0 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
0
8
0
7
0
6
0
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
8390895064
liczba stron
225
kategoria
sztuka
język
polski
dodał
Delur

Ukazał się dawno oczekiwany kolejny czwarty już tom z serii “Architektura w Warszawie”. Prezentowana jest w nim architektura Warszawy lat 1945-1965. To pierwsze dwudziestolecie PRL-u jest ciągle słabo rozpoznane, “obce”, choć to wówczas, na gruzach zniszczonej stolicy II RP, tworzone było nowe socjalistyczne miasto, które w zmistyfikowanej formie zastąpić miało przedwojenną Warszawę z jej...

Ukazał się dawno oczekiwany kolejny czwarty już tom z serii “Architektura w Warszawie”. Prezentowana jest w nim architektura Warszawy lat 1945-1965. To pierwsze dwudziestolecie PRL-u jest ciągle słabo rozpoznane, “obce”, choć to wówczas, na gruzach zniszczonej stolicy II RP, tworzone było nowe socjalistyczne miasto, które w zmistyfikowanej formie zastąpić miało przedwojenną Warszawę z jej tradycją i kulturą, oraz wykształcić “nową tradycję” osadzoną w całkowicie nowej strukturze architektoniczno-urbanistycznej “Warszawy Socjalistycznej”.
Lata 1945-1965 można ująć jako sekwencję trzech architektonicznych/stylistycznych “epok”: 1. Pierwszej Odbudowy (1945-1949), gdy panowała jeszcze względna swoboda twórcza i estetyczny pluralizm kontynuujący stylistykę modernizmu lat 1940-tych, 2. socrealizmu (1949-1956), w którym obowiązywała wprowadzana administracyjnie przez komunistyczny reżim doktryna realizmu socjalistycznego, wynikająca ze zmiany orientacji kulturowej i cywilizacyjnej PRL-u z zachodniej na wschodnią, oraz 3. “Odwilży” po Paździeniku’1956, gdy, mimo ograniczeń politycznych i ekonomicznych, możliwy stał się powrót do nowoczesności.
Ten prosty schemat ulega jednak w znacznym stopniu unieważnieniu w zderzeniu z obiektami, które wówczas powstały. W rzeczywistości krajobraz architektoniczny Warszawy lat 1945-1965 jest bardziej skomplikowany. Odsłania kolejne pole walki ideologicznej, jaką wówczas w Polsce toczono. Architektura, podporządkowana dyrektywom politycznym, które uczyniły z niej sprawne narzędzie komunistycznej propagandy, nieustannie balansowała między narzucanymi przez reżim limitami a dążeniem do ochrony swych zachodnich powiązań kulturowych. Pod warstwą socrealistycznego i/lub pseudozabytkowego decorum tzw. polskiej szkoły konserwatorskiej, można jak w archeologicznych „odkrywkach” dostrzec całe pokłady nie wygasłego powinowactwa z funkcjonalizmem i późnym modernizmem lat 1940-tych i 1950-tych (a nawet 1930-tych), w redakcji przeważnie francuskiej (strukturalizm “perretowski”, krąg Le Corbusiera), bądź o genezie wrightowskiej (modernizm w redakcji F. L. Wrighta) i skandynawskiej, a potem z postawangardą (m.in. neoekspresja “czystej” konstrukcji, czyli tzw. styl brukselski ~1960).
Dzięki tym proweniencjom i związkom socrealizm okazał się u nas wątły, w istocie naskórkowy, stale dekonstruowany przez “ruch oporu” grupy polskich modernistów. Po Październiku’1956 zrealizowali oni kilka nowatorskich, na międzynarodową skalę, obiektów, choć większość ich prac pozostała na papierze. To prawda, że warszawskie środowisko architektoniczne 1945- -1965 zajmowało uprzywilejowaną pozycję w kraju; gigantomańskie założenia urbanistyczne, monumentalne, reprezentacyjne budynki partyjno- -rządowej administracji i robotnicze osiedla, które tu powstawały, były z założenia normo- i stylotwórcze, określające wzorce najpierw socrealizmu, a potem socmodernizmu. Ale prawdą jest również to, że to dzięki “ruchowi oporu” modernistów nasza powojenna architektura nie zatraciła wszystkich wartości. Niestety, nie na długo. Zamknięciem dwudziestolecia 1945-1965 była spowodowana m.in. brakiem możliwości twórczych w ówczesnej rzeczywistości realnego socjalizmu i gospodarki planowej z jej strukturą skolektywizowanych państwowych biur projektowych, druga po wojnie fala emigracji architektonicznej. Jej skutki były odczuwalne do końca istnienia PRL-u. Obiekty pokazane w tej książce ujawniają dramatyzm tamtych czasów i tamtego pokolenia architektów, odkrywając równocześnie zapoznane wartości tej architektury, którą warto w nowym kontekście docenić i ochronić.

 

źródło opisu: http://warszawa.sarp.org.pl/new/wydawnictwa/1945.htm

źródło okładki: http://warszawa.sarp.org.pl/new/wydawnictwa/1945.htm

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (15)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 360
zaniabania | 2016-11-14
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 489
Iza | 2016-05-11
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 2209
Bartłomiej | 2016-04-16
Na półkach: Chcę przeczytać, Posiadam
książek: 303
książek: 1410
GregorEust | 2015-07-07
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 261
Alekscm | 2015-05-18
Na półkach: Przeczytane
książek: 255
puchatek13 | 2015-01-27
książek: 598
notabene | 2014-09-22
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 1241
AdaJa | 2014-06-18
książek: 1062
Maciej | 2014-05-15
Na półkach: Chcę przeczytać, Warszawa
zobacz kolejne z 5 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd