Tajemnica Medjugorie. Maryja ratuje świat

Bardzo ciekawa książka, co prawda słyszałem i czytałem kilka relacji o tym co doświadczali ludzie przy śmierci klinicznej- i generalnie się to pokrywa, ale tak rozbudowanego opisu nie widziałem. Książka napisana przez Pastora- co może sprawić że niektórzy z zasady ją odrzucą, ale zupełnie niepotrzebnie. Przedstawia uniwersalne przesłanie dla wszystkich ludzi.

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Niezwykła, piękna w swej wymowie i przekazie książka - perełka literatury religijnej. Ładna, skromna, ale wymowna okładka pociągnęła mnie do tego stopnia, że wykrzyknęłam: ja ją muszę mieć! I mam. Narracja nie jest żadną fantasmagorią, lecz historyczną, bolesną prawdą. Na 12 lat przed tragedią, która zdarzyła się w pięknej geograficznie, afrykańskiej Rwandzie, w Kibeho, małej, nikomu na świecie nieznanej wiosce, nie zaznaczonej nawet na mapie, trzem uczennicom zaczęła się ukazywać Matka Boska. Wkrótce potem, do wizjonerek dołączył chłopak imieniem Sagatashya, który spotkał Jezusa. Gdzie? Kiedy? Pewnego, gorącego dnia lata, dokładnie 2 lipca 1982 roku, gdy miał 14 lat. Scena jak z Biblii! Bóg woła go po imieniu, powołuje do swojej misji wprost z pola, gdzie odpoczywał pod cienistym, rozłożystym drzewem. Sagatashya jest nadzwyczajnym przykładem-dowodem na to, jak Bóg miłuje maluczkich. Chłopak do czasu spotkania z Jezusem był poganinem. Nie chodził do kościoła, nie był ochrzczony, nie znał Jezusa. Historia życia tego chłopca jest przejmująca! Pochodził z bardzo biednej rodziny, chodził ubrany jak żebrak. Bez wykształcenia i przygotowania religijnego, jak jego rodzice, którzy trudnili się uprawą ziemi i pasterstwem. Chłopiec od najmłodszych lat pracował ciężko na polu fasoli i wypasał bydło. Miał poczucie własnej wartości, uważał, że edukacja wcale nie jest mu potrzebna. Z chęcią, od rana do wieczora robił to, co lubił: pracę na roli i wypas kóz. -" Jako chłopiec był zawsze uśmiechnięty, był szczęśliwy , kochał życie". Pracował najciężej z całej rodziny, to dzięki niemu rodzina nie głodowała. Miał opinię uczciwego robotnika i dobrego człowieka. Jego siostra, Christine mówi o nim między innymi: -" On od urodzenia miał takie dobre serce...Być przy nim, to jak mieć obok siebie promyk słońca". Co przekonuje o prawdziwości jego wizji?- Wiedza, której -jak ktoś wa- żny powiedział- nie powinien mieć! Sagatashya opowiadał historie biblijne tak szczegółowo jakby dosłownie wczoraj je czytał ( a nie umiał czytać). Potrafił dyskutować o dogmatach Kościoła, interpretował Pismo Święte. Przeprowadzone na nim badania ( dr Bonaventura, śledczy zespołu medycznego) bez wątpienia dowiodły, że chłopak jest inteligentny, zdrowy na ciele i umyśle. O swoim wybraństwie tak mówi: -" Wybrał mnie jako znak dla ldzi, który w Niego nie wierzą- pogan i innych niewierzących- żeby pokazać im, że o nich nie zapomina. Widzi ich, troszczy się o nich, kocha ich i ma nadzieję, że zaproszą Go kiedyś do swoich serc. Wybierając pogańskiego chłopca na swojego posłańca, Jezus dał znać światu, że Jego miłość i Jego odkupienie są dostępne dla wszystkich". Powołanie o charakterze misyjnym diametralnie odmieniło życie chłopca. Odtąd, na pierwszym miejscu był Bóg i pełnienie Jego woli, czemu poświęcił swoje życie. Podróże misyjne i mistyczne cierpienia w Rwandzie i poza jej granicami sprawiły, że poznał i doświadczył bezmiaru zła na świecie: przemocy, nienawiści, złości. I uświadomił sobie jak bardzo potrzebna jest Boża miłość. Z łaską i pomocą Jezusa stał się symbolem odwagi. Dla ocalałej zaś z ludobójstwa pisarki Immaculee, desperackie pragnienie i wielka potrzeba serca- aby zapoznać świat z przesłaniami o Końcu Czasów- stały się pasją i nakazem moralnym Boga poprzez bohatera niniejszej opowieści, jej ulubieńca spośród wszystkich wizjonerów. Wartość tej lektury o pierwszorzędnym znaczeniu jest nie do przecenienia!

