Tajemnica Medjugorie. Maryja ratuje świat

Niezwykła, piękna w swej wymowie i przekazie książka - perełka literatury religijnej. Ładna, skromna, ale wymowna okładka pociągnęła mnie do tego stopnia, że wykrzyknęłam: ja ją muszę mieć! I mam. Narracja nie jest żadną fantasmagorią, lecz historyczną, bolesną prawdą. Na 12 lat przed tragedią, która zdarzyła się w pięknej geograficznie, afrykańskiej Rwandzie, w Kibeho, małej, nikomu na świecie nieznanej wiosce, nie zaznaczonej nawet na mapie, trzem uczennicom zaczęła się ukazywać Matka Boska. Wkrótce potem, do wizjonerek dołączył chłopak imieniem Sagatashya, który spotkał Jezusa. Gdzie? Kiedy? Pewnego, gorącego dnia lata, dokładnie 2 lipca 1982 roku, gdy miał 14 lat. Scena jak z Biblii! Bóg woła go po imieniu, powołuje do swojej misji wprost z pola, gdzie odpoczywał pod cienistym, rozłożystym drzewem. Sagatashya jest nadzwyczajnym przykładem-dowodem na to, jak Bóg miłuje maluczkich. Chłopak do czasu spotkania z Jezusem był poganinem. Nie chodził do kościoła, nie był ochrzczony, nie znał Jezusa. Historia życia tego chłopca jest przejmująca! Pochodził z bardzo biednej rodziny, chodził ubrany jak żebrak. Bez wykształcenia i przygotowania religijnego, jak jego rodzice, którzy trudnili się uprawą ziemi i pasterstwem. Chłopiec od najmłodszych lat pracował ciężko na polu fasoli i wypasał bydło. Miał poczucie własnej wartości, uważał, że edukacja wcale nie jest mu potrzebna. Z chęcią, od rana do wieczora robił to, co lubił: pracę na roli i wypas kóz. -" Jako chłopiec był zawsze uśmiechnięty, był szczęśliwy , kochał życie". Pracował najciężej z całej rodziny, to dzięki niemu rodzina nie głodowała. Miał opinię uczciwego robotnika i dobrego człowieka. Jego siostra, Christine mówi o nim między innymi: -" On od urodzenia miał takie dobre serce...Być przy nim, to jak mieć obok siebie promyk słońca". Co przekonuje o prawdziwości jego wizji?- Wiedza, której -jak ktoś wa- żny powiedział- nie powinien mieć! Sagatashya opowiadał historie biblijne tak szczegółowo jakby dosłownie wczoraj je czytał ( a nie umiał czytać). Potrafił dyskutować o dogmatach Kościoła, interpretował Pismo Święte. Przeprowadzone na nim badania ( dr Bonaventura, śledczy zespołu medycznego) bez wątpienia dowiodły, że chłopak jest inteligentny, zdrowy na ciele i umyśle. O swoim wybraństwie tak mówi: -" Wybrał mnie jako znak dla ldzi, który w Niego nie wierzą- pogan i innych niewierzących- żeby pokazać im, że o nich nie zapomina. Widzi ich, troszczy się o nich, kocha ich i ma nadzieję, że zaproszą Go kiedyś do swoich serc. Wybierając pogańskiego chłopca na swojego posłańca, Jezus dał znać światu, że Jego miłość i Jego odkupienie są dostępne dla wszystkich". Powołanie o charakterze misyjnym diametralnie odmieniło życie chłopca. Odtąd, na pierwszym miejscu był Bóg i pełnienie Jego woli, czemu poświęcił swoje życie. Podróże misyjne i mistyczne cierpienia w Rwandzie i poza jej granicami sprawiły, że poznał i doświadczył bezmiaru zła na świecie: przemocy, nienawiści, złości. I uświadomił sobie jak bardzo potrzebna jest Boża miłość. Z łaską i pomocą Jezusa stał się symbolem odwagi. Dla ocalałej zaś z ludobójstwa pisarki Immaculee, desperackie pragnienie i wielka potrzeba serca- aby zapoznać świat z przesłaniami o Końcu Czasów- stały się pasją i nakazem moralnym Boga poprzez bohatera niniejszej opowieści, jej ulubieńca spośród wszystkich wizjonerów. Wartość tej lektury o pierwszorzędnym znaczeniu jest nie do przecenienia!

