Sekrety Adama

Kobiece czytadło. Czytało mi się "sympatycznie". Książka trafiła w odpowiedni "mój czas". Poprostu chciało mi się "książkowego seksu" :). - nie za ostry,nie wulgarny,ale i nie mdły i cukierkowy. Przyjaźń bohaterek jest do pozazdroszczenia ,może ze względu na to,że mają one trochę takie beztroskie życie i mogą delektować się sobą. Polecam jako jako mało wymagającą lekturę.

Lubię czytać, dużo książek mam w swoim zbiorze korzystam również z biblioteki nie raz. Tę książkę kupiłam w ciemno. Ciekawa okładka przyciągnęła moją uwagę i muszę przyznać, że pochłonęła mnie bez reszty:-) Na zmianę to śmiałam się to płakałam to wpadałam w zadumę. Czytałam recenzję i nie rozumiem krytyki. Wydaje mi się, że po prostu czytelnicy nie zrozumieli sensu i przesłania. Ta książka jest oryginalna i niepowtarzalna tak jak jej autorka.Nie raz jak czytam tego typu literaturę łapie się na tym że jedna książka jest podobna do drugiej wciąż ta sama historia tylko przedstawiona nieco inaczej a tu ciągle byłam zaskakiwana i żadnej książki dotąd przeczytanej prze ze mnie nie mogę porównać z "Tak się nie robi". Nie mogę się doczekać kontynuacji i mam nadzieję,że długo Pani Edyta nie każe mi czekać.

"Bo to prosta kobieta była..." - napiszą pewnie kiedyś na moim nagrobku. Ano. I dlatego toczą się nietknięte opalizujące kuleczki obok różowego ryjka. Chrum. Oink. Gdzieś nad głową przelatują rozbawione myśli o komecie Halleya, Gwieździe Betlejemskiej czy Polarnej. Stella Maris i oko kamery przemysłowej. Ursa Maior i Matka Ziemia. Czerń i biel à rebours. Jasna Klara pełna zgnilizny, również moralnej. Roznosiciel Dobrej Nowiny wywołujący pandemonium. Biblijny język i z Biblią polemika... No i jak zachwyca, skoro nie zachwyca? A jednak zachwyca - miejscowo. Lekkością stylu. Plastycznością opisów. Wiarygodnością postaci. Głębią pewnych przemyśleń. Brawurą niektórych metafor. I wreszcie dokładka - okładka. Zastanawiają drukowane kursywą zdarzenia niebyłe, dialogi niewypowiedziane, przyszłość prawdopodobna choć niekoniecznie przyszła, wśród nich prawdziwy majstersztyk na stronach 63-66 (mniejsza o nieszczęsną dozorczynię z 65). Tak, znam, z czasu połogu, te cudowne ocalenia - niepominięte stopnie schodów, zdyscyplinowane dywaniki i giętkie futryny. Niedoceniana praca Anioła Stróża, choć przecież mogło być inaczej. Zachwyca, prywatnym, wspomnieniowym zachwytem, niezależnie od prawdziwej wartości, wątek Saszy i Glorii. Przywołuje radziecką książkę z dzieciństwa i niechęć do cyrku. Jako prosta kobita, porównałabym "Dotyk gwiazdy" do cebuli, ale to nie uchodzi, więc posłużę się w zamian karczochem. Można smakować każdy płatek, ale można też pomijać kłopotliwe warstwy i skupić się tylko na tych dosłownych, obyczajowych. Choćby dla nich samych - warto.