Byłam zachwycona książką i nagraniami z Grzegorzem Górnym, podziwiam jego wiedzę, ale zmieniłam zdanie o tej konkretnej książce, kiedy dowiedziałam się z innych źródeł, przypadkowo, że są alternatywne wytłumaczenia, innych naukowców dlaczego niektóre badania wychodzą tak, a nie inaczej. W książce jest to raczej przemilczane (a przynajmniej ja miałam takie wrażenie),czyli bardzo stronniczo napisane, tak aby na wszelki wypadek czytający nie miał wątpliwości. Niestety efekt u mnie jest odwrotny od zamierzonego - gdy zgłębiłam temat to teraz trudno zaufać autorom, kiedy (prawdopodobnie) celowo o niektórych kwestiach milczą. A szkoda, bo wtedy byłaby to znakomita i obiektywna książka. Nie zmienia to faktu, że jest bardzo dobrze przygotowana, wymagała wiele pracy i tę pracę widać, że została znakomicie wykonana.

Jeżeli interesuje Cię tematyka śmierci klinicznej, jeżeli chcesz wiedzieć, co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci, ta książka jest dla Ciebie. Zapisy świadectw wielu osób, którym dane było doświadczyć "przejścia na tamtą stronę" dają do myślenia. Możesz mieć wątpliwości, czy to nie są tylko wyobrażenia albo urojenia. Z drugiej strony, skąd człowiek znajdujący się w stanie śmierci klinicznej może wiedzieć, co w tym czasie dzieje się w innym pomieszczeniu? Lektura skłania do refleksji.

Ci, którzy wrócili 12 września 2009 Caterina, 24-letnia córka Antonia Socciego, po zatrzymaniu akcji serca zapadła w śpiączkę. To cud, że w ogóle przeżyła. Wydarzenie związane z jej śmiercią kliniczną stało się dla Socciego początkiem badań nad zjawiskami z pogranicza śmierci, które doprowadziły go do wielu fascynujących odkryć. Autor ma świadomość, że temat ten budzi obecnie wielkie zainteresowanie. Świadczy o tym chociażby popularność książki neurologa Ebena Alexandra pt. Dowód, o jego doświadczeniu zaświatów. Socci wie jednak również, jak wiele na ten temat jeszcze nie zostało powiedziane. Korzystając ze współczesnych odkryć naukowych, odróżnia to, co jest tylko pozorem śmierci, czyli tzw. doświadczeniem przedśmiertnym, od tego, co jest śmiercią rzeczywistą. Przytacza niezwykłe relacje tych, którzy doświadczyli tego pierwszego stanu, ale też – co rzadsze i bardziej fascynujące – dociera do tych, którzy rzeczywiście umarli, lecz zostali wskrzeszeni i powrócili do życia dzięki cudownej Bożej interwencji. Socci sięga do pism mistyków i świętych, nauczania i tradycji Kościoła oraz świadectw osób, które mogą o sobie powiedzieć, że naprawdę DOŚWIADCZYŁY ŚMIERCI i życia, które rozpoczyna się po niej. Antonio Socci – dziennikarz RAI, dyrektor Szkoły Dziennikarstwa w Perugii, współpracownik włoskiego dziennika „Libero”, autor licznych książek, m.in. Śledztwa w sprawie Jezusa, Czasu burzy, Tajemnic Jana Pawła II i Czwartej tajemnicy fatimskiej. Uchodzi za jednego z najbardziej kontrowersyjnych i poczytnych publicystów religijnych na świecie. Jego książki rozeszły się w milionach egzemplarzy na całym świecie, a w samej Polsce sprzedano ich już ponad pół miliona.