Książka odpowiedziała na wszystkie trudne pytania na które próżno szukałem odpowiedzi gdzie indziej. Powiedzieć o tej książce, że jest mądra czy wspaniała to nadal za mało.Czytasz ją jakby była pisana specjalnie dla Ciebie rozdział po rozdziale, co jest wręcz niesamowite. Z serca ją polecam.

Warta przeczytania książka. Ukazuje ona nie łatwą drogę nawróconego muzułmanina i jego rodziny. Książka jest bardzo łatwa i przyjemna w czytaniu, co powoduje, że czytelnik ma chęć od razu ją przeczytać od początku do końca. Czytelnik chce wiedzieć co się dalej wydarzy. Jest to książka akcji, cały czas coś się dzieje. Trudno jest przewidzieć czytelnikowi dalszy rozwój wydarzeń.

Między Doświadczeniem a Interpretacją Richard Sigmund „Byłem w Niebie” Sięgając po pozycje, które budzą skrajne emocje i zajmują wysokie miejsca na listach popularności, często spodziewamy się gotowych odpowiedzi. „Byłem w niebie” Richarda Sigmunda to jednak pozycja, która zamiast dawać odpowiedzi, prowokuje do dziesiątek pytań. Aby ją zrozumieć, nie można patrzeć tylko na treść trzeba najpierw poznać inicjatora. Człowiek, który wrócił z kostnicy. Fundamentem tej historii jest dramatyczny wypadek z 1974 roku. Sigmund, uznany za zmarłego, przez osiem godzin znajdował się w stanie śmierci klinicznej. To fakt, który nadaje tej książce ciężar gatunkowy. Nie oceniamy tu literackiej fikcji, ale zapis granicznego doświadczenia, które dla autora było tak realne, że zdefiniowało resztę jego życia. To nie jest opowieść „dla każdego”wymaga od słuchacza dużej samoświadomości i umiejętności wyjścia poza sztywne ramy logicznego myślenia (ok80% słuchaczy przestanie czytać/słuchać). Przekolorowana wizja czy filtr umysłu? Wizja nieba przedstawiona przez Sigmunda może wydawać się momentami jaskrawa, wręcz „przekolorowana” i zaskakująco materialna. Trzeba jednak pamiętać o jednym: każdy z nas opisuje świat językiem, który zna. Autor, będąc pastorem, ubrał swoje przeżycia w ramy Pisma Świętego i znanej mu doktryny. Warto tu zachować dystans analityczny. Wiemy, że instytucjonalny przekaz religijny bywa „zakrzywiony” przez wieki tłumaczeń i ludzkich interpretacji. Sigmund dodaje do tego swoje „trzy grosze”, próbując zamknąć niewyrażalne w słowach. Czy złote ulice i konkretne budowle to rzeczywistość, czy tylko jedyny sposób, w jaki ludzki umysł potrafi przetworzyć spotkanie z Absolutem? Duchowość „z ulicy” kontra dogmat. Dla osób, które nie szukają wiary w podręcznikach, ale prowadzą własne, intymne dysputy z Bogiem czy aniołami, ta książka będzie wyzwaniem. Autor momentami zbyt mocno podpiera się cytatami, co może nużyć kogoś, kto czuje, że Bóg jest w nas, a my jesteśmy stworzeni na Jego podobieństwo. Pojawia się tu fascynująca myśl: A co, jeśli my już żyjemy w niebie, tylko nasze postrzeganie jest zbyt ograniczone, by to dostrzec? Może doświadczenie Sigmunda nie było podróżą „gdzieś daleko”, ale formą rozmowy z własnym „drugim ja”, z tą boską cząstką, którą każdy z nas nosi w sobie? „Byłem w niebie” to pozycja dla czytelnika o szerokiej percepcji, który potrafi oddzielić ziarno od plew. Warto ją poznać, by zobaczyć, jak człowiek próbuje poradzić sobie z doświadczeniem ostatecznym. Warto zachować sceptycyzm wobec sztywnej formy i barokowych opisów. To nie jest podręcznik chrześcijaństwa, ale subiektywne, mistyczne świadectwo. Jeśli odrzucimy uprzedzenia do religijnego języka, zostaniemy z pytaniem, które zostaje w głowie długo po zakończeniu audiobooka: jak blisko „tamtego świata” jesteśmy w naszej codzienności? Czy taką pozycję można polecić? tak, jeżeli chcesz porozmawiać z samą/samym sobą a odpowiedź udzieli Ci "ON". Obojętnie w co wierzysz. uzalezniona_od_audiobookow

