Niezły, ale najgorszy do tej pory. Zbyt mocno siada akcja w tym tomie za sprawą retrospekcji, zajmującej większość tomu.

Niezły, ale najgorszy do tej pory. Zbyt mocno siada akcja w tym tomie za sprawą retrospekcji, zajmującej większość tomu.

Spacer w środku nocy po wyludnionym miasteczku z włączonym audiobookiem tej powieści był magicznym doświadczeniem.
Kilka razy wybrałem się na plac zabaw szukając wzrokiem Księżyca.
Wspaniała to była podróż, zarówno od strony warsztatu literackiego Murakamiego, jak i baśniowego przedstawienia opowiadanej historii.

Spacer w środku nocy po wyludnionym miasteczku z włączonym audiobookiem tej powieści był magicznym doświadczeniem.
Kilka razy wybrałem się na plac zabaw szukając wzrokiem Księżyca.
Wspaniała to była podróż, zarówno od strony warsztatu literackiego Murakamiego, jak i baśniowego przedstawienia opowiadanej historii.

Fajna. Napisana w ciekawy sposób. Rozwój fabuły, nie ukrywam, bardzo mnie zaskoczył, chociaż zabrakło ostatecznej wisienki na torcie.
Celne spojrzenie na świat, dosadna krytyka społeczeństwa, acz niestety trafiła się tu żałosna nutka mizoandrii.
Jeżeli chodzi o sam wydźwięk, to na pewno słychać tu millenialskie podejście do życia, odwrócenie wielu standardowych, starszych poglądów o 180 stopni.
Dla pokolenia Z niewiele zaś tu odkrywczości, wszak to co w książce uchodzi za dziwne i nieludzkie, dla znacznej ilości ludzi urodzonych po 2000 roku, jest całkowicie normalne i powszechne.

Fajna. Napisana w ciekawy sposób. Rozwój fabuły, nie ukrywam, bardzo mnie zaskoczył, chociaż zabrakło ostatecznej wisienki na torcie.
Celne spojrzenie na świat, dosadna krytyka społeczeństwa, acz niestety trafiła się tu żałosna nutka mizoandrii.
Jeżeli chodzi o sam wydźwięk, to na pewno słychać tu millenialskie podejście do życia, odwrócenie wielu standardowych, starszych...

Pierwsza połowa praktycznie nieczytalna. Leją się po pyskach, nic ciekawego się nie dzieje, rysunki są średnie, postacie nijakie, dialogi fatalne. Natomiast gdy do akcji wkracza Neil Adams to poprawia się i szata graficzna (o jakieś 30 lat do przodu), fabuła i w koncu dostajemy ciekawych antagonistów. Ale całościowo to bardzo przeciętny, nudny, wręcz prostacki Marvel.

Pierwsza połowa praktycznie nieczytalna. Leją się po pyskach, nic ciekawego się nie dzieje, rysunki są średnie, postacie nijakie, dialogi fatalne. Natomiast gdy do akcji wkracza Neil Adams to poprawia się i szata graficzna (o jakieś 30 lat do przodu), fabuła i w koncu dostajemy ciekawych antagonistów. Ale całościowo to bardzo przeciętny, nudny, wręcz prostacki Marvel.

Fajnie balansuje między horrorem, a humorem

Fajnie balansuje między horrorem, a humorem

Fanfic z XIX wieku. Fredro był mentalnym gimbusem i dzisiaj pewnie byłby wattpadziarą, albo pisałby young adulty

Fanfic z XIX wieku. Fredro był mentalnym gimbusem i dzisiaj pewnie byłby wattpadziarą, albo pisałby young adulty

Przeryłem tę książkę wzdłuż i wszerz - dla osoby zakładającej akwarium pozycja obowiązkowa.

Przeryłem tę książkę wzdłuż i wszerz - dla osoby zakładającej akwarium pozycja obowiązkowa.

No, i tu się sporo dzieje. Masa akcji - chyba najbardziej akcyjniakowy zeszyt, jak do tej pory

No, i tu się sporo dzieje. Masa akcji - chyba najbardziej akcyjniakowy zeszyt, jak do tej pory

Kadry rozciągnięte na dwie strony robią niesamowitą robotę

Kadry rozciągnięte na dwie strony robią niesamowitą robotę

Oceniając tę książkę przez pryzmat tego czym miała być, czyli popularnonaukowym przedstawieniem dowodów na paleoastronautykę, trudno ocenić ją pozytywnie – hipotezy naciągane jak plandeka na żuku, lawirowanie faktami, szukanie dowodów tam gdzie ich nie ma, subiektywna interpretacja, krytyka całej reszty naukowców, czy jawne kłamstwa (te wychwyciłem chociażby podczas poruszania tematyki orbit planet w US). Jest to gniot, pseudonauka, czyta głupota.
Natomiast, gdyby tylko była to fabularna książka sci-fi, imitująca pracę naukową, to wow, czyta się fajnie, koncept starożytnych kosmitów jest super. Nawet nie jest głupi, nawet brzmi realnie. Super są tu wymieszane prawdziwe historie, w tym reportaż z wizyty w Ameryce łacińskiej, z pseudonaukowymi teoriami.
Niestety, nie jest to fabuła, a coś w co autor uparcie wierzy, więc nie sposób ocenić tego jako wartościową pozycję.