Na tylnej okładce książki przeczytałam to zdanie - "W tej powieści nic nie jest takie, jakie mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka!" To prawda. Nic. Łącznie z okładką, o której napiszę później, bo akurat opakowanie tej przyjemnie trudnej i ciężkiej w odbiorze psychicznym (takie lubię najbardziej!) opowieści było najmniej ważne. Najważniejszą była bohaterka. Joanna. Mediewistka, która poświeciła się pracy, chociaż praca tym samym już się nie odwdzięczyła. Podkreślająca swoje oddanie nauce aseksualnym ubiorem i wyglądem. Grube, rogowe okulary były tą kropką nad „i”, "żeby pogrążyć siebie jako kobietę ostatecznie i nieodwołalnie". Świadomy kamuflaż dla ewentualnych amatorów jej kształtów. Już tylko konsekwencją tego był jej stan wolny i bez "żadnych nadziei na bycie przy nadziei". Do tego psychika, która mnie odpychała i irytowała malkontenctwem, pesymizmem, brakiem wiary we własne możliwości, niską samooceną i zerową świadomością własnych atutów. Jej radość życia zabijało nawet mieszkanie. Ciasny skansen powojennych, szabrowanych mebli z łazienką pełną karaluchów, w blokowisku wybudowanym Za Żelazną Bramą z przygnębiającą przeszłością getta warszawskiego, wypełnionym współcześnie ludźmi dużo gorszymi od insektów. Ściganą przez dzieciństwo z milczącym ojcem i chorą psychicznie matką, od której całe życie próbowała się uwolnić, uciekając w studia, pracę, siebie i w związek z mężczyzną poznanym na czacie. Jednym zdaniem – ciąg "kolekcji upokorzeń, rozrastającej się, zwłaszcza ostatnimi czasy, do całkiem pokaźnych rozmiarów". Od siebie dodam, że na własne życzenie. A na tym etapie powieści mogłabym oskarżyć ją nawet o te tytułowe grzechy. I o małe, jedno zachowanie, kolejne autoagresywne z kolekcji Joanny, zrobiłabym to, ale się powstrzymałam, uświadamiając sobie powoli, że to dopiero pierwsza warstwa powieści, pod którą ukryta była druga, tłumacząca niewydolność życiową bohaterki. Jej obiektywny obraz mogłam zbudować sobie dzięki narratorowi zewnętrznemu, który krótkimi zdaniami, ograniczonymi do niezbędnych opisów silnie przepojonych emocjami, oddał osobisty sposób postrzegania siebie i otaczającej ją rzeczywistości, dzięki zabiegowi przejmowania jej roli i głosu, dając złudzenie monologu wewnętrznego i intymnego, subiektywnego strumienia myśli. Złośliwych, ironicznych i depresyjnych. I było to przerażająco zaraźliwe! Miałam ochotę potrząsnąć Joanną. Krzyknąć na nią. Otrzepać z ołowianego kurzu uprzedzeń i pokazać drugie, całkowicie odmienne spojrzenie na jej osobę oczami zakochanego w niej od dawna przyjaciela Tunia i poznanego w Internecie Xawerego. Tej pierwszej miłości nie widziała, a drugą, potencjalną zarzynała tępym nożem (idealne określenie, aby oddać skalę uprawianego masochizmu),na każdym kolejnym etapie jej rozwoju. Oszukiwała mnie, zwodziła mężczyzn, ale przede wszystkim ukrywała siebie przed samą sobą. I miała do tego powód. Jej skomplikowana, pełna sprzeczności psychika, rozedrgany umysł wypełniony gonitwą skrajnych myśli, rozchwiane i impulsywne zachowanie były dziedzictwem wojennej traumy jej matki. Tajemnica ukrywana przez rodzinę, powoli wyjaśniana przez Joannę, z czasem stała się odpowiedzią na pytanie – Dlaczego Joanna nie potrafiła odnaleźć swojej drogi w życiu, zbudować zdrowych relacji