Jestem wręcz zachwycona ( jeśli jest to akurat w tym momencie właściwe określenie) tą książeczką; przesłania w niej zawarte " łapią za serce", i z pewnością nie jest to lektura jednorazowa- pochłonęłam ją od razu w całości a teraz zamierzam się nią delektować. Zdecydowanie polecam tym, którzy poszukują jak i tym, którzy już kroczą z Chrystusem...

Książka ta zawiera wybór opisów związanych bezpośrednio z ziemskim życia Maryi - fragmentów zawartych w obszerniejszej publikacji wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich p. t. "Żywot i Bolesna Męka Pana Naszego Jezusa Chrystusa i Najświętszej Matki Jego Maryi wraz z tajemnicami Starego Przymierza". Z przyjemnością prześledziłem jeszcze raz ów wyciąg tekstów dotyczących ziemskiego żywota Królowej Niebios i - co szczególnie dotyczy nas, Polaków - Królowej Korony Polskiej. Swoją drogą ciekaw jestem, czy podobnie jak w przypadku filmu "Pasja" Mela Gibsona, również dla najnowszej jego produkcji filmowej, skupionej teraz na okresie tuż po zmartwychwstaniu Pana Jezusa, wizje bł. A. K. Emmerich stanowią element inspiracji powstającego filmu. Kiedy zobaczę film (jeśli będę mógł zobaczyć),to ocenię źródło inspiracji Gibsona, mając na świeżo w pamięci treści zawarte w przeczytanej i omawianej tutaj króciutko książce.

Już jedną „taką” książkę kiedyś czytałam i już o tym problemie pisałam, ale napiszę jeszcze raz – tym razem biorąc pod lupę nieco inną książkę, choć pozornie o tym samym. Problem opętania czy korzystania z magii jest zawsze aktualny, dlatego warto tę książkę znać. A „Egzorcysta Watykanu” autorstwa o. Gabriele Amorth i s. Angeli Musolesi w dokładny sposób wszystko wyjaśniają i jest doskonałym vademecum „walki ze złem”. „Książka ta nie ma ambicji nauczania, ma tylko pomóc w zrozumieniu pewnych spraw, które powinno być głównym celem, zarówno wierzącego, jak i niewierzącego. Z taką intencją książka została oddana do druku: aby pomóc w rozeznaniu i zrozumieniu tematyki, która interesuje wiele osób.” „Egzorcysta Watykanu” jest poniekąd podsumowaniem całej działalności znanego egzorcysty, ojca Gabriele Amorth, który jako pierwszy egzorcysta na świecie opisał całą powagę zła w książkach, podpowiedział jak walczyć z szatanem i jak „chronić się” przed wpływami złych mocy. W publikacji tej jest także wiele odwołań co wcześniejszych książek egzorcysty („Wyznania egzorcysty”, „Nowe wyznania egzorcysty” oraz „Psychiatrzy i egzorcyści”),chociaż, moim zdaniem, zdecydowanie warto te książki samemu przeczytać, ponieważ są one o wiele dokładniejsze i wszystko obszerniej wyjaśniają. W „Egzorcysta Watykanu” na początku przeczytamy obszerny wywiad z o. Gabriele, który podzielony jest na wiele tematów, a każdy temat zawiera po kilka bardzo konkretnych pytań. Egzorcysta nie pozostawia czytelników bez odpowiedzi na żadne z nich, a dzięki tym odpowiedziom jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć powagę problemu. Dodatkowo, o. Gabriele był oficjalnym egzorcystą przez wiele lat, dlatego jego wiedza jest naprawdę szeroka, oparta na faktach i poparta doświadczeniem. „Mówi się, że „opętani” są nieliczni – to prawda w odniesieniu do całkowicie opętanych, ale „częściowo” opętanych jest więcej, niż nam się wydaje.” Kolejne części książki to artykuły/eseje różnych osób, które również „znają się na temacie” i z chęcią dzielą się swoją wiedzą oraz doświadczeniem. Wśród osób, których teksty znalazły się w książce są: bp. Andrea Gemma, siostra Aniela Musolesi, ojciec Matteo La Grua oraz Fabrizio Artale. Wszyscy oni przekazują nam bardzo dokładne (czasami nawet zbyt dokładne – ale o tym poniżej) informacje o opętaniach, czarnej magii, satanizmie, itp. Szczególnie przeraził mnie jeden moment opisany w tej książce. Mówi się, że są rzeczy, o których lepiej nie wiedzieć – i to właśnie jest jedna z nich. A mianowicie, wielki szok wywołała u mnie wzmianka o czarnych mszach. Siostra Aniela opisała je z niesamowitą dokładnością, co zmusiło mnie do wniosku, że naprawdę wolałabym tego nie wiedzieć… A jednak teraz wiem, chociaż nie czuję się z tą wiedzą jakaś mądrzejsza, przeciwnie. Jedno co mogę poradzić to przestrzec, żeby nikt nigdy tego nie próbował. Co innego uroki, klątwy czy opętania – ich nie zawsze jesteśmy świadomi, nie zawsze są one z naszej winy; a co innego te msze, sekty, takie zło, które człowiek sam, dobrowolnie wybiera – z ciekawości, dla zabawy – a niosą one za sobą wielkie konsekwencje na całe życie. Dlatego nie polecam próbować. „Zniewolenie nie jest skażeniem całej osoby; ogranicza się do jednej dziedziny, do jednego obszaru działalności. Człowiek dręczony upartymi wątpliwościami może wyróżniać się w dziele miłosierdzia, może być nawet znakomitym kaznodzieją, może czynić dobro, ale jest zniewolony i nie może nic poradzić na uparte wątpliwości, których doświadcza.” „Egzorcysty Watykanu”, chociaż momentami mnie przerażał, nie mogę nikomu odradzić, ponieważ książka opisana jest naprawdę bardzo dobrze. Nawet gdyby ktoś miał po nią sięgnąć ze zwykłej ciekawości – to i tak polecam. Zawsze jakąś korzyść po jej przeczytaniu osiągniemy. Albo będziemy bogatsi o nową wiedzę, albo wszystko potraktujemy bardziej poważnie, ale znać warto.

