Cytat dnia
Noc wydaje się cicha. Ale słyszymy, jak krzyczy…Słyszymy, jak krzyczy.
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2022
2017
Pajątyl Simon van der Geest 
„Pajątyl” to moje drugie spotkanie z twórczością Simona van der Geesta i tym razem autor zabrał mnie w podróż do historii o skomplikowanych relacjach w rodzinie,nietypowych pasjach i o miłości do zwierząt,których na ogół się nie kocha,w której oprócz świetnych rysunków,które wyglądają, jakby rzeczywiście były namalowane przez małego chłopca i bohaterów, którzy dają klimat tej historii to porusza jeszcze ważny temat,jakim jest strata bliskiej osoby.I tak jak przy poprzedniej książce Simona świetnie się bawiłam tak przy tej pozycji nic się w tym temacie nie zmieniło. To była naprawdę zabawna opowieść z konfliktem między braćmi na czele, przez który nie mogłam się oderwać od tej książki, bo ciągle byłam ciekawa, jakie zagrania bracia jeszcze wymyślą w tej „wojnie” i zdecydowanie ten konflikt, jak i tajemnica, której byłam ciekawa przez całą książkę, chociaż nie okazała się być tak spektakularna jak myślałam, że będzie to są to zdecydowanie największe atuty tej powieści, bo sprawiają, że czytelnik nawet na chwilę nie ma okazji, żeby się nudzić, a tym bardziej, że czym bliżej końca tym coraz więcej się dzieje i akcja niesamowicie pędzi. A jedyne, co powodowało u mnie ciarki, to te robaki, których nadmiar mnie przerażał tak jak tatę Bora, ale są do nich dołączone przyrodnicze ciekawostki, które na pewno zainteresują niejednego młodego czytelnika.
Pajątyl Simon van der Geest
Jakiś czas temu czytałam „11 palców. O tym jak zniknęłam w dżungli”, a niedawno wpadła mi w ręce inna książka Simona van der Geesta, czyli „Pajątyl” - kolejny oryginalny tytuł i jak się okazało, kolejna rewelacyjna historia, którą już na wstępie wam polecam.
Chyba żaden dziesięciolatek nie kocha owadów tak jak Hidde, poświęcający mnóstwo czasu na zbieraniu ich i dbaniu o nie. Piwnica, w której przechowuje swoją kolekcję jest jego sanktuarium, aż do momentu, gdy o kilka lat starszy brat postanawia zrobić w niej salę prób dla swojego zespołu. Wiedząc, że oddanie pomieszczenia będzie oznaczało koniec jego kolekcji, postanawia wkroczyć na wojenną ścieżkę z bratem. Każdy chwyt jest dozwolony!
Autor posiada szczególny talent do rzeczywistego odzwierciedlenia emocji i uczuć swoich dziecięcych bohaterów. Z łatwością można zrozumieć ich zachowanie, chęć pokonania przeciwnika. Relacje Hidde i Jeppa nie są łatwe, chłopcy nawet specjalnie się nie lubią choć jeszcze kilka lat temu byli przyjaciółmi. Nie mogą liczyć na wsparcie mamy ponieważ jest ona prawie nieobecna w ich życiu. Będąc ciągle w pracy nie jest w stanie pomóc chłopcom w ich konflikcie, zwłaszcza że nie jest nawet świadoma istnienia przedmiotu sporu.
Całkowicie oddałam się lekturze, chcąc odkryć tajemnicę, którą skrywają chłopcy i dowiedzieć się, który z nich zwycięży w tym trudnym boju. Pisarz poruszył bardzo ważne tematy takie jak trauma, brak wsparcia w rodzinie, odrzucenia za strony kolegów, poczucie osamotnienia.
Na szczególne uznanie zasługuje forma spisania tej historii. Są tutaj zawarte fragmenty pamiętnika Hidde’a, w którym chłopiec zwraca się bezpośrednio do czytelnika. Świetny pomysł! Sposób wydania książki także zachwyca – ilustracje bardzo pasują do treści i są jej dobrym uzupełnieniem.
Autor w obu swoich książkach pozostawił otwarte zakończenie. Omawiane tematy są zbyt skomplikowane by można było łatwo je zamknąć, bez zepsucia poczucia realności tych historii.
Zdecydowanie polecam!