z ludźmi, w tym związków intymnych z mężczyznami? I na pytanie najważniejsze w tej powieści – Czy grzechy Joanny, popełniane wobec siebie i wobec innych ludzi, są tak naprawdę tylko jej grzechami? Brnęłam w tę drugą warstwę powieści w poszukiwaniu powyższych odpowiedzi poprzez studium psychologiczne kobiety, wymagające ode mnie skupienia się, śledzenia prawdy w kamuflażu niedopowiedzeń, w dychotomii myśli i zachowań wszystkich bohaterów, w bardzo dobrze przemyślanej fabule ujawniającej wpływ przeszłości na kondycję psychiczną dzieci pokolenia powojennego. Kobiety, która próbowała przerwać łańcuch dziedzictwa bolesnej przeszłości przekazanej jej przez matkę, ale udaremnianej w zmienianiu biegu wydarzeń przez ostracyzm społeczny. Dyktat otoczenia wyznaczającego pożądane normy zachowania i nakaz zapominania o wszystkim, co niewygodne. Przymus udawania niepamięci, ślepoty i nierozumienia. I wreszcie piekło takiego życia, osób nieumiejących sobie z tym poradzić tak, jak inni – matki i córki. Jednak skoro o grzechach mowa, to zauważyłam dwa. Pierwszy dotyczy zakończenia. Fabuła powieści pochłonęła mnie nie tylko bardzo dobrze nakreśloną osobą bohaterki, tematyką, której inspirację autorka (jak wspomina w wywiadzie) znalazła w Izraelu, ale i narastającą atmosferą, aż proszącą się o rozładowanie, spektakularne wydarzenie lub zdecydowane zachowanie bohaterki. Tymczasem otrzymałam swoisty constans, który początkowo do czegoś dążył, a ostatecznie zatoczył koło i nawiązał do punktu wyjścia. Mogłam sobie powiedzieć – Niczego ta kobieta się nie nauczyła! I tutaj zaczęłam wątpić wyłącznie w grzechy innych, kierujących życiem Joanny. Jednak może właśnie taki był zamysł autorki, druga szansa z nowym, ale takim samym początkiem. To trochę za mało, żeby mi dostarczyć zadowolenia. Ja potrzebowałam dużo mocniejszych rozwiązań – tąpnięć, katastrof, trzęsień i zmrożeń, bo ku temu zmierzała cała historia! A wyszło letnio w emocjach i myślach. Drugi grzech popełniono przy projekcie okładki. Jest piękna, tajemnicza i perwersyjna. Jeśli ktoś sięgnie po nią, kierując się tymi skojarzeniami, mocno się rozczaruje, bo znajdzie w niej szarość, pesymizm, ból istnienia, walkę umysłu z ciałem, emocji z rozumem, przeszłości z teraźniejszością, seks obdarty z romantyzmu, za to z nieudolnym pożyciem cielesnym, które perwersję zamienia w zażenowanie i obrzydzenie. To opowieść smutna, bolesna i naturalistyczna, a o tym już ta piękna okładka nie informuje. Można powiedzieć, że taka jej zwodnicza rola, ale to niedźwiedzia przysługa dla jej zawartości. Gdybym miała przy wyborze kierować się wyglądem książki, nie sięgnęłabym po nią, a teraz wiem, że straciłabym, bo to bardzo udany debiut z ciekawym i trudnym tematem, z którym autorka poradziła sobie, mniej z dynamiką powieści (rozczarowujące zakończenie),za to z bardzo dobrym stylem przekazu (sugestywna siła słów i dobór rodzajów zdań) i świetnie opanowaną umiejętnością techniki narracyjnej, w której czas, przestrzeń i narrator pięknie współbrzmią ze sobą. Na koniec zadam sobie nieśmiertelne pytanie, zawsze padające po przeczytanym przeze mnie debiucie – Ciekawe, jaką dalszą drogę rozwoju literackiego obierze autorka? A to okaże się już niedługo, bo autorka jest w trakcie pisania kolejnej powieści. naostrzuksiazki.pl