Jestem wręcz zachwycona ( jeśli jest to akurat w tym momencie właściwe określenie) tą książeczką; przesłania w niej zawarte " łapią za serce", i z pewnością nie jest to lektura jednorazowa- pochłonęłam ją od razu w całości a teraz zamierzam się nią delektować. Zdecydowanie polecam tym, którzy poszukują jak i tym, którzy już kroczą z Chrystusem...

Piękne ale i przerażające świadectwo błogosławionej Katarzyny. Relacja skupia się głównie na opisie wielorakich poziomów czyśćca, sytuacji dusz pokutujących, oraz nieprzecenionych wręcz skutkach naszej modlitwy tutaj na ziemii. Z dziełka płynie jasny przekaz, każde najmniejsze nawet dobro ale i zło ma swoje skutki w wieczności i nie będzie nam zapomniane. Książeczka zaledwie stu stronicowa do polecenia każdemu. Mocno wierzący znajdą wiele dla siebie a wątpiący będą mieli okazję pogłębić wiarę. Zdecydowanie mniej dokładne relacje niż choćby te Fulli Horak czy Marii Simmy. Jak najbardziej jednak polecam.

EGZORCYZMY W BIBLII „WÓWCZAS PRZYPROWADZONO MU OPĘTANEGO, KTÓRY BYŁ NIEWIDOMY I NIEMY. UZDROWIŁ GO, TAK ŻE NIEMY MÓGŁ MÓWIĆ I WIDZIEĆ. A WSZYSTKIE TŁUMY PEŁNE BYŁY PODZIWU I MÓWIŁY: CZYŻ NIE JEST TO SYN DAWIDA”? EWANGELIA MATEUSZA 12:22 PIERWSZE EGZORCYZMY ZAPISANE W PIŚMIE ŚWIĘTYM POKAZUJĄ NAM, ŻE TYLKO SAM BÓG MOCĄ SWOJEGO DUCHA JEST W STANIE WYPĘDZIĆ DEMONA. JEDNAK UCZNIOWIE JEZUSA RÓWNIEŻ TO ROBILI… JAK POSŁUGA EGZORCYZMU WYGLĄDA DZIŚ I CZYM WŁAŚCIWIE JEST OPĘTANIE? NOWY TESTAMENT W Nowym Testamencie wielokrotnie wspomniane są osoby, które zostały opętane przez złe duchy i demony. Powodowały one szaleństwo, mutyzm, somnambulism czy szaleństwo epileptyczne. Od nich wszystkich uwalniał ludzi Pan Jezus. OPĘTANIE W JUDAIZMIE W Judaizmie istnieje pojęcie „dubuk”, który oznacza „połączenie”. Jest to określenie złośliwego ducha. Który poprzez złączanie z duszą człowieka zmienia jego osobowość. Żydzi wierzą, że Jahwe jest samym źródłem zarówno dobrych jak i złych duchów. W związku z tym dybuk może być czystą duszą, która nie osiągnęła życia wiecznego. Może być również demonem, który gnębi człowieka. W Judaizmie jak i w Katolicyzmie dybuka można wypędzić tylko przez egzorcyzmy. OPĘTANIE DEMONICZNE Wszelkiego rodzaju mistrzowie życia duchowego wskazują na cztery podstawowe źródła zniewolenia duchowego człowieka mianowicie: grzech świat z jego pokusami pożądliwość cielesna człowieka oraz filozofia antychrześcijańska szatan wróg tego co należy do Boga. Przeważnie zniewolenie duchowe jest efektem, wyboru poddania się siłom zła. Są to tak zwane pakty z diabłem, czy modlitwy do szatana. Drugim aspektem są nierozważne kontakty z operatorami okultystycznymi. Są to np. ludzi, którzy uprawiają magię, wywołują duchy czy wróżą. U podstaw tego wszystkiego jest sprzeciwienie się słowu Bożemu, które wyraźnie mówi: „Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary; nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza” (Pwt 18, 10-12). STOPNIE INGERENCJI DEMONICZNYCH Ojciec Gabriel Amorth wyróżnia sześć stopni ingerencji demona w nasze życie: Opętanie diabelskie – Przykładem jest opętanie Gerezańczyka, którego diabeł popychał ku