Jak napisać powieść

Okładka książki Jak napisać powieść autora Nigel Watts, 8308028306
Okładka książki Jak napisać powieść
Nigel Watts Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie językoznawstwo, nauka o literaturze
208 str. 3 godz. 28 min.
Kategoria:
językoznawstwo, nauka o literaturze
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Writing a novel
Data wydania:
1998-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1998-01-01
Liczba stron:
208
Czas czytania
3 godz. 28 min.
Język:
polski
ISBN:
83-08-02830-6
Tłumacz:
Ewa Kraskowska
Średnia ocen

7,3 7,3 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Jak napisać powieść w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Oceny książki Jak napisać powieść

Średnia ocen
7,3 / 10
10 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Jak napisać powieść

Sortuj:
avatar
140
113

Na półkach:

Jak napisać powieść Nigel’a Wattsa to po Jak napisać kryminał Lesley Grant-Adamson kolejna książka z serii Ucz się sam. Autor jest pisarzem i wykładowcą kreatywnego pisania. W swojej książce Watts przedstawia sposób pracy, jakim posługuje się podczas pisania.

„Skonstruowałem tę książkę w taki sposób, by odzwierciedlić sposób, w jaki ja sam piszę powieść. I chociaż pisanie prozy odbywa się nazbyt chaotycznie, by można to było poddać jakiejś analizie moja podróż wygląda mniej więcej tak: zaczynam od pomysłu, potem rozwijam fabułę, ustal kim są postacie, decyduję z jakiego punktu widzenia opowiadam historię, w jakiej oprawie scenicznej się ona odbywa i jaki jest temat. Redaguje na końcu, a ostatnia rzecz, o jakiej myślę, to czy powieść się sprzeda.”

W tym cytacie zawierają się wszystkie elementy pracy pisarskiej, które opisuje Watts w książce, chociaż nie są to jedyny treści, jakie w niej znajdziemy. Autor podejmuje też tematy nie wiążące się bezpośrednio z pracą nad tekstem, lecz też samej osobowości pisarza, kwestii psychologicznych i wszystkiego tego, co wiąże się z psychiką i otoczeniem pisarza.

W każdym rozdziale Watts przedstawia ze szczegółami każdy aspekt omawianego problemu, ilustrując go przykładami i cytatami innych autorów i myślicieli. Watt jawi się w swej książce, jako pilny uczeń i spadkobierca Arystotelesa wspominając często jego Poetykę. Pokazuje w ten sposób, że oprócz pewnych predyspozycji do pisania trzeba też podjąć się trudnej nauki warsztatu pisarskiego.

Watts choć odnosi się do tradycji literackiej i jej podstawowych elementów i struktur, to jednak sposób w jaki przedstawia te treści ukazuje jego własne podejście do pisania. Jego podejście do tworzenie poprzez analogie do filmu jest jedną z interesując metod wyobrażania sobie określonych scen i ich tworzenia. W książce zresztą znajduje się wiele interesujących intuicji, które mogą pomóc w tworzeniu własnej powieści. Książka jest warta polecenia nie tylko pisarzom, ale też czytelnikom, bo książka pozwala na głębsze zrozumienie czytanych powieści.

http://niezbednikpisarza.blogbooks.pl/2015/01/29/nigel-watts-jak-napisac-powiesc/

Jak napisać powieść Nigel’a Wattsa to po Jak napisać kryminał Lesley Grant-Adamson kolejna książka z serii Ucz się sam. Autor jest pisarzem i wykładowcą kreatywnego pisania. W swojej książce Watts przedstawia sposób pracy, jakim posługuje się podczas pisania.

„Skonstruowałem tę książkę w taki sposób, by odzwierciedlić sposób, w jaki ja sam piszę powieść. I chociaż pisanie...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
13
12

Na półkach:

bardzo solidna pozycja. Zwłaszcza początkowe rozdziały, poświęcone fabule są merytorycznie świetnie.
Ogólnie - na pewno dobry podręcznik żeby uporządkować sobie pewne wątki i zastanowić się nad różnymi aspektami pisania.

Piszesz albo chcesz pisać?
Zapraszam:

http://projekt-powiesc.blogspot.com/p/czym-jest-projekt.html

bardzo solidna pozycja. Zwłaszcza początkowe rozdziały, poświęcone fabule są merytorycznie świetnie.
Ogólnie - na pewno dobry podręcznik żeby uporządkować sobie pewne wątki i zastanowić się nad różnymi aspektami pisania.