Oceniając tę książkę przez pryzmat tego czym miała być, czyli popularnonaukowym przedstawieniem dowodów na paleoastronautykę, trudno ocenić ją pozytywnie – hipotezy naciągane jak plandeka na żuku, lawirowanie faktami, szukanie dowodów tam gdzie ich nie ma, subiektywna interpretacja, krytyka całej reszty naukowców, czy jawne kłamstwa (te wychwyciłem chociażby podczas...

Nooo... nudne. Ostatni zeszyt się broni, ale co z tego, skoro to dodatek, a cala główna historia jest nudna, schematyczna, przegadana i narysowana średnio.

Nooo... nudne. Ostatni zeszyt się broni, ale co z tego, skoro to dodatek, a cala główna historia jest nudna, schematyczna, przegadana i narysowana średnio.

Powieść o rozmowie z ChatemGBT - niesamowite, że ta pozycja ma aż 59 lat!

Powieść o rozmowie z ChatemGBT - niesamowite, że ta pozycja ma aż 59 lat!

Trochę nazbyt pesymistyczna wizja – w rzeczywistości ludzie, mimo wszystko, mają tendencje do jednoczenia się i wzajemnej pomocy – ale nadal jest to całkiem niezła książka.

Trochę nazbyt pesymistyczna wizja – w rzeczywistości ludzie, mimo wszystko, mają tendencje do jednoczenia się i wzajemnej pomocy – ale nadal jest to całkiem niezła książka.

Od wielu lat nie czytałem tak słabej książki. Jest to pozycja płytka, rozciągnięta do granic możliwości, gdzie treść to tak naprawdę jedynie 1/3 objętości. Przez większość książki autor raczy nas nudnym, słabo napisanym i pozbawionym emocji dramatem mieszkanki Afryki oraz drugim, a właściwie pierwszoplanowym głównym wątkiem, czyli życiem prywatnym – miłosnym i rodzinnym – pani prezydent USA. Książka jest oczywiście silnie amerykanocentryczna, wielokrotnie mamy do czynienia z podejściem „śmierć jednego Amerykanina to tragedia, śmierć tysięcy mieszkańców Azji czy Afryki to tylko statystyka”. Dobrze, więc skoro przeciągnięte, zajmujące najwięcej treści wątki są puste, wycięte z kartonu, głupie i irytujące, to może wątek nadchodzącej wojny jądrowej będzie lepszy? Nie jest. Jest również prosty, nudny i głupi. Politycy, agenci CIA i inni tego typu degeneraci też są nudni, głupi i wycięci z kartonu, a jednocześnie ich zachowania są przedstawione niczym zabawa przedszkolaków (w jakimś stopniu odzwierciedla to rzeczywistość, ale absolutnie nie był to zamierzony trop). Polityka jest tu zarysowana bardzo powierzchownie, bez zagłębiania się, dlaczego coś jest takie, jakie jest, co najlepiej widać w sytuacji, gdy autor zajmuje się tematem Chin, Japonii czy Korei, zwłaszcza tej Północnej. Zatem – treść kuleje.

A forma? Tu również jest źle. Bardzo źle. Pomijam głupoty w stylu wymiennego nazewnictwa okrętu statkiem i odwrotnie, samoloty latające na wysokości dziesięciu tysięcy kilometrów czy zaliczanie Arabów do rasy czarnej. Nagminne są natomiast powtórzenia, drążenie tematu do dna i na wylot w stylu: „Kiah była biedna. Ludzie w Afryce cechowali się brakiem pieniędzy, co spowodowane było ogólną biedą. W Afryce żyło się ciężko każdemu, tak samo jak Kiah. Nie wiedziała, czy będzie miała co jeść. Bo była biedna jak wszyscy mieszkańcy Afryki”. I tak przez pół strony.

Ale traktowanie czytelnika jako idioty nie ogranicza się dla autora jedynie do mielenia tematu do znudzenia. Liczne są przypadki rodem z filmów hollywoodzkich, gdy żołnierze czy politycy tłumaczą sobie dogłębnie tematy, z którymi obcują na co dzień, żeby wyjaśnić dane zagadnienie czytelnikowi, często całkowicie zbędne. Opowiadanie suchych faktów z Wikipedii odnośnie rosyjskich śmigłowców, francuskich karabinów czy skutków zastosowania broni atomowej dla osoby postronnej będą nudne i zostaną pominięte, a dla osoby rozeznanej w temacie będą jedynie głupim przykładem popisania się autora i chwaleniem się posiadaniem podstawowej wiedzy.