samobójstwu. Nękanie diabelskie – kłopoty ze zdrowiem, problemy uczuciowe, problemy ze sprawami materialnymi Obsesje – obsesyjne myśli połączone z koszmarami sennymi, i z próbami samobójczymi. Zainfekowania przez szatana przedmiotów, domów lub zwierząt. Uzależnienie i podporzątkowanie – stan osób, które poddały się szatanowi, podpisując z nim pakt i stając się jego niewolnikami. Działania zewnętrzne – ciosy i nękanie przez szatana. OBJAWY OPĘTANIA Kiedy człowiek zostaje opętany, diabeł rozporządza jego ciałem, tak jak chce. Robi to dokładnie tak, jak by to było jego ciało. Może on wtedy pozostawać w ciele utajony i pokazywać swoją siłę tylko w wybranych monetach, lub robić to na co dzień. Zgodnie z „Rytuałem Rzymskim” (Rituale Romanum),księgą liturgiczną Kościoła z 1614 roku, człowiek może zostać uznany za opętanego, gdy w jego zachowaniu wystąpią 3 elementy: – Okresowe dysponowanie ponadnaturalną siłą fizyczną – Posługiwanie się obcym niewyuczonym językiem i rozumienie go jak własnego. – Dysponowanie wiedzą dotyczącą kwestii tajemnych i odległych. Ksiądz Michał Olszewski, korzystając z własnego doświadczenie z mocami ciemności, napisał bardzo dokładną publikację. Zajmuje się w niej podstawami opętania i egzorcyzmami. Pozycja o tytule „Posługa miłości egzorcyzm” to wywiad z Autorem, który bardzo dokładnie opisuje sam aspekt wejścia demona w naszą duszę i życie oraz obszernie wyjaśnia przebieg egzorcyzmu. Znajdziemy w niej takie zagadnienia jak: czym jest egzorcyzm, jakie są objawy opętania jak i jego przyczyny, dlaczego Bóg pozwala na opętanie, jakie są etapy egzorcyzmu… Oraz wiele innych. Wywiad wspaniale uzupełnia omówienie przez księdza najgłośniejszych i kontrowersyjnych spraw dotyczących wygnania złych mocy. Jedną z nich są egzorcyzmy Anneliese Michel, które odbyły się w Niemczech w latach 1975 – 1976. Egzorcyzmy zakończyły się śmiercią dziewczyny a księdza, który ich udzielał, skazała sąd. WAŻNY TEMAT – EGZORCYZM Pozycja mimo tego, że jest nie zbyt długa, moim zdaniem wspaniale oddaje całą istotę tematu. Ksiądz Olszewski z wielką dbałością o szczegóły przybliża niewtajemniczonemu czytelnikowi, co może się stać z naszym życiem kiedy oddamy je w moc szatana. Ponieważ pozycja ta przedstawia również przykłady opętań np. Anneliese warto zobaczyć film o tej dziewczynie. Z uwagi na to, że Autor tłumaczy pewne aspekty opętania jak i egzorcyzmów na jej przykładzie. Publikacja ta jest naprawdę bardzo dobra. Przede wszystkim nie wprowadza w błąd, jak mogą to robić artykuły w internecie czy tak sławne ostatnio horrory opętaniach. Myślę, że jest to kwestia tak ważna w życiu duchowym, iż warto sięgnąć po lekturę napisaną przez specjalistę. Zachęcam do przeczytania wspólnie ze Słowem Bożym.

Ksiazka, ktora bardzo mnie poruszyla, wzmocnila moja wiare i uswiadomila mi wiele istotnych rzeczy o ktorych niby wiedzialam ale zapomnialam. Jestem bardzo wdzieczna mojej mamie ktora mi o niej opowiedziala co zachecilo mnie do jej odszukania i zakupu a mojemu narzeczonemu za to ze namowil mnie abym wkoncu po nia siegnela. Czuje sie wzbogacona przez lekture tej ksiazki i tresci w niej zawartej.