Kilka luźnych opowiadań niezwiązanych całkiem ze sobą. Wszystko opiera się nieraz na wręcz patologicznych związkach i wyzutych z uczuć wyższych relacji damsko-męskich. Ogólnie bardzo rzeczywiste odczucie traktowania człowieka przez drugiego człowieka przedmiotowo wręcz seksistowsko...

Poszukiwałam książki z wątkiem zakazanego romansu, a znalazłam powieść obyczajową z kontrowersyjnym tematem, ale nie żałuję, zawsze to jakaś odmiana :) Uwielbiam skrajne emocje i nietuzinkowe tematy i tutaj niewątpliwie to otrzymałam, ale nie obyło się bez przeszkód... Czytając, na początku zastanawiałam się skąd ta książka ma tyle dobrych opinii. Przyznam, że w pewnym momencie miałam ochotę ją odłożyć, ale przecież tyle osób nie może się mylić? Myślę, że dobrze zrobiłam, ponieważ zakazany romans jest dopiero preludium do całej akcji… Ogromną zmyłką jest okładka, która moim zdaniem nie współgra z treścią. Sceny intymne są w większości dobrze i obrazowo opisane. Czytając miałam nieodparte wrażenie, że autor chciał wcielić w życie większość męskich fantazji prześcigając się w coraz to nowszych pomysłach, ale nie obyło się bez małych potknięć. Każdy ma inną wrażliwość. To co dla jednych jest fantazją u innych wywołuje śmieszność i przyznam, że po jednym z dialogów musiałam przerwać czytanie i nieco się uspokoić, co jak sądzę nie było zamierzeniem autora. Przytoczę fragment: „– Ach! – krzyknęła i ciężkie piersi zakołysały się nad nim. Przesunęła nimi kilkakrotnie po jego twarzy. Sutki były gotowe do ssania. W wyobraźni zobaczył przy nich dziecko. Cóż za widok! Zaczął ją ssać. Zamarła z półprzymkniętymi oczami, z sykiem wciągając powietrze przez lekko rozchylone usta. Pomyślał, że można by było podłączyć do tych wymion dojarkę. Powiedział jej o tym bez wahania, bo nigdy nie krytykowali swoich fantazji. Uśmiechnęła się, nie otwierając oczu. – Taką od krowy? Mógłbyś mnie w czasie dojenia – westchnęła. Pobudziła mu wyobraźnię. Ujrzał to w oborze, na sianie, wśród zapachu krów i świeżego nawozu, który teraz nie wydawał się wcale taki śmierdzący. Kochałby ją nawet ubrudzoną w gnoju. Prawie zdarł z niej spodnie, stękając z wysiłku przy pokonywaniu szerokich bioder. Musiała pomóc mu rękami” - jak czytamy nie obyło się bez dosadności i nawiązania do ówczesnych (1997 r.) polskich realiów ;) Jeśli chodzi o tematykę książki – owszem jest kontrowersyjna, ale takie rzeczy się zdarzają i nie można robić z tego tematu tabu, zaś inną sprawą jest to, czy jako społeczeństwo tolerujemy takie postępowanie. Autor jak najbardziej przybliżył pobudki takich zachowań, ale uczynił to typowo z męskiego, jednostronnego punktu widzenia, momentami zdecydowanie uprzedmiotawiając płeć przeciwną. Zdecydowanie zabrakło mi tutaj estetyki słowa i kontemplacji odczuć, dbałości o szczegóły. Nie przemawiają do mnie zwroty typu: „w najskrytszych fantazjach, do których nie przyznawał się nawet przed sobą, wielokrotnie oglądał tę wypiętą, podaną do tyłu dupę” czy „zapragnął tylko posiąść tę wielką dupę” - opisujące wybrankę głównego bohatera. Na pewno zabrakło mi też pewnych elementów w treści. Pedofile w więzieniach są najniższą kategorią więźniów w hierarchii, a tutaj naszemu bohaterowi przez długi czas udawało się zachować w sekrecie swoje przewinienie w co nie chce mi się wierzyć. Byłoby to możliwe, ale mało prawdopodobne. Jest jeszcze kilka takich momentów, w których autora poniosła nieco fantazja ;) Najbardziej w odbiorze książki przeszkadzał mi język autora. Ostatnimi czasy zostałam przyzwyczajona do dość rozbudowanej erudycji różnorakich autorów, a tutaj dopadła mnie asceza formy. Momentami miałam wrażenie, że książka ta została napisana przez jej głównego bohatera, czyli oskarżonego więźnia. Dominowała w niej mowa potoczna, co dla dosadnych dialogów było naturalną konsekwencją, ale w innych przypadkach już nie. To zdecydowanie obniża walory estetyczne, ale nie ujmuje wciągającej fabule. Książka daje do myślenia i wzbudza emocje. Nie wszystko jest takie jakim się wydaje i zawsze należy brać pod uwagę okoliczności ludzkich zachowań. Autor osiągnął na pewno jeden sukces: mimo, że wiem iż bohater książki postąpił źle (i to nie raz) to nie potrafię go przekreślić. Złe czyny powstają u dobrych ludzi i w każdej chwili możemy znaleźć się po drugiej stronie barykady. Książka zdecydowanie dla dorosłych czytelników i tych o mocnych nerwach – ze względu na poruszane tematy, nie tylko pedofilii.

Na tylnej okładce widnieje rekomendacja: "to idealne czytadło na poprawę nastroju. Lekkie, smaczne i dowcipne" i tym właśnie ta książka jest ;) Momentami główna bohaterka mocno irytuje swoimi napadami irracjonalnej zazdrości, ale mimo to książka stanowi przyjemną odskocznię.

Sama fabuła ciekawa, opowiedziana w pierwszej osobie przez "dowcipnego i błyskotliwego seksoholika, hedonistę i łajdaka" (to fragment z opisu Wydawcy). Czyta się dobrze, jeśli Czytelnika nie rażą wulgaryzmy, którymi jednak książka nie epatuje nadmiernie, bo są użyte jedynie zasadnie. Zakończenie może nie jest zaskakujące, ale raczej niedopowiedziane, jakby Autor nie chciał zatrzasnąć drzwi tej historii.

Mocno przerysowane losy polskich imigrantów w Irlandii.Dla tych co nigdy nie wyjechali na dłużej.Mam wrażenie że autorka z jednej strony zachęca do podjęcia decyzji o emigracji a z drugiej przestrzega aby tego nie robić.A mnie się wydaje że każdy ma prawo spróbować swoich sił decydując się na emigrację, nawet gdyby miał się sparzyć. To jego decyzja, i odpowiedzialność za swoje wybory.Przesłodzone.