Piszesz albo chcesz pisać?
Zapraszam:

http://projekt-powiesc.blogspot.com/p/czym-jest-projekt.html

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

64 użytkowników ma tytuł Jak napisać powieść na półkach głównych
  • 47
  • 17
9 użytkowników ma tytuł Jak napisać powieść na półkach dodatkowych
  • 2
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki Jak napisać powieść

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Leksykon zdań polskich Jerzy Bralczyk
Leksykon zdań polskich
Jerzy Bralczyk
"Leksykon zdań polskich", czyli zbiór dwustronicowych eseików o ważnych, często powtarzanych przez Polaków zdaniach. Dziwne rzeczy ten zbiór robi z czytelnikiem.
Na początku - rozczarowuje. Zdania wzięte na warsztat często aż onieśmielają, znalazło się wśród nich (naturalnie) między innymi "Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie". Na temat zdania o takiej wadze chciałoby się przeczytać co najmniej traktat, pełen ważkich treści. A tu - dwie skromne stronniczki, na których większość tekstu dotyczy... zapisu. "moja" z wykrzyknikiem? Z przecinkiem?...
Po przeczytaniu kilku esejów - zaczyna bawić. Bo jak się nie ubawić, gdy autor pisze akapit na temat jednego słowa, w którym powtarza je ze dwadzieścia razy w przeróżnych formach i znaczeniach, na przykład: "W zasadzie to "jakoś" odnosi się do pewnej niewyrażonej, ale z grubsza wyobrażalnej normy. Mieści się w jakichś granicach, właśnie w "jakichś". Czasem (...) możemy usłyszeć takie "jakoś sobie poradzimy", czytaj: nie będzie źle, katastrofy nie będzie. Czasem "jakoś" określa coś trudnego do określenia: "jakoś mi nie idzie", choć też: "jakoś mi się udało". Jakoś tak, nie wiadomo do końca, jak. Tak jakoś."
Odkrywcze? Nie. Ładne? Bardzo. A jeśli poczytać nieco dłużej, takie akapity zawartą w nich przewrotnością słów zaczynają zmuszać do myślenia i niejako uwrażliwiają. Czytelnik zaczyna przyglądać się temu, co mówi, z większą uwagą, niż dotychczas. Stąd zresztą pięć gwiazdek - "Leksykon..." zmienia widzenie świata, co według mojej prywatnej skali jest najlepszym, co książka może uczynić.
Podsumowując, Bralczyk znanymi zdaniami posłużył się jako pretekst do poopowiadania sobie o tym, co go akurat interesowało. Z jednej strony więc o Polakach, ich zaletach i przywarach, z drugiej o języku, mnogości słów, w której łatwo się pogubić. A od święta to nawet i o samych zdaniach można się czegoś dowiedzieć, ale bez zbyt sztywnego trzymania się tego tematu. I chwała mu za to! W końcu wiadomo, że wszyscy z wykładów o literaturze najbardziej kochają dygresje.
inaya - awatar inaya
oceniła na914 lat temu
Żyjąc tracimy życie. Niepokojące tematy egzystencji Maria Janion
Żyjąc tracimy życie. Niepokojące tematy egzystencji
Maria Janion
To moja pierwsza książka Marii Janion, którą przeczytałem. W wyszukiwarce można znaleźć zdjęcie autorki dla Tygodnika Powszechnego z 2007 roku. Na zdjęciu tym Maria Janion otoczona jest przez książki. Są wszędzie. Zapełniły już wszystkie dostępne meble, więc spoczywają w stertach, coraz bardziej ograniczając dostępną w mieszkaniu przestrzeń. Nawet na przedpokoju dostrzec można kolejne regały i kolejne stosy. Jeśli książki miałyby swoje bóstwo opiekuńcze, zapewne wyglądałoby tak, jak pani Profesor na tym właśnie zdjęciu. Siwy włos, sędziwy wiek i właśnie takie spojrzenie. Można się zastanowić, ile czasu trzeba by poświęcić, aby przeczytać zgromadzone tam wolumeny? I jaki tytaniczny umysł mógłby to wszystko ogarnąć i przetworzyć z pożytkiem dla innych? Po przeczytaniu zbioru esejów Marii Janion, już wiem. To kategoria ludzi niepowtarzalnych, prawdziwych znawców literatury, którzy powinni być skarbem każdego społeczeństwa. Dla takich ludzi literatura to życie, a życie to literatura. Teksty zgromadzone w „Żyjąc tracimy życie. Niepokojące tematy egzystencji” są niepodważalnym przykładem niezwykłej erudycji autorki. Napisane przepięknym