Byłam zachwycona książką i nagraniami z Grzegorzem Górnym, podziwiam jego wiedzę, ale zmieniłam zdanie o tej konkretnej książce, kiedy dowiedziałam się z innych źródeł, przypadkowo, że są alternatywne wytłumaczenia, innych naukowców dlaczego niektóre badania wychodzą tak, a nie inaczej. W książce jest to raczej przemilczane (a przynajmniej ja miałam takie wrażenie),czyli bardzo stronniczo napisane, tak aby na wszelki wypadek czytający nie miał wątpliwości. Niestety efekt u mnie jest odwrotny od zamierzonego - gdy zgłębiłam temat to teraz trudno zaufać autorom, kiedy (prawdopodobnie) celowo o niektórych kwestiach milczą. A szkoda, bo wtedy byłaby to znakomita i obiektywna książka. Nie zmienia to faktu, że jest bardzo dobrze przygotowana, wymagała wiele pracy i tę pracę widać, że została znakomicie wykonana.

"Oczami Bożej Miłości" jest zbiorem króciutkich historyjek, które dają inspirację do działania, zmiany swojego życia. Opowiadanka są napisane bardzo prostym językiem, więc wydaje mi się, że każdy potrafi zrozumieć przesłania z nich wynikające. Według mnie w większości są po prostu naiwne i nie zamierzam do nich kiedykolwiek wracać.

Ci, którzy wrócili 12 września 2009 Caterina, 24-letnia córka Antonia Socciego, po zatrzymaniu akcji serca zapadła w śpiączkę. To cud, że w ogóle przeżyła. Wydarzenie związane z jej śmiercią kliniczną stało się dla Socciego początkiem badań nad zjawiskami z pogranicza śmierci, które doprowadziły go do wielu fascynujących odkryć. Autor ma świadomość, że temat ten budzi obecnie wielkie zainteresowanie. Świadczy o tym chociażby popularność książki neurologa Ebena Alexandra pt. Dowód, o jego doświadczeniu zaświatów. Socci wie jednak również, jak wiele na ten temat jeszcze nie zostało powiedziane. Korzystając ze współczesnych odkryć naukowych, odróżnia to, co jest tylko pozorem śmierci, czyli tzw. doświadczeniem przedśmiertnym, od tego, co jest śmiercią rzeczywistą. Przytacza niezwykłe relacje tych, którzy doświadczyli tego pierwszego stanu, ale też – co rzadsze i bardziej fascynujące – dociera do tych, którzy rzeczywiście umarli, lecz zostali wskrzeszeni i powrócili do życia dzięki cudownej Bożej interwencji. Socci sięga do pism mistyków i świętych, nauczania i tradycji Kościoła oraz świadectw osób, które mogą o sobie powiedzieć, że naprawdę DOŚWIADCZYŁY ŚMIERCI i życia, które rozpoczyna się po niej. Antonio Socci – dziennikarz RAI, dyrektor Szkoły Dziennikarstwa w Perugii, współpracownik włoskiego dziennika „Libero”, autor licznych książek, m.in. Śledztwa w sprawie Jezusa, Czasu burzy, Tajemnic Jana Pawła II i Czwartej tajemnicy fatimskiej. Uchodzi za jednego z najbardziej kontrowersyjnych i poczytnych publicystów religijnych na świecie. Jego książki rozeszły się w milionach egzemplarzy na całym świecie, a w samej Polsce sprzedano ich już ponad pół miliona.

Moim zdaniem ta książka jest na prawdę bardzo dobra. Można ją przeczytać powierzchownie i uznać, że w sumie to nic nowego, ale można oddać się uczciwej lekturze próbując wprowadzać przeczytane treści w życie. I wtedy okazuje się, że to perełka, która ma moc wprowadzić Cię na nowe tory. Spróbuj!