„Wymyśliłem Cię... Wziąłem Twoje imię, kształty, kolor oczu, kilka chwil... ulepiłem z tego kogoś, kto jest mi niezbędny jak krawat...” - To mój ulubiony cytat z całej książki. Idealnie opisuje fabułę, w której głównie chodzi o to, że miłość na odległość, pomimo rozwiniętych środków komunikacji, nie jest możliwa. Bo tak jak mówi pierwsze zdanie - osobę kreujemy sobie sami i kochamy jedynie to co wymyśliliśmy. Wspomnienia po czasie wietrzeją i tracą kolory, jak wywołane zdjęcia. Piotr to pewny siebie mężczyzna, który nie do końca wie, czego chce od życia. Julia to młoda reżyser, która próbuje zapomnieć o Piotrze. Ich historia jest na tyle skomplikowana, że nie potrafią popchnąć się do jakichkolwiek akcji ratowania miłości. Jedynie maile, które tak naprawdę są pustymi słowami, opisują ich emocje i obecną sytuację między tą dwójką. Książkę przeczytałam w dość krótkim czasie, i gdyby nie to, że wygrałam ją, nigdy sama bym jej nie kupiła. Nie wiem, czy w ogóle sięgnęłabym po nią, gdyby zawitała w pobliskiej bibliotece. Jednak tragedii nie było, miło się czytało. Było kilka momentów, gdzie zrobiło się dość monotonnie, ale kilka stron dalej wszystko się rozkręciło. Jednym zdaniem: książka na rozluźnienie. :)

Ewa główna bohaterka matka dzieci miała dom z rodziną,męża z perspektywy życiowej stabilizacji. Niespodziewane spotkanie z nim sprawiło,że wszystko co miało miejsce w życiu to zaczęło wirować niczym te jesienne liście poderwane gwałtownym podmuchem wiatru. Poznała z Czeczenii Czeczeńca,w którym się zakochała straciła głowę. Historia życiowa,mądra,a sama książka wciągająca,ciekawa poruszająca głęboko.

Lapeyre niczym Georges Perec w "Człowieku, który śpi" rewelacyjnie żongluje nawiązaniami do znanych dzieł filmowych i literackich, a sama książka wprost najeżona jest kryptocytatami z bliskich autorowi książek czy obrazów, których świadomość ulokowania tam umożliwia bardziej całościową percepcję fabuły. Chociaż historia to banalny z pozoru romans, zdrady i miłosne zgryzoty, ale jednocześnie dzięki umiejętnym kreacjom osobowości bohaterów, plastyczności scen oraz poetyckim metaforom i lekkiemu tonowi opowieści, odbiór ich jest ze wszech miar wielowymiarowy (barokowe porównania, hiperbole, oksymorony, ironia). W związku z tym opisywane: niekończąca się samotność, frustracja, niepowodzenia w działaniach nie tylko nie powodują irytujących westchnień rozczarowania, ale wręcz przeciwnie - wywołują smutek zrozumienia. W jednej recenzji napisano, że książkę się bardziej czuje niż czyta i zgadzam się z tym całkowicie, bo pozostawia ona po sobie mgiełkę i potrzebę zaglądnięcia do niej jeszcze raz. Na pewno chciałabym też sięgnąć też po inne dzieła autora, gdyby były one dostępne w Polsce.