Książka niesamowita. Pokazuje nadzwyczajne objawienia, w które z początku nawet Kościół nie chciał wierzyć. Nawet koleżanki jednej z wizjonerek dokuczały jej i szydziły, aż nagle one same doświadczyły objawień Matki Bożej. Zachęcam do przeczytania wszystkim. I tym wierzącym i niewierzącym.

Zaczyna się Wielki Tydzień, więc chciałam w szczególny sposób uczestniczyć w Męce Pańskiej i nie mogłam wybrać lepiej. ,,Pasja wg objawień A. K . Emmerich " była dla mnie prawdziwym duchowym przeżyciem. Nie czytałam niczego równie wspaniałego ale i wstrząsającego o śmierci Jezusa. Opis męki Chrystusa był tak przejmujący, że musiałam robić przerwy , wizja Anny Katarzyny Emmerich z niezwykłą dokładnością przedstawiała Drogę Krzyżową i wierzcie mi, że czułam się tak jakbym szła razem z tym umęczonym Jezusem . Niesamowite przeżycie, myślę że ta książka zrobiłaby mocne wrażenie nawet na osobach niewierzących. Cieszę się,że właśnie w tym okresie przeczytałam ,, Pasję" i każdemu z was ją bardzo polecam.

Warta przeczytania książka. Ukazuje ona nie łatwą drogę nawróconego muzułmanina i jego rodziny. Książka jest bardzo łatwa i przyjemna w czytaniu, co powoduje, że czytelnik ma chęć od razu ją przeczytać od początku do końca. Czytelnik chce wiedzieć co się dalej wydarzy. Jest to książka akcji, cały czas coś się dzieje. Trudno jest przewidzieć czytelnikowi dalszy rozwój wydarzeń.