Wspaniała książka traktująca zarówno o niebie, czyśćcu i piekle, jak również o ostatnich latach życia bł. Katarzyny Anny, która pomimo niezwykle dotkliwego cierpienia, miała i przekazywała niezwykłe widzenia dotyczące spraw duchowych: przeszłych i przyszłych. Jest to niezwykłe świadectwo wiary, tajemnica przyjęcia cierpienia. Jednocześnie jej wizje są odsłonięciem tajemnic wiary w sposób dostępny dla bardzo wielu ludzi - obrazów uszczegóławiających Ewangelie. Zdecydowanie godne polecenia, choć być może po zapoznaniu się z wizjami dotyczącymi życia Pana Jezusa i Maryi.

Nowa wersja książki wydana przez Dom Wydawniczy Rafael przesłuchana na audiobooku. Świetnie się słuchało! Wartościowa literatura duchowa. Św. Szarbel to jeden z najbardziej gorliwych świętych Kościoła Katolickiego. Warto było również usłyszeć opis całego kontekstu kulturowego jaki panuje w Libanie. Książka zawiera liczne opisy materiałów, które były materiałem kanonizacyjnym św Szarbela. Warto poznać historię tego niezwykłego świętego! Mały mankament z audiobooka to historiografia i liczne modlitwy do św Szarbela w ostatnich rozdziałach. Trochę nie pasują w wersji audio, co innego w wersji papierowej.

W Biblii słowo czyściec w popularnym znaczeniu nie istnieje. Istnieje pewien stan między życiem , śmiercią a niebem. W książce opisał ks. Stanzione jak mistycy, święci i papieże opisali czyściec. A na koniec pojawiły się świadectwa głównie braci kapucynów o tym jak o. Pio widział czyściec, jak pomagał on i współbracia modlitwą uzyskać miłosierdzie dla pokutujących w czyścu dusz. Podkreśla też wdzięczność dusz czyśćowych dla modlących się za nie. Duszę czyścowe modlą się też za nas, bo pozostajemy we wspólnocie wiary. Pojawią się też obietnica Maryi dana Ojcu świętemu Janowi XXII dotycząca wyjścia z czyśca dla dusz noszących za życia szkaplerz. Nie łatwo się czyta tą książkę. Polecam

Pozycja, która powinna choć raz trafić w ręce każdego. Po przeczytaniu książki ojca Jamesa wyrzuty sumienia mogą pojawić się nawet u najtwardszej osoby. Nie chodzi tu o to, by kogoś nawracać, lecz by zrozumieć, jak wiele w naszym życiu wymaga poprawy. Z trudem przełyka się gorycz, którą pozostawia każdy kolejny rozdział. Niekiedy może doprowadzić do łez – ale to wszystko jest po coś. Po co? Byśmy kiedyś mogli zobaczyć wieczność, a nie tylko się z nią minąć. Bo co, jeśli to wszystko okaże się prawdą?

