Źródło: Autor obrazu: Evert A. Duyckinck, na podstawie szkicu George'a Richmonda. Dzięki uprzejmości University of Texas Libraries, The University of Texas w Austin. http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Charlotte_Bronte_coloured_drawing.png
Angielska powieściopisarka i poetka, najstarsza spośród trzech sióstr Brontë, których powieści zaliczane są do klasyki literatury angielskiej.
Wspólnie z siostrami Emily Jane i Anną od wczesnych lat młodości pisała wiersze i opowiadania. Niewiele utworów z tego okresu zachowało się, w zasadzie tylko wierszowane wypowiedzi bohaterów opowieści. W roku 1846 Charlotte wydała kolekcję poezji, których autorstwo przypisuje się także jej siostrom. Wszystkie siostry były ukryte pod męskimi pseudonimami (Poems by Currer, Ellis and Acton Bell). Pseudonimy były tak wybrane, aby inicjały zgadzały się z inicjałami autorek. Natomiast powieść Dziwne losy Jane Eyre Charlotte napisała w 1847 roku pod pseudonimem Currer Bell.
Charlotte urodziła się w 1816 roku w Thornton, w hrabstwie Yorkshire, jako pierwsze z trojga dzieci Marii i Patricka Brontë, pastora irlandzkiego pochodzenia. W 1820 roku rodzina przeprowadziła się do pobliskiego Haworth, gdzie ojciec Charlotte objął probostwo. Matka pisarki zmarła na nowotwór 15 września 1821 roku, pozostawiając pięć córek oraz syna pod opieką swej siostry Elizabeth Branwell. W sierpniu 1824 roku Charlotte wraz z siostrami: Emily, Marią oraz Elizabeth zostały wysłane do szkoły dla córek pastorów (The Clergy Daughters' School) w Cowan Bridge, w hrabstwie Lancashire (w Dziwnych losach Jane Eyre szkoła ta przedstawiona jest jako Lowood School). Złe warunki panujące w szkole miały szkodliwy wpływ na zdrowie i rozwój fizyczny Charlotte, a także przyczyniły się do śmierci dwóch starszych sióstr pisarki: Marii (ur. 1814) oraz Elizabeth (ur. 1815),które zmarły na gruźlicę w czerwcu 1825 roku – krótko po tym, jak ojciec zabrał je ze szkoły.
Już w dzieciństwie Charlotte, wraz ze swym bratem Branwellem, pisała opowiadania, których akcja rozgrywała się w mitycznej krainie Angriii.
W 1842 roku Charlotte i Emily wyjechały do Brukseli, by zapisać się do szkoły z internatem prowadzonej przez Constantina Hegera (1809–1896) i jego żonę Claire Zoé Parent Heger (1814–91). W zamian za wyżywienie i naukę Charlotte udzielała lekcji angielskiego, a Emily uczyła muzyki. Pobyt w szkole Hegera przerwała śmierć ich ciotki Elizabeth Branwell, która sprawowała opiekę nad rodzeństwem Brontë. W styczniu 1843 roku Charlotte postanowiła wrócić do Brukseli i podjąć pracę nauczycielki w szkole Hegera. Jednak kolejny pobyt w Brukseli nie był dla pisarki udany. Charlotte była samotna, tęskniła za domem oraz zbyt mocno przywiązała się do Constantina Hegera. W styczniu 1844 roku wróciła do Haworth, a doświadczenia z pobytu w Brukseli były dla niej inspiracją przy pisaniu powieści The Professor i Villette.
W czerwcu 1854 roku Charlotte wyszła za Arthura Bell Nichollsa, wikariusza z parafii jej ojca. Wkrótce po ślubie pisarka zaszła w ciążę, jednak 31 marca 1855 roku zmarła wraz ze swym nienarodzonym dzieckiem. Według oficjalnej wersji przyczyną śmierci pisarki była gruźlica, lecz biografowie sądzą, że prawdziwym powodem było odwodnienie lub niedożywienie spowodowane przez nadmierne nudności i wymioty występujące u kobiet w ciąży.
7,2/10średnia ocena książek autora
21 440 przeczytało książki autora
19 429 chce przeczytać książki autora
717fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Jest ci zimno, ponieważ jesteś sama; żadne zetknięcie nie krzesze z ciebie tego ognia, który jest w tobie. Jest ci niedobrze, ponieważ najle...