"Piękno jest zawsze kruche i w zetknięciu z brutalnością świata przegrywa." [s. 37] Ignacy urodził się ze zdeformowaną twarzą, a w wyniku komplikacji przy porodzie umarła jego matka. Ojciec nie potrafił go zaakceptować ani tym bardziej pokochać i zawsze traktował inaczej niż starszego brata. Chłopiec dorastał więc wychowywany przez nianię. Od dziecka towarzyszyła mu jednak fascynacja pięknem - razem z bratem oddał się pasji kolekcjonowania motyli i godzinami zgłębiał ich każdy milimetr. Po śmierci ojca obaj mężczyźni odziedziczyli jego majątek i stali się właścicielami sklepu jubilerskiego. Jednak to Ignacy tworzy misterne filigrany przelewając w nie swój talent i miłość do precyzji dzięki czemu wiedzie im się bardzo dobrze. Dnie spędza w pracowni znajdującej się w suterenie budynku zaś noce poświęca na obserwację tętniącego rozpustą miasta. Jest wnikliwym analizatorem, a jego szczególną uwagą cieszą się kobiety lekkich obyczajów oczekujące na rogach ulic, w bramach i na chodnikach na niecierpliwych spełnienia mężczyzn. Ignacy nie czuje wobec nich wstrętu, a zrozumienie i pewną cielesną tęsknotę. "Kobiety! Kuszą jak piękne motyle, a potem tracą blask i powszednieją. Tak o nich myślę. Piękne są tylko na wolności, gdy idą ulicą, a wiatr rozwiewa im włosy (...) gdy wymykają się męskim dłoniom, gdy rozkwitają na barwnej palecie snów... Schwytane powszednieją niczym piękne owady uwięzione w bezruchu w szklanej gablocie." [s. 75] Któregoś dnia podczas pracy dostrzega przez okno pracowni nogi kobiety. Te nogi stają się jego namiętnością i obiektem pasji. Przez kolejne dni nasłuchuje chwili, gdy się pojawią i kontempluje ich piękno. "Opanowała moją wyobraźnię bez reszty. Chcę być częścią jej życia, ale wiem, że to niemożliwe. Może dlatego tak rozpaczliwie jej pragnę?" [s. 19] Jednak po jakimś czasie to przestaje mu wystarczać. Angażuje się w swoją fascynację głębiej. Kobieta imieniem Irma staje się jego obsesją. Zaczyna ją śledzić i nawet czuć wobec niej prawa... Całkowicie traci zdrowy rozsądek, co doprowadzi go do moralnego upadku a następnie zepchnie na samo dno. "Szatańskie pomysły rodzą się najszybciej." [s. 92] Największym zaskoczeniem był dla mnie fakt, że akcja powieści toczy się w latach 30. ubiegłego wieku - wobec czego wszechobecne są dorożki, słabo oświetlone i przesiąknięte swądem uryny ulice, a nawet wtrącenia na temat wschodzącej gwiazdy Hitlera. Autorka jednak całkiem zgrabnie porusza się w tej złożoności uwarunkowań historycznych i socjologicznych, a nawet obyczajowych. Niemniej Uwięziony w mroku to powieść przede wszystkim mroczna, daleka od światła, barw i piękna natury jak również przepełnionych szczęściem postaci. "W głębi duszy jestem takim samym kołtunem, jak ci, wśród których żyję. (...) choć przeczytałem mnóstwo książek, niewiele to zmieniło w moim postrzeganiu świata i prawideł rządzących ludźmi. Rozum mówi swoje, a uczucia podążają własną drogą." [s. 57] Pani Małgorzata stworzyła niezwykle plastyczną i sugestywną historię nakreśloną niebanalnym językiem i ciekawym stylem. Kompozycja utworu złożona z krótkich rozdziałów to bardzo trafione rozwiązanie ze względu na wzbudzenie chęci do refleksji, a dzięki pierwszoosobowej narracji stajemy się świadkami mrocznych myśli głównego bohatera którego kreacja niejednokrotnie prowokuje do dyskusji. Bowiem Ignacy to postać tragiczna - jest młody, inteligentny i zdolny jednak na drodze jego szczęścia stoi przeszkoda, której nie może pokonać - jego brzydota. Deformacja twarzy stała się piętnem, którego brzemię nie pozwala mu czerpać radości z tego co ma. Oprócz licznych zaburzeń psychicznych targają nim głównie zazdrość i egoizm. Jest skupiony jedynie na sobie i własnej krzywdzie wręcz domagając się z każdej strony zrozumienia, gdy sam nie potrafi zrozumieć. Ignacy rozwinął w sobie także silną seksualną żądzę. Ta książka to swoisty erotyk wprost kipiący od scen erotycznych. Autorka porusza temat seksualności bardzo odważnie i bardzo głęboko, ale w sposób pozbawiony dosłowności i wulgarności - co wzbudziło we mnie pewną konsternację i zdumienie, ponieważ po raz pierwszy spotkałam się z "takim" sposobem opisu zmysłowej miłości. Erotyka poruszona w tej pozycji jest elektryzująca i fascynująca w jak najbardziej mrocznym i artystycznym tego słowa znaczeniu. Uwięziony w mroku to głębokie studium psychologiczne człowieka ogarniętego obsesją, istnym szaleństwem poszukiwania miłości idealnej - zmysłowej i pełnej. Autorka doskonale uchwyciła złożoność natury ludzkiej dzięki czemu znajdziemy tutaj wiele pytań o sens życia, niesprawiedliwość społeczną, a nawet istnienie Boga. Powieść swoją wymową wywołuje mnóstwo sprzecznych uczuć oraz nawiązuje do problematyki obecnej w "Zbrodni i karze" Dostojewskiego, a zamiast potępienia - rodzi czytelniku uczucie litości i pewnego rodzaju współczucia. _______________________________________________ http://recenzjeami.blogspot.com/2014/05/uwieziony-w-mroku-magorzata-cimek.html