Już jedną „taką” książkę kiedyś czytałam i już o tym problemie pisałam, ale napiszę jeszcze raz – tym razem biorąc pod lupę nieco inną książkę, choć pozornie o tym samym. Problem opętania czy korzystania z magii jest zawsze aktualny, dlatego warto tę książkę znać. A „Egzorcysta Watykanu” autorstwa o. Gabriele Amorth i s. Angeli Musolesi w dokładny sposób wszystko wyjaśniają i jest doskonałym vademecum „walki ze złem”. „Książka ta nie ma ambicji nauczania, ma tylko pomóc w zrozumieniu pewnych spraw, które powinno być głównym celem, zarówno wierzącego, jak i niewierzącego. Z taką intencją książka została oddana do druku: aby pomóc w rozeznaniu i zrozumieniu tematyki, która interesuje wiele osób.” „Egzorcysta Watykanu” jest poniekąd podsumowaniem całej działalności znanego egzorcysty, ojca Gabriele Amorth, który jako pierwszy egzorcysta na świecie opisał całą powagę zła w książkach, podpowiedział jak walczyć z szatanem i jak „chronić się” przed wpływami złych mocy. W publikacji tej jest także wiele odwołań co wcześniejszych książek egzorcysty („Wyznania egzorcysty”, „Nowe wyznania egzorcysty” oraz „Psychiatrzy i egzorcyści”),chociaż, moim zdaniem, zdecydowanie warto te książki samemu przeczytać, ponieważ są one o wiele dokładniejsze i wszystko obszerniej wyjaśniają. W „Egzorcysta Watykanu” na początku przeczytamy obszerny wywiad z o. Gabriele, który podzielony jest na wiele tematów, a każdy temat zawiera po kilka bardzo konkretnych pytań. Egzorcysta nie pozostawia czytelników bez odpowiedzi na żadne z nich, a dzięki tym odpowiedziom jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć powagę problemu. Dodatkowo, o. Gabriele był oficjalnym egzorcystą przez wiele lat, dlatego jego wiedza jest naprawdę szeroka, oparta na faktach i poparta doświadczeniem. „Mówi się, że „opętani” są nieliczni – to prawda w odniesieniu do całkowicie opętanych, ale „częściowo” opętanych jest więcej, niż nam się wydaje.” Kolejne części książki to artykuły/eseje różnych osób, które również „znają się na temacie” i z chęcią dzielą się swoją wiedzą oraz doświadczeniem. Wśród osób, których teksty znalazły się w książce są: bp. Andrea Gemma, siostra Aniela Musolesi, ojciec Matteo La Grua oraz Fabrizio Artale. Wszyscy oni przekazują nam bardzo dokładne (czasami nawet zbyt dokładne – ale o tym poniżej) informacje o opętaniach, czarnej magii, satanizmie, itp. Szczególnie przeraził mnie jeden moment opisany w tej książce. Mówi się, że są rzeczy, o których lepiej nie wiedzieć – i to właśnie jest jedna z nich. A mianowicie, wielki szok wywołała u mnie wzmianka o czarnych mszach. Siostra Aniela opisała je z niesamowitą dokładnością, co zmusiło mnie do wniosku, że naprawdę wolałabym tego nie wiedzieć… A jednak teraz wiem, chociaż nie czuję się z tą wiedzą jakaś mądrzejsza, przeciwnie. Jedno co mogę poradzić to przestrzec, żeby nikt nigdy tego nie próbował. Co innego uroki, klątwy czy opętania – ich nie zawsze jesteśmy świadomi, nie zawsze są one z naszej winy; a co innego te msze, sekty, takie zło, które człowiek sam, dobrowolnie wybiera – z ciekawości, dla zabawy – a niosą one za sobą wielkie konsekwencje na całe życie. Dlatego nie polecam próbować. „Zniewolenie nie jest skażeniem całej osoby; ogranicza się do jednej dziedziny, do jednego obszaru działalności. Człowiek dręczony upartymi wątpliwościami może wyróżniać się w dziele miłosierdzia, może być nawet znakomitym kaznodzieją, może czynić dobro, ale jest zniewolony i nie może nic poradzić na uparte wątpliwości, których doświadcza.” „Egzorcysty Watykanu”, chociaż momentami mnie przerażał, nie mogę nikomu odradzić, ponieważ książka opisana jest naprawdę bardzo dobrze. Nawet gdyby ktoś miał po nią sięgnąć ze zwykłej ciekawości – to i tak polecam. Zawsze jakąś korzyść po jej przeczytaniu osiągniemy. Albo będziemy bogatsi o nową wiedzę, albo wszystko potraktujemy bardziej poważnie, ale znać warto.

Jeżeli interesuje Cię tematyka śmierci klinicznej, jeżeli chcesz wiedzieć, co dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci, ta książka jest dla Ciebie. Zapisy świadectw wielu osób, którym dane było doświadczyć "przejścia na tamtą stronę" dają do myślenia. Możesz mieć wątpliwości, czy to nie są tylko wyobrażenia albo urojenia. Z drugiej strony, skąd człowiek znajdujący się w stanie śmierci klinicznej może wiedzieć, co w tym czasie dzieje się w innym pomieszczeniu? Lektura skłania do refleksji.

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Genialna książka ukazująca Prawdziwą Boskość Jezusa Chrystusa. Ilośc cudów ukazanych w tych przekazach przewyższ te ukazane w Biblii dziesięciokrotnie. Gdyby te cuda dotarły do większej ilości chrześcijan ludzie uwierzyliby w Moc Świętości Jezusa Chrystusa. Oczywiście pozostaje też kwestia prawdziwości przy tego typu przekazach. To kwestia wiary. Nic jednak nie wskazuje na to, że prawdziwa Dobroć Jezusa, Jego Moc, Jego Potęga były wymysłem na potrzeby czytelnika.