W trakcie wywiadu P. Hurlak mówi, że się nie będzie wymądrzać i nie chce moralizować, ale robi to ksiądz, który z nią rozmawia, przez nieco tendencyjne pytania. Niektóre są dość osobiste (jakie to ma znaczenie, z iloma mężczyznami rozmówczyni była związana? grunt, że wyciągnęła wnioski i nimi się dzieli). Niekiedy jednak pytania księdza są sensowne, zasadne, choć prowokacyjne. Np. to czy dręczenia demoniczne, których P. Hurlak doświadczała od dzieciństwa, nie były tylko wytworem jej wyobraźni. Wartością tej książki jest świadectwo o spowiedzi – to nie tabletka na objawy choroby i bez konkretnych działań/decyzji łatwo się pogubić. I nic nie zmienić. P. Hurlak mówi, że trzeba strzec pokoju i wolności, jakie daje bycie blisko Boga. Wartościowa jest też uwaga o rozumieniu własnej historii zranień i grzechów w świetle biblijnej historii zbawienia. Świadectwo bardzo na te czasy.

Genialna książka ukazująca Prawdziwą Boskość Jezusa Chrystusa. Ilośc cudów ukazanych w tych przekazach przewyższ te ukazane w Biblii dziesięciokrotnie. Gdyby te cuda dotarły do większej ilości chrześcijan ludzie uwierzyliby w Moc Świętości Jezusa Chrystusa. Oczywiście pozostaje też kwestia prawdziwości przy tego typu przekazach. To kwestia wiary. Nic jednak nie wskazuje na to, że prawdziwa Dobroć Jezusa, Jego Moc, Jego Potęga były wymysłem na potrzeby czytelnika.

Wróżbiarstwo, bioenergoterapia, radiestezja, joga, medytacje, obce sztuki walki... Brzmi niewinnie, prawda? Nie dla kapłanów egzorcystów. Książka przedstawia 28 prawdziwych historii zniewolonych ludzi, którzy byli uzależnieni od różnych, z pozoru niewinnych, praktyk - czy to spirytystycznych, czy duchowych. Zgłosili się oni ze swoimi historiami do autora, który zebrał materiał w całość - ku przestrodze przed wchodzeniem w różnego rodzaju ideologie i praktyki New Age, w okultyzm czy techniki transowe, które mogą prowadzić do duchowych uzależnień.

W Biblii słowo czyściec w popularnym znaczeniu nie istnieje. Istnieje pewien stan między życiem , śmiercią a niebem. W książce opisał ks. Stanzione jak mistycy, święci i papieże opisali czyściec. A na koniec pojawiły się świadectwa głównie braci kapucynów o tym jak o. Pio widział czyściec, jak pomagał on i współbracia modlitwą uzyskać miłosierdzie dla pokutujących w czyścu dusz. Podkreśla też wdzięczność dusz czyśćowych dla modlących się za nie. Duszę czyścowe modlą się też za nas, bo pozostajemy we wspólnocie wiary. Pojawią się też obietnica Maryi dana Ojcu świętemu Janowi XXII dotycząca wyjścia z czyśca dla dusz noszących za życia szkaplerz. Nie łatwo się czyta tą książkę. Polecam

Chauncey Crandall jest lekarzem kardiologiem i bardzo wierzącym człowiekiem. Przez lata praktyki medycznej spotkał się z wieloma niezwykłymi relacjami swoich pacjentów, którzy znaleźli się na granicy życia i śmierci. Osobista tragedia ciężkiej choroby i śmierci jednego z synów lekarza nie zachwiała wiarą tego człowieka, przeciwnie umocniła ją. I właśnie tymi doświadczeniami i odnajdywaniem drogi do Boga dzieli się Crandall w swojej książęce „Śmierć nie istnieje”. Było to moje kolejne spotkanie z tego typu literaturą i wciąż nie mogę znaleźć odpowiedzi na pytanie, czy mój daleko posunięty sceptycyzm w stosunku do wizji Nieba prezentowanej przez protestantów to tylko kwestia wychowania w innej kulturze, czy po prostu nie robią na mnie wrażenia spacery złotymi ulicami? Muszę jednak przyznać, że dr Crandall opowiada swoją historię w bardzo przystępny sposób, bez popadania w patos i dewocję. Co prawda niektóre sytuacje ilustrujące siłę modlitwy moim zdaniem są z pogranicza prestidigitatorstwa, ale być może jestem jak niewierny Tomasz i moja wiara nie jest nawet jak gorczycy ziarnko. Tym, co mnie najbardziej zastanowiło w tej książce, są opisy wyganiania demonów z ciał chorych…Wygląda na to, że złe duchy, które dręczą protestantów są jakby łagodniejsze niż te, o których można przeczytać w relacjach katolickich księży egzorcystów. Wystarczy gorąco się modlić z nałożeniem rąk na osobę „opętaną”, by pozbyć się przyczyny opętania. Myślę, że lektura ta może być ciekawa dla osób wierzących. Dla mnie sposób głoszenia dobrej nowiny w wykonaniu amerykańskich protestantów ma za dużo cech religijnego show. Niemniej dobrze zobaczyć inny sposób podejścia do religii.