językiem, prowadzą czytelnika w poruszającą podróż po europejskiej spuściźnie literackiej. Maria Janion pokazuje nam świat literatury takim, jakim w stanie jest go ukazać tylko prawdziwy znawca. Każdy z zaprezentowanych tekstów porusza się w obrębie podstawowych dla każdego człowieka wartości – zagadnienia fenomenu życia i śmierci oraz skrywanej świadomości własnej osoby. Tutaj zaprezentowanych z wielu punktów widzenia. Egzystencjalny wymiar książki nie jest jednak ciężarem dla czytelnika, nie jest „kamieniem” przygniatającym nas i wpędzających z zły nastrój. Wręcz przeciwnie, teksty profesor Janion odsłaniają najróżniejsze sposoby przetwarzania tajemnicy ludzkiego przemijania przez twórców literatury na przestrzeni wieków, wzbogacone o komentarze i oryginalne przemyślenia autorki. Myślę, że każdy znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie. „Żyjąc tracimy życie” porusza czytelnika na dwa sposoby – zmuszając go do głębszej refleksji nad własną egzystencją oraz inspirując do sięgnięcia, o ile wcześniej tego nie zrobił, po dzieła omawianych w książce autorów. Wystarczy wymienić takie nazwiska jak Słowacki, Gombrowicz, Różewicz, czy też Poe, Wilde, Kafka. Nie sądzę, aby potrzebne było dokładniejsze streszczanie poruszanych przez autorkę tematów. Lepiej po prostu dać się zaskoczyć. Naprawdę warto czytać takie książki i promować takie umysły – to, niestety, gasnące już pozostałości po kulturze przez wielkie K. A na koniec, nieco egzystencjalnie, smutno się jednak robi na duszy, gdyż uświadomimy sobie, że takie umysły „żyjąc tracą życie”, a razem z nim całą zgromadzoną wiedzę i mądrość. Dobrze zatem, że książka utrwala to, co jakimś niewytłumaczalny dla nas prawem musi przeminąć.
PureLogos - awatar PureLogos
ocenił na95 lat temu
Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni Stefan Chwin
Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni
Stefan Chwin
Zgadzam się co do tego że Chwin stara się zrozumieć samobójców. Nie ma tutaj oceny czy narzucania swojej ideologii, co jest idealne w przypadku takiej tematyki. Dzięki temu książkę czytało się bardzo dobrze. Myślę że autor był w stanie wgłębić się w różne dziedziny samobójczej wyobraźni, przedstawić ją w sposób kompletny. Opisując wyobraźnię samobójców autor opisuje ich sposób widzenia świata, światopogląd. Dzięki temu jest to w pewnym sensie praca egzystencjalna. Znajduje się tu naprawdę interesujące omówienie samobójstwa Kiriłłowa z "Biesów" Dostojewskiego, a także postaci Stawrogina. Interesujące było też omówienie obrazów, nie wiedziałem czy będzie dla mnie zajmujące, a jednak było. Mam wrażenie jakby książka Chwina miała na mnie uspokajający, terapeutyczny wpływ, aczkolwiek nie wiem czy to było jej celem. W każdym razie naprawdę dobrze wspominam jej lekturę i chciałem zostawić tu po niej jakiś ślad. Działy/tematy: forma/estetyka samobójstwa, samobójstwo jako czyn adresowanym do innych (jasne/ciemne ikony samobójstwa, samobójstwo altruistyczne),egzystencjalny wymiar samobójstwa (=samobójstwo a żywioły i sposób odczuwania człowieka),co samobójca robi ze swoim ciałem (wyobraźniowa mapa ciała samobójcy),samobójstwo a metafory egzystencji, gromadzenie argumentów przeciwko życiu przez wyobraźnię, samobójstwo a psycho/socjologia. Pojawiają się też m.in.: Katon, Dydona, Kleopatra, Ofelia, Gombrowicz (jego niektóre utwory, zapiski z dzienników),Witkacy, Sartre ("Mdłości"),Cioran (głównie krótkie wspomnienia, cytaty) wraz z gnostycyzmem, Judasz, Słowacki ("Król Duch"),Plaith ("Szklany klosz"),Dostojewski, Byron ("Manfred"),Goethe ("Cierpienia młodego Wertrera"),Kownicki ("Mała Apokalipsa") i chyba Wat, Kafka ("Proces").
Redo - awatar Redo
ocenił na76 lat temu

Cytaty z książki Jak napisać powieść

Więcej
Nigel Watts Jak napisać powieść Zobacz więcej
Nigel Watts Jak napisać powieść Zobacz więcej
Nigel Watts Jak napisać powieść Zobacz więcej
Więcej