A, i styl książki. Jest to językowo napisane prostacko, nudno. Autor jakby nie słyszał o zasadzie „pokaż, zamiast mówić”, co skutkuje bezustannym opisywaniem tego, jak czuła się dana osoba. Zakończenie też jest okropne. Jedyne, co mogę powiedzieć pozytywnego o tej książce, to to, że czyta się szybko, prosto i, o dziwo, nie nudzi, pomimo objętości.

Od wielu lat nie czytałem tak słabej książki. Jest to pozycja płytka, rozciągnięta do granic możliwości, gdzie treść to tak naprawdę jedynie 1/3 objętości. Przez większość książki autor raczy nas nudnym, słabo napisanym i pozbawionym emocji dramatem mieszkanki Afryki oraz drugim, a właściwie pierwszoplanowym głównym wątkiem, czyli życiem prywatnym – miłosnym i rodzinnym –...

Rysunki to absolutny szczyt jakości. To miasto jest tu głównym bohaterem, a ilość detali w postaci okien, przęseł, słupów, śmieci, przewodów, rur, napisów, reklam robi piorunujące wrażenie. Jednocześnie akcja biegnie jak szalona, postaci są narwane i nic ich nie powstrzymuje. Niesamowity akcyjniak - widać, że to wytwór lat osiemdziesiątych. Światotwórstwo robi wrażenie, kreacje pojazdów są wspaniałe, bohaterowie może nie są napisani jako wielowymiarowi filozofowie, ale tutaj nie jest to wielkim minusem. Absolutna klasyka, którą trzeba znać.

Rysunki to absolutny szczyt jakości. To miasto jest tu głównym bohaterem, a ilość detali w postaci okien, przęseł, słupów, śmieci, przewodów, rur, napisów, reklam robi piorunujące wrażenie. Jednocześnie akcja biegnie jak szalona, postaci są narwane i nic ich nie powstrzymuje. Niesamowity akcyjniak - widać, że to wytwór lat osiemdziesiątych. Światotwórstwo robi wrażenie,...

Fabularnie jest średnio, ale rysunki są tak niesamowite - nikt tak dobrze nie rysował Spider-Mana jak McFarlane

Fabularnie jest średnio, ale rysunki są tak niesamowite - nikt tak dobrze nie rysował Spider-Mana jak McFarlane

Jeszcze nigdy nie przeczytałem niczego, co by mnie tak emocjonalnie wytrzepało. Poprzednie tomy były mocne, ale ten osiąga totalne emocjonalne apogeum. Połowę przepłakałem, co kilka rozdziałów musiałem zapalić, bo byłem zbyt roztrzęsiony, a po zakończeniu wpatrywałem się w ścianę przez pewien czas. Wybitne dzieło.

Jeszcze nigdy nie przeczytałem niczego, co by mnie tak emocjonalnie wytrzepało. Poprzednie tomy były mocne, ale ten osiąga totalne emocjonalne apogeum. Połowę przepłakałem, co kilka rozdziałów musiałem zapalić, bo byłem zbyt roztrzęsiony, a po zakończeniu wpatrywałem się w ścianę przez pewien czas. Wybitne dzieło.

Chwilami musiałem przerywać lekturę na papierosa - ładunek emocjonalny w tej mandze był ogromny.

Chwilami musiałem przerywać lekturę na papierosa - ładunek emocjonalny w tej mandze był ogromny.

Całkiem przyzwoita publicystyka - dobre, choć nie wybitne, wywiady. Opowiadania polskich autorów co najwyżej średnie - ciężko mi się je czytało. Natomiast opowiadania zagraniczne rewelacyjne, zwłaszcza Kwestia Honoru autorstwa Valentina Poppi. Chyba pierwszy przeczytany przeze mnie numer NF, który zachęcił mnie do czytania kolejnych.

Całkiem przyzwoita publicystyka - dobre, choć nie wybitne, wywiady. Opowiadania polskich autorów co najwyżej średnie - ciężko mi się je czytało. Natomiast opowiadania zagraniczne rewelacyjne, zwłaszcza Kwestia Honoru autorstwa Valentina Poppi. Chyba pierwszy przeczytany przeze mnie numer NF, który zachęcił mnie do czytania kolejnych.

Fajna, luźna, szalona, przygodowa powieść. Mimo, że pod koniec zrobiło się już nazbyt Hollywoodzko, nadal było bardzo przyjemnie.

Fajna, luźna, szalona, przygodowa powieść. Mimo, że pod koniec zrobiło się już nazbyt Hollywoodzko, nadal było bardzo przyjemnie.