Moje przeżycia z duszami czyśćcowymi - Maria Simma opisuje położenie dusz znajdujących się w czyśćcu, przedstawia ich cierpienia, które można określić jako mękę miłości, dusze najbardziej bowiem cierpią z powodu niemożliwości przebywania z Bogiem. Warto poświęcić choćby chwilę dla potrzebujących dusz, które same już nie są w stanie sobie pomóc, pomaganie duszom na cierpienia skazanym jest nie mniejszym obowiązkiem wierzących, niż uczynki miłosierdzia wobec żyjących. Niniejsza książeczka to ogromna pomoc dla wszystkich, którym drogie i cenne jest zbawienie dusz najbliższych i swojej własnej. Polecam wszystkim, bez względu na poglądy.

Nowe wydanie "Mszy Świętej Trydenckiej. Mity i prawda" ks. Grzegorza Śniadocha to absolutnie podstawowa publikacja dla tych wszystkich, którzy zaczynają dopiero teraz zaznajamiać się z Mszą trydencką. Moim zdaniem autor ani nie wychwala pod niebiosa Mszy Wszechczasów, ani nie odsadza od "czci i wiary" Novus Ordo. Książka prezentuje niezbite fakty poparte też doświadczeniem autora. W publikacji znajduje się też odpowiedź na pytanie, czy można chodzić na Msze trydenckie sprawowane przez Bractwo Kapłańskie św. Piusa X, które to pytanie może nurtować osoby dopiero co poznające Mszę w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Ciekawym rozwiązaniem jest także Appendix, w którym autor zawarł dokumenty Kościoła odnoszące się do Mszy trydenckiej oraz oficjalne wypowiedzi hierarchów kościelnych stojących w obronie tej Mszy. Książka jest napisana bardzo przystępnym językiem - to na pewno plus dla osób, które nigdy wcześniej nie miały do czynienia z Mszą trydencką, a chciałyby się zapoznać z absolutnymi podstawami. prawepismo.salon24.pl

Książka nie jest dla każdego i z pewnością lepiej będzie się ją czytać, osobie wierzącej. Fakty, daty, treść objawień Maryjnych. Wszystko przeplatane ostrzeżeniami tytułowego nadejścia złych mocy. Niestety wiele przykładów z życia codziennego zdaje się dokładnie pokrywać z tymi ostrzeżeniami (przykłady najprostszy - uderzenie w rodzinę - nie można powiedzieć, że w tej sferze świat idzie w dobrym kierunku). W trakcie czytania, czuje się, ile człowiek traci czasu na bzdury, w obliczu rzeczy najważniejszych. "... W życiu można przegrać wszystkie gry, mogą zawieść wszystkie perspektywy, można chybić każdego celu, wystarczy osiągnąć jedno : zbawienie własnej duszy. Osiąganie go jednak rozciąga się na całe nasze życie, każdą decyzją, każdą chwilę przeżywamy przed Bogiem (...)Każdy nasz czyn ma wymiar moralny, stanowi tak lub nie powiedziane Bogu, wyraża zgodę lub brak zgody na dobro lub zło...". Dlatego, jak napisałam na wstępie, lepiej będzie tę książkę czytać osobom, które Boga i istnienia duszy na co dzień nie poddają w wątpliwość.