"Miłość Łucji" Katarzyny Figury to bardzo dobrze napisane opowiadanie, bez udziwnień i niepotrzebnych komplikacji. Długo zwlekałam z zapoznaniem się z twórczością literacką autorki. Wstyd przyznać, ale kiedy już nie miałam nic do przeczytania z literatury polskiej zakupiłam książkę Pani Katarzyny. Jestem zachwycona przeczytanymi opowiadaniami. Mam niedosyt i z pewnością sięgnę po inne książki tej autorki. W tym opowiadaniu bardzo polubiłam Łucję, główną bohaterkę. Pomimo tego, że jest bardzo "bojaźliwa" i wzbrania się przed okazaniem uczuć to jednocześnie okazała się cudowną przyjaciółką. Jest serdeczną i miłą osobą. Pełną życia, chociaż dużo ciężkich chwil ma za sobą. Zawalczyła o siebie i nie zaprzepaściła okazji. Wspaniała postać z książki "Miłość Łucji", bo właśnie w niej poznałam osobowość i charakter kobiety zmagającej się z przeciwnościami losu. Poznałam Jej marzenia i pragnienia. Zakochałam się w bohaterach tej książki i pokochałam twórczość Katarzyna Figura. No i na koniec chcę napisać, że Katarzyna Figura, to Kasia Zychla, która w swoim dorobku ma przepiękne książki dla najmłodszych i dla młodzieży. Polecam gorąco.

Martwe Dusze. Pewna kobieta we wrześniu 2011 roku musiała zawalczyć o siebie. Nigdy się nie poddała. Bo tak naprawdę nie można się poddawać. Potem mogła poukładać swoje życie. Zaczęła wszystko od nowa budując własną tożsamość. Była ofiarą bestii, która karmiła się czyimś strachem. To jest początek walki jaką Gizela będzie musiała stoczyć. Czy pokona Bestie? Tego nie mogę Wam zdradzić. Sięgnijcie po tą książkę, a nie pożałujecie. Moja ocena to: 1000 /1000 punktów. Polecam. Pozdrawiam Wszystkich Serdecznie.

Czasy, w których żyjemy zostały zdominowane przez Internet – w sieci robimy zakupy, planujemy urlop i nawiązujemy kontakty. Poznajemy nowych ludzi i odnawiamy zerwane znajomości. Czy ktoś nie zna portalu „Nasza klasa” czy „Facebook”? Jestem pewna, że każdy miał tam konto i skuszony możliwością odnalezienia znajomych zarywał noce, przeglądając ich profile. Marek nie mógł się zdecydować czy wybrać Kaśkę, czy Matyldę. Ożenił się z Kaśką, jednak po ślubie zaczyna żałować swojej decyzji. Odnawia znajomość z Matyldą przez portal internetowy i planuje spotkanie, jednak nie zjawia się na nim. Co ona na to? Autorka porusza znany temat, w dobie Internetu historia Marka mogłaby wydarzyć się naprawdę. To, co przeżywają bohaterowie obecnie, przeplata się z przeszłością, dzięki czemu śledzimy ich losy od czasów szkoły aż do teraźniejszości. To opowieść o miłości, tęsknocie i cierpieniu. O trudnych wyborach, które stawia przed nami los. Często mamy problem z podjęciem decyzji, a kiedy wreszcie dokonujemy wyboru, okazuje się, że nie tego chcieliśmy, mogliśmy zrobić inaczej. Żałujemy, lecz jest za późno i musimy ponieść tego konsekwencje. Książkę przeczytałam bardzo szybko, napisana jest prostym i przyjaznym językiem. Jednak główny bohater bardzo mnie denerwował. Można być rozdartym w młodości i żałować swoich decyzji ale żeby trzydzieści lat być z kobietą, której się nie kocha i wzdychać do innej? Skoro nie był szczęśliwy z żoną, ale udało mu się znaleźć dawną miłość to powinien skakać ze szczęścia i biec do niej w podskokach, a nie dalej się umartwiać. Momentami miałam ochotę udusić Marka za jego niezdecydowanie, albo dać kopa by się wreszcie opamiętał. Mimo tego byłam ciekawa jak skończy się ta historia. Na koniec wspomnę, że autorka pogmatwała losy bohaterów do tego stopnia, że oprócz własnych emocji, musieli jeszcze zmierzyć się z tragedią, którą im zafundowała. Szczegółów nie zdradzę, a książkę polecam miłośniczkom historii obyczajowych, o życiu, cierpieniu i miłości.

I znów Sarnaki,o dzięki że są tam takie perełki. Perełki wartościowej Polskiej literatury.Która,może dla części osób mało ambitna dla mnie przedstawia najwyższą wartość. Akcja,tej pięknej powieści to Gubin i jezioro Borek. Jakże piękne i wzruszające opisy.Szum sosen,kaczka dzika w szuwarach . Może,to krzyżówka a może krakwa. Ostatnio moja ulubiona dzika kaczka. Kibicowałem,w uczuciach bohaterów.W ich troskach o siebie. A kiedy czytałem opis,jak smażyli ryby.I był tam dym.Wręcz czułem zapach dymu. Tym sposobem,dla mnie powieść jest idealna.