Jest ci zimno, ponieważ jesteś sama; żadne zetknięcie nie krzesze z ciebie tego ognia, który jest w tobie. Jest ci niedobrze, ponieważ najlepsze z uczuć, danych człowiekowi, najwyższe i najsłodsze, trzyma się z dala od ciebie. Jesteś niemądra, ponieważ jakkolwiek cierpisz, nie chcesz przyznać skinieniem tego uczucia, nie chcesz posunąć się krokiem tam, gdzie ono na ciebie czeka.
Chciałem Cię tak szalenie rozkochać w sobie, jak sam się w Tobie kochałem, a wiedziałem, że zazdrość będzie mi najlepszym sprzymierzeńcem w ...
Chciałem Cię tak szalenie rozkochać w sobie, jak sam się w Tobie kochałem, a wiedziałem, że zazdrość będzie mi najlepszym sprzymierzeńcem w osiągnięciu tego celu.
Wspaniała, złożona powieść, poruszająca wiele wartych przemyślenia kwestii.
I dlatego nie mogę znieść tego, że określa się te powieść jako romans. Wydaje mi się, że działa tu prosty schemat: „książkę napisała kobieta, jest dwójka bohaterów, którzy mają się ku sobie, to musi być romans”. A ta książka jest wszystkim poza romansem. Owszem, mamy tu wątek miłosny, ale według mnie jest to jedynie tło do ukazania historii silnej, niezależnej i dumnej kobiety. Jane jest niezwykle silną bohaterką, która nieustannie walczy o swoją godność i próbuje znaleźć swoje miejsce w świecie, który dla kobiet w jej położeniu wcale nie był przecież łatwy. Niesamowicie podziwiam ją za umiejętność brania spraw w swoje ręce, podejmowania decyzji i działań, które są zgodne z nią samą, nawet w sytuacji, gdy następstwa niosą przykre dla niej skutki. I to jest dla mnie sedno tej powieści - jej bezkompromisowość i walka o swoje.
To wszystko sprawia, że nie mogę znieść też tego jak romantyzowany jest Edward Rochester. Dzieje się z nim to samo co z Heathcliffem z powieści drugiej z sióstr Bronte - bohater, który wcale nie zasługuje na łatkę romantycznego ideału mężczyzny, dostaje ją, mimo tego, że traktuje bohaterkę przedmiotowo, trywializuje jej postać i traktuje jak swoją własność, a momentami wręcz jak zabawkę albo projekt do ukształtowania, jakby Jane była z plasteliny, a przecież ona nieustannie udowadnia jak silną i samodzielną jest osobą.
W mojej ocenie jest on nieco nieobliczalny i egoistyczny, ma swoje za uszami (cała akcja z tym ślubem!),ale też nie uważam go za potwora - myślę, że w gruncie rzeczy kierują nim po prostu ludzkie uczucia, chce kochać i być kochanym, natomiast dąży do tego w patologiczny sposób, manipulując i będąc toksycznym.
Nie potrafię patrzeć na niego jak na wielkiego bohatera romantycznego i nie uważam, że tak powinniśmy go odbierać. Widzę w nim raczej człowieka pełnego sprzeczności, zdolnego do uczuć, ale jednocześnie przyzwyczajonego do tego, że inni, w tym Jane, mają się dopasować do jego potrzeb.
Dlatego dla mnie historia Jane Eyre to nie historia miłosna, tylko opowieść o kobiecej niezależności i o tym, jakim wyzwaniem jest się jej trzymać, zwłaszcza, gdy wciąż musisz walczyć z cudzymi oczekiwaniami.
Gorzko - słodka powieść z niespiesznie prowadzoną akcją, którą z pewnością może uatrakcyjnić dobry głos lektora czytającego audiobook.;) Główna bohaterka (o niezwykłym darze wnikliwej obserwacji i umiejętności wysnuwania ciekawych wniosków) opisuje różnych pracodawców zarówno w Anglii, jak i potem we Francji (stąd tytułowa nazwa miejscowości Villette),wspaniale kreśli portrety napotkanych osób, swoją opowieścią oddaje klimat epoki, zdradza konwenanse, etykietę, ale i poglądy na wychowanie (odmienne chłopców i dziewcząt)... Autorka posługuje się ładnym językiem. NIezwykle przyjemnie się go słucha ...