Książka wciągająca ze względu na irytującą bohaterkę. "Bezimienna" (bo nie poznałam imienia bohaterki ) jest tak niezdecydowaną osobą,że nie raz chciałam nią potrząsnąć i dać w twarz. Zakończenie książki potwierdza teorię - kto nie umie podjąć decyzji w odpowiednim czasie,to życie za niego zdecyduje,a wtedy trzeba dostosować się i odnaleźć w nowej rzeczywistości (nie zawsze korzystnej i wygodnej dla nas).

Północ. Spojrzałam na zegarek i wyszłam na balkon. Czekałam, aż zaczną strzelać sztuczne ognie, z myślami przepełnionymi czasem. Pojęciem, którego nie można jednoznacznie zdefiniować. Nie istnieje dla przyrody czy zwierząt a jednocześnie jest niezbędną wartością dla funkcjonowania ludzi. To ludzie potrzebują świadomości początku i końca. Pory snu i działania. Pracy i odpoczynku. Podziału na to, co było, żeby wiedzieć, że jest teraz i że będzie jutro ( w zasadzie powinno się mówić: może będzie). Po to wymyślono rok z podziałem na miesiące, tygodnie, dni. Dobę, godziny, minuty i sekundy. I to ludzie, odnotowali z satysfakcją, że „namacalnie” ujarzmili czas: przeliczając, mierząc, określając upływ czasu. Przypomniał mi się wierzyk T. Boy-Żeleńskiego i wyrecytowałam głośno do rozgwieżdżonego nieba: By uniknąć ambarasu, Wzięto rok za miarę czasu. Dzielą go (bardzo wygodnie) Na miesiące i tygodnie. Tydzień znów z grubsza podzielę Na zwykłe dni i Niedzielę. Do pracy są zwykłe dzionki, A Niedziela dla małżonki. Nieujarzmiony czas, nie zwracając uwagi na to, co się o nim myśli, co mu wypada a co nie: biegnie, płynie, cofa się lub stoi w miejscu. Pozwala sobie mieć dobre i złe humory, i wtedy sprawia, że ludzie tracą poczucie czasu i ze szczęścia, i z wielkiej rozpaczy. Zezłoszczony niedocenianiem go – perfidnie mści się. Sam będąc wiecznym – co do sekundy odlicza ludzki czas.

o mną kierowało przy wyborze tej książki? Niewątpliwie ciekawość i pozytywna opinia jednej z blogerek. Często mam wrażenie, że w naszym katolickim kraju wspomnienie, mówienie czy czytanie o seksie to wielki grzech, który koniecznie trzeba napiętnować. Dlaczego? Przecież to zupełnie naturalna sprawa. Mamy potrzebę potwierdzania czy nasza seksualność, nasze fantazje są czymś normalnym. Próbujemy również poprzez seks zatrzymać młodość, miłość itd. Wstydzimy się chodzić do seksuologa dlatego wydaje mi się, że literatura tego typu cieszy się wielkim zainteresowaniem. Sprawy seksu są tematem tabu. Często nieśmiałość i wstyd stoją na przeszkodzie w pytaniu wprost o naszych obawach i problemach. Nie chcemy uchodzić za osoby rozwiązłe czy niewyżyte a przecież seks jest naturalną potrzebą w prawie każdym związku partnerskim. Poprzez seks okazujemy sobie miłość, czułość czy powiększamy rodzinę. Niejednokrotnie seks jest wykorzystywany w mniej przyjemnych sytuacjach. Namiętność pokazana w książce nie jest tylko czarno- biała, ma wiele barw i odcieni. "Rozkoszne 2" to zbiór 16 opowiadań, 16 doświadczeń i 16 oryginalnych spojrzeń na erotykę. Znajdziemy tu historie wzruszające, zabawne, bardzo odważne, niektóre mdłe, inne bardzo pikantne. Poznajemy spojrzenie kobiet na temat seksu i erotyki z perspektywy osoby śmiertelnie chorej, młodej dziewczyny i kobiety dojrzałej. Niektóre bohaterki poszukują przygód, zdradzają, inne oddają się przyjemnością nie szukając głębszego kontaktu. jeszcze inne cierpią z powodu rozstania i rozpamiętują szczęśliwe chwile. Opisują swoje doświadczenia i eksperymenty. poszukują prawdziwej miłości lub tylko seksualnego zaspokojenia. Poznajemy również dziewczynę, która ze swojego największego kompleksu uczyniła obiekt westchnień. Chociaż niektóre sceny w książce są bardzo odważne to nie są ani obsceniczne ani